انجيل برنابا

بارگذاري متن كامل كتاب انجيل برنابا

2005-12-19T13:17:00.000+03:30

علاقه مندان مي توانند متن كامل كتاب را با كليك راست كردن روي پيوند زير و گزينش
"save target as"
بارگذاري كنند.
http://www.freewebs.com/bernaba/EnjileBernaba.pdf

خواندن كتاب انجيل برنابا

2004-12-13T15:00:00.000+03:30

كاربر گرامي براي خواندن كتاب به پيوندهاي زير برويد

فصلهاي 1 تا 10

فصلهاي 11 تا 20

فصلهاي 21 تا 30

فصلهاي 31 تا 40

فصلهاي 41 تا 50

فصلهاي 51 تا 60

فصلهاي 61 تا 80

فصلهاي 81 تا 100

فصلهاي 101 تا 120

فصلهاي 121 تا 140

فصلهاي 141 تا 160

فصلهاي 161 تا 180

فصلهاي 181 تا 200

فصلهاي 201 تا پايان

فصلهاي 201 تا پايان

2004-10-22T23:21:00.000+03:30

فصل دويست و يكم
(1)پس از آنكه يسوع داخل هيكل شد،نويسندگان و فريسيان زني را حاضر نمودند كه در زنا گرفتار شده بود.(2)ميان خودشان گفتند هرگاه او را نجات داد،آن ضد شريعت موسي است؛پس نزد ما گنهكار خواهد شد و هرگاه او را سزا دهد پس آن ضد تعليم خودش است؛زيرا او بشارت به رحمت مىدهد.(3)آنگاه بسوي يسوع پيش آمدند و گفتند:اي معلم!همانا اين زن را يافتيم در حالتي كه زنا مىداد.(4)موسي امر فرموده كه مثل اين،سنگسار شود.(5)پس تو چه مىگوئي؟(6)در آنجا يسوع خم شد و به انگشت خود بر زمين آئينه اي ساخت كه در آن هركس گناه خود را ديد.(7)چونكه اصرار مىنمودند به جواب،يسوع برخاست و به انگشت خود اشاره نموده،فرمود: ((هر كس از شما بي گناه است او بايد اولين سنگ زننده باشد.))(8)پس از آن دوباره خم شده،آئينه را برگردانيد.(9)همين كه مردم اين بديدند،يك به يك بيرون شدند ابتدا از شيوخ؛زيرا شرمنده شدند كه پليدي خودشان را ببينند.(10)چون يسوع راست ايستاد و كسي را جز همان زن نديد،فرمود: ((اي زن!كجا شدند كساني كه تو را مىخواستند سزا دهند.))(11)زن گريه كنان در جواب گفت:اي آقا!برگشتند،پس هرگاه از من گذشت كني،همانا من،به هستي خداي سوگند،بعد از اين گناه نكنم.(12)آن وقت يسوع فرمود: ((فرخنده باد نام خداي.(13)برو به راه خود بسلامت و بعد از اين گناه مكن؛زيرا خداي مرا نفرستاده تا تو را سزا بدهم.))(14)آن وقت نويسندگان و فريسيان گرد آمدند؛پس يسوع به ايشان فرمود: ((به من بگوئيد كه اگر يكي از شما صد گوسفند داشته باشد و يكي از آنها را گم كند مگر آن را جست و جو نمىكند در حالتي كه نود و نه تاي ديگر را ترك مىكند؟(15)وقتي كه آن را پيدا كرد مگر آن را بر دوش هاي خود نمىگذارد؟(16)پس از آنكه همسايگان را دعوت كرد،آيا به ايشان نمىگويد كه با من خوشحالي كنيد؛زيرا گوسفندي را كه گم كرده بودم پيدا كردم؟(17)حقاً كه چنين خواهد كرد.(18)همانا به من بگوئيد كه مگر خداي انسان را كمتر از گوسفند دوست مىدارد و حال آنكه خود براي او جهان را آفريده؟(19)سوگند به هستي خداي كه در حضور فرشتگان خداي اينچنين سروري رخ خواهد داد،وقتي كه يك گنهكار توبه مىكند؛زيرا گنهكاران رحمت خداي را آشكار مىنمايند.
فصل دويست و دوم
(1)به من بگوئيد كدام يك بيشتر محبت دارند به طبيب،كساني كه مطلقاً هيچ مريض نشده اند،يا كساني كه طبيب ايشان را از بيماري هاي خطرناك شفا داده است؟))(2)فريسيان به او گفتند:چگونه تندرست طبيب را دوست مىدارد؟راستي او را دوست مىدارد بواسطه ي اينكه او بيمار نيست و چونكه او معرفت به مرض ندارد طبيب را دوست نميدارد،مگر اندكي.(3)آن وقت يسوع به تنديِ روح به سخن درآمده،فرمود: ((سوگند به هستي خداي كه زبان شما سزا مىدهد تكبر شما را.(4)زيرا گنهكار،خداي ما را بيشتر از نيكوكار دوست مىدارد؛چه او رحمت بزرگ خداي را براي خود مىخواهد.(5)زيرا نيكوكار را شناسائي به رحمت خداي نيست.(6)از اين نزد فرشتگان خداي خوشحالي براي يك گنهكار كه توبه مىكند،بيشتر است از نود و نه نيكوكار.(7)كجايند نيكوكاران در زمان ما؟(8)سوگند به هستي خدائي كه جانم در حضور او مىايستد،همانا شماره ي نيكوكارانِ نانكوكار افزون است.(9)چه،حال ايشان به حال شيطان شبيه است.))(10)نويسندگان و فريسيان گفتند:همانا ما گنهكاريم؛از اين رو خداي ما را رحمت خواهد نمود.(11)چه،نويسندگان و فريسيان مىپنداشتند،بزرگ ترين اهانت اين است كه ايشان گناهكار خوانده شوند.(13)پس آن وقت يسوع فرمود: ((همانا من مىترسم كه شما نيكوكارِ نانكوكار باشيد.(14)زيرا هرگاه شما گناه كنيد و گناه خود را انكار نمائيد در حالتي كه خود را نيكوكار بخوانيد،پس شما نانكوكار هستيد.(15)هرگاه خودتان را در دل خود نيكوكار پنداريد و به زبان بگوئيد كه گنهكار هستيد،پس در اينصورت دو بار نانيكوكار خواهيد شد.))(16)همين كه نويسندگان و فريسيان اين بشنيدند متحير شدند و يسوع و شاگردان به خانه ي سمعان ابرص،كه او را از پيسي شفا داده بود،رفتند.(17)اهالي در خانه ي سمعان بيماران را جمع نمودند و از يسوع التماس نمودند براي شفا دادن بيماران.(18)آن وقت يسوع كه مىدانست ساعتش نزديك شده،فرمود: ((بيماران را هراندازه كه باشند بخوانيد؛زيرا خداي مهربان است و بر شفا دادن به آنان تواناست.))(19)در جواب گفتند:نمىدانيم كه بيماران ديگر هم اينجا در اورشليم يافت شوند.(20)يسوع گريه كنان فرمود: ((اي اورشليم!اي اسرائيل!همانا بر تو گريه مىكنم؛زيرا نمىداني روز حساب خود را.(21)چه من،دوست داشتنم كه تو را به محبت خداي آفريدگار خود بپيوندم؛چنانكه مرغ جوجه خود را زير بال مىگيرد و تو نخواستي.(22)از اين رو خداي به تو چنين مىفرمايد:
فصل دويست و سوم
(1)اي شهرِ دل سختِ برگشته عقل!همانا بنده ي خود را بسوي تو فرستادم تا تو را برگرداند بسوي دلت تا توبه كني.(2)ليكن تو،اي شهر شورش!فراموش كردي هرآنچه را به مصر و به فرعون فرود آوردم براي محبت تو،اي اسرائيل!(3)بارهاي بسيار به گريه درائي تا جسم تو را بنده ي من از بيماري برهاند و تو مىخواهي كه بنده ي مرا بكُشي؛زيرا او مىخواهد كه نَفْس تو را از گناه شفا بخشد.(4)مگر در اين صورت بي عقوبت من تنها خواهي ماند؟(5)مگر تو تا ابد زندگي خواهي كرد؟(6)يا بزرگواريت تو را از دست من خواهد رهانيد؟(7)نه البته.(8)زيرا من با اميران و سپاه بر تو حمله خواهم آورد.(9)پس با قوّت پيرامون تو را خواهند گرفت.(10)تو را به دست آنها خواهم داد تا تكبر تو به دوزخ فرود آيد.(11)از پيران و بيوه زنان گذشت نخواهم كرد.(12)از كودكان گذشت نخواهم كرد.(13)بلكه شما را همگي تسليم گرسنگي و شمشير و استهزا خواهم نمود.(14)هيكلي را كه بسوي آن به مهرباني نگاه مىكردم،با شهر تباه خواهم كرد.(15)تا ميان امت ها حكايت و استهزا و مَثَل شويد.(16)اينچنين خشم من بر تو فرود خواهد شد و كينه ي من به خواب نمىرود.))
فصل دويست و چهارم
(1)پس از آن يسوع برگشته،فرمود: ((مگر نمىدانيد كه بيماران ديگر هم يافت مىشوند؟(2) سوگند به هستي خداي همانا در اورشليم كساني كه روان هايشان سالم است هرآينه كمترند از تن بيماران.(3)براي اينكه حق را بشناسيد به شما مىگويم،اي جماعت بيماران!به نام خداي بيماري شما از شما برود.))(4)پس همين كه اين بفرمود،همانوقت شفا يافتند.(5)مردم چون از غضب خداي بر اورشليم شنيدند،گريستند و براي رحمت زاري نمودند.(6)پس آن وقت يسوع فرمود: ((خداي مىفرمايد:هرگاه اورشليم بگريد و با نفس خود مجاهدت نمايد در حالتي كه در راه هاي من رونده باشد،پس من هم از اين پس گناهان او را به ياد نياورم و به او هيچ چيز از بليه اي كه ذكر آن نمودم نمىرسانم.(7)ليكن اورشليم بر هلاكت خود مىگريد نه بر اهانت خود نسبت به من،كه به آن با نام من كفران نموده ميان امت ها.(8)از اين رو حرارت خشم من شعله ور شده است.(9) سوگند به هستي خودم،منم ابدي كه اگر براي اين گروه بندگان من ايوب و ابراهيم و سموئيل و داوود و دانيال و موسي دعا كنند،خشم من بر اورشليم آرام نمىگيرد.))(10)پس از آنكه يسوع اين بفرمود،به خانه داخل شد و هركسي ترسان ماند.
فصل دويست و پنجم
(1)و در اثنائي كه يسوع با شاگردان خود بر شام خوردن بودند در خانه ي سمعان ابرص،ناگاه مريم خواهر لعازر در خانه داخل شد.(2)پس ظرف را شكسته و عطر بر سر يسوع و جامه هاي او بريخت.(3)همين كه يهوداي خيانتكار اين بديد،خواست تا مريم را از چنين عملي باز دارد و گفت:برو و اين عطر را بفروش و نقدينه ها را حاضر ساز تا آنها را به فقرا بدهم.(4)يسوع فرمود: ((براي چه باز مىداري او را؟(15)واگذار او را؛زيرا شما مدت ها با هم خواهيد بود؛اما من هميشه با شما نيستم.))(6)يهودا در جواب گفت:اي معلم!ممكن بود كه عطر فروخته مىشد به سيصد پاره از نقدينه.(7)پس ببين در اين صورت چقدر فقير با آن مساعدت مىشد.(8)يسوع در جواب فرمود: ((اي يهودا!من آگاهم از دل تو؛پس كمىصبر كن همه را به تو مىدهم.))(9)پس هريك خوردند با ترس.(10)شاگردان محزون شدند؛چه ايشان فهميدند كه زود باشد يسوع از ايشان منصرف شود،عن قريب.(11)ليكن يهودا خشمگين شد؛چه او دانست بواسطه ي عطري كه فروخته نشد،سي پاره از نقدينه را زيان داشت.(12)زيرا او از هر چيزي كه به يسوع داده مىشد،ده يك را مىبرد.(13)پس رفت تا رئيس كاهنان را ببيند كه با كاهنان و نويسندگان و فريسيان در مجلس مشورت جمع بودند.(14)پس يهودا با ايشان به سخن درآمده، گفت:چه به من مىدهيد تا يسوع را –كه مىخواهد خود را بر اسرائيل پادشاه گرداند –به شما تسليم كنم؟(15)در جواب گفتند:همانا چگونه به دست ما تسليمش مىكني؟(16)يهودا در جواب گفت:وقتي كه دانستم در بيرون شهر مىرود تا نماز بخواند،شما را خبر مىكنم و به جائي كه در آن يافت مىشود شما را دلالت مىنمايم.(17)زيرا ممكن نيست گرفتن او در شهر،بدون فتنه.(18)رئيس كاهنان در جواب گفت:هرگاه او را به دست ما تسليم نمودي،تو را سي پاره از طلا خواهيم داد و خواهي ديد كه چگونه با تو بخوبي معامله خواهيم كرد.
فصل دويست و ششم
(1)همين كه روز شد،يسوع بسوي هيكل برآمد با جماعت بسياري از مردم.(2)آنگاه رئيس كاهنان نزديك او شد و گفت:اي يسوع!به من بگو فراموش كردي تمام آنچه را اقرار نمودي به آن،كه من نه خداوند و نه پسر خداي و نه مسيا هستم؟(3)يسوع در جواب فرمود: ((نه البته؛فراموش نكرده ام.(4)زيرا اين همان اعتراف است كه به آن در پيش كرسي جزاي خداي در روز قيامت شهادت مىدهم.(5)زيرا همه ي آنچه در كتاب موسي نوشته شده درست است،بتمام درستي؛پس همانا كه خداي آفريدگار ما يكي است و من بنده خدايم و راغب هستم در خدمت نمودن رسول الله كه شما او را مسيا مىناميد.))(6)رئيس كاهنان گفت:پس در اين صورت مقصود از آمدن به هيكل با اين جماعت بسيار چيست؟(7)شايد تو مىخواهي كه خود را پادشاه بر اسرائيل بگرداني.(8)بپرهيز از اينكه خطري به تو وارد شود.(9)يسوع در جواب فرمود: ((اگر طالب بزرگواري خود بودمىو راغب بودمىبه بهره ي خود در اين جهان،هرآينه نمىگريختم وقتي كه اهل نائين خواستند مرا پادشاه گردانند.(10)راستي مرا تصديق كن كه من در طلب چيزي در اين جهان نيستم.))(11)آن وقت رئيس كاهنان گفت:دوست مىداريم كه چيزي از مسيا بفهميم.(12)آنگاه كاهنان و نويسندگان و فريسيان گرد يسوع مثل ميانبند جمع شدند.(13)يسوع فرمود: ((چيست آن چيزي كه شما مىخواهيد از مسيا بفهميد؟شايد آنچه مىشنويد دروغ باشد!(14)ليكن بدانيد كه من به شما دروغ نمىگويم.(15)زيرا اگر دروغ مىگفتم،هرآينه تو و نويسندگان و فريسيان و همه ي اسرائيل مرا عبادت مىنموديد.(16)ليكن مرا دشمن مىداريد و مىخواهيد مرا به قتل برسانيد براي اينكه من به شما راست گفته ام.))(17)رئيس كاهنان گفت:اكنون مىدانيم كه پشت سر تو شيطاني هست.(18)زيرا تو سامري هستي و كاهن و خداي را احترام نمىكني.
فصل دويست و هفتم
(1)يسوع در جواب فرمود: ((سوگند به هستي خداي كه پشت سر من شيطاني نيست؛ليكن طالب هستم كه شيطان را بيرون كنم.(2)پس بدين سبب شيطان جهان را بر من به هيجان مىآورد.(3)زيرا من از اين جهان نيستم.(4)بلكه طالب هستم تا خدائي كه مرا بسوي جهان فرستاده تمجيد كرده شود.(5)پس گوش بدهيد به من تا خبر دهم شما بر كسي كه شيطان پشت سر اوست.(6)سوگند به هستي خداي كه جانم در حضورش مىايستد،آن كسي كه بحسب اراده ي شيطان عمل مىكند،پس شيطان پشت سر اوست،در حالتي كه بر او لگام اراده ي خود را نهاده و او را هر جا كه مىخواهد مىچرخاند و وا مىدارد او را كه به سرعت برود بسوي هرگناهي.(7)چنانكه نام جامه به اختلاف صاحبش مختلف مىشود و آن جامه همان خودش است،همچنين افراد بشر مختلف مىباشند،با اينكه از يك ماده هستند بسبب اعمالي كه از انسان سر مىزند.(8)هرگاه من خطائي كرده باشم،چنانكه آن را خود مىدانم،پس براي چه مثل برادر سرزنش نكرديد بجاي اينكه مرا مثل دشمن،دشمن بداريد؟(9)حقاً‌كه اعضاي جسد معاونت همديگر مىكنند وقتي كه با سر متحد باشند و آنچه از سر جدا شده به فرياد او نمىرسند.(10)زيرا دست هاي جسدي ديگر،الم پاهاي جسد ديگري را احساس نمىكند؛بلكه پاهاي جسدي كه با هم متحدند اين احساس را دارند.(11)سوگند به هستي خداي كه جانم در حضورش مىايستد،همانا كسي كه مىترسد و دوست مىدارد آفريدگار خود را،مهرباني مىكند به كسي كه مهرباني مىكند به او خدائي كه سر اوست.(12)چونكه خداي نمىخواهد مردن گناهكار را؛بلكه مهلت مىدهد هر كسي را براي توبه نمودن.(13)پس اگر شما از آن جسدي بوديد كه من در او متحدم،هرآينه سوگند به هستي خداي كه مرا مساعدت مىنموديد تا بحسب مشيت سر خودم عمل مىنمودم.
فصل دويست و هشتم
(1)هرگاه گناهي داشته باشم مرا سرزنش كنيد تا خداي شما را دوست داشته باشد؛زيرا شما عامل خواهيد شد بسبب اراده ي او.(2)ليكن هرگاه نتوانست كسي مرا بر گناه من سرزنش نمايد،پس آن دليل است بر اينكه پسران ابراهيم نيستيد آنگونه كه خودتان ادعا مىكنيد.(3)پس شما متحد نيستيد به آن سري كه ابراهيم به آن متحد بود.(4)سوگند به هستي خداي ابراهيم خداي را دوست داشت بحيثي كه او اكتفا نكرد به درهم شكستن بتان باطل –چه درهم شكستني!-و نه به دوري نمودن از پدر و مادر خود؛ليكن او مىخواست كه پسر خود را براي طاعت خداي ذبح كند.))(5)رئيس كاهنان گفت:همين را از تو سؤال مىكنم و طالب قتل تو نيستم.پس به ما بگو كه اين پسر ابراهيم كه بود؟(6)يسوع در جواب فرمود: ((اي خداي!غيرتِ شرفِ تو مرا آتش مىزند و نمىتوانم خاموش باشم.(7)راست مىگويم كه پسر ابراهيم همان اسماعيل بود كه واجب است از نسل او بيايد مسيا كه ابراهيم به او وعده شده بود تا همه ي قبايل زمين به وجود او بركت يابند.))(8)پس همين كه رئيس كاهنان اين بشنيد به خشم در آمده،فرياد برآورد:ما بايد اين فاجر را سنگسار كنيم زيرا او اسماعيلي است و همانا بر موسي و بر شريعت خداي كفر كرده.(9)پس هريك از نويسندگان و فريسيان با بزرگان قوم سنگ ها برگرفتند تا يسوع را سنگسار نمايند؛پس او از چشم هاي ايشان پنهان شد و از هيكل بيرون آمد.(10)پس از آن بسبب شدت رغبت ايشان در قتل يسوع،خشم و دشمني كور كرد ايشان را؛پس برخي از ايشان برخي را زدند،تا هزار مرد مُردند و هيكل مقدس را ناپاك نمودند.(11)اما شاگردان و مؤمناني كه يسوع را ديدند كه از هيكل بيرون شد-زيرا او از ايشان پنهان نبود- پس تا خانه ي سمعان دنبال او رفتند.(12)نيقوديموس آنجا آمد و رأي داد براي سلامت يسوع،كه از اورشليم بسوي پشت جوي قدرون بيرون رود و گفت:اي آقا!مرا بستاني و خانه اي پشت جوي قدرون است.(13)پس استدعا دارم از تو كه در اين حالت با بعضي از شاگردان خود آنجا بروي.(14)پس آنجا بماني تا كينه ي كاهنان برطرف شود.(15)زيرا من براي تو آنچه لازم باشد تقديم خواهم كرد.(16)شما نيز اي جماعت شاگردان!اينجا در خانه ي سمعان و در خانه من بمانيد؛زيرا خداي همه را سرپرستي خواهد فرمود.(17)پس يسوع اينچنين كرد و ميل نمود در اينكه آناني كه در نخست رسولان ناميده شده اند با او باشند.
فصل دويست و نهم
(1)در اين وقت در حين اينكه مريم عذرا مادر يسوع در نماز ايستاده بود،جبرئيل فرشته او را زيارت نمود.(2)به او مقهوريت پسرش را حكايت نمود،فرمود:اي مريم!مترس زيرا خداي او را از جهان نگهداري خواهد فرمود.(3)پس مريم از ناصره گريه كنان روان شد و به اورشليم خانه ي مريم سالومه،خواهر خود در طلب پسر خويش درآمد.(4)ليكن چون يسوع پنهان در پشت جوي قدرون گوشه اي گرفته بود،در استطاعت او نشد تا يسوع را باز در اين جهان ببيند،مگر بعد از آن،(5)هنگامىكه جبرئيل فرشته به امر خداي با فرشتگان ميخائيل و رفائيل و اوريل او را نزد مريم حاضر نمود.
فصل دويست و دهم
(1)همين كه در هيكل اظطراب آرام گرفت بسبب رفتن يسوع،رئيس كاهنان بالاي بلندي برآمد.(2)پس از آنكه با دست هاي خود اشاره به سكوت نمود،گفت:اي برادران!چه مىكنيد؟(3)مگر نمىبينيد كه او جهان را تماماً به عمل شيطاني خود گمراه نموده؟(4)پس اگر ساحر نباشد،چگونه اكنون پنهان شد؟(5)پس براستي كه اگر پاك و پيغمبر بودي،هرآينه بر خداي و بر موسي خادم او،و بر مسيا كه آرزوي اسرائيل است كفر نمىكرد.(6)چه بگويم؟(7)پس همانا كه به همه ي كاهني ما كفر كرد.(8)راستي به شما مىگويم كه هرگاه او از جهان برداشته نشود،اسرائيل ناپاك خواهد شد و مارا خداي به امت ها واگذار خواهد كرد.(9)اكنون ببينيد كه چگونه اين هيكل مقدس بسبب او ناپاك شده.(10)رئيس كاهنان به طريقه اي سخن راند كه بواسطه ي آن بسياري از يسوع اعراض نمودند.(11)پس بسبب آن،ستم نهاني به ستم آشكار بدل شد.(12)تا بدانجا كه رئيس كاهنان خودش نزد هيرودس و نزد حاكم روم رفت و بر يسوع تهمت بست كه او ميل دارد خود را بر اسرائيل پادشاه سازد.(13)بر اين سخن گواهان دروغ نيز داشتد.(14)پس از اينجا انجمن عمومىبر ضد يسوع تشكيل يافت؛زيرا وضع رومىها ايشان را به ترس انداخته بود.(15)آن از اين سبب بود كه مجلس شيوخ روم دو فرمان درباره ي يسوع صادر نموده بود.(16)در يكي از آن دو،تهديد به مرگ كسي را كه يسوع ناصري،پيغمبر يهود را خداي بخواند.(17)در آن ديگر،تهديد به مرگ مىنمود كسي را كه درباره ي يسوع ناصري پيغمبر يهود فتنه بر پا نمايد.(18)پس از اين سبب ميان ايشان نزاع افتاد.(19)بعضي ميل كردند كه دوباره شكايت از يسوع را به روم بنويسند.(20)ديگران گفتند كه مىبايد يسوع را به حال خود واگذاشت و از چيزهائي كه فرموده چشم پوشيد كه گويا او بىخرد است.(21)ديگران معجزات بزرگي را كه كرده بود بيان كردند.(22)پس رئيس كاهنان امر كرد كه هيچ كس به جانبداري از يسوع تفوّه نكند؛وگرنه به سزاي لعنت گرفتار شود.(23)آنگاه هيرودس و حاكم به سخن درآمدند كه به هر حال پيش روي ما مشكلي است.(24)زيرا هرگاه ما اين گنهكار را بكشيم،امر قيصر را مخالف نموده ايم.(25)هرگاه او را زنده بگذاريم تا خود را پادشاه سازد،پس عاقبت چگونه خواهد بود؟(26)پس هيرودس ايستاد و حاكم را تهديد نموده،گفت:حذر كن از اينكه جانبداري تو از اين مرد باعث هيجان اين بلاد شود.(27)زيرا كه تو را در حضور قيصر به عصيان متهم خواهم نمود.(28)آنگاه حاكم از مجلس شيوخ ترسيد و با هيرودس صلح نمود و قبل از اين يكي از آن دو،آن ديگري را دشمن مىداشت تا سرحد مرگ.(29)پس با هم متحد شدند بر هلاك يسوع و به رئيس كاهنان گفتند كه وقتي تو را معلوم شد كه آن شرير كجاست،نزد ما بفرست تا ما به تو سپاهيان بدهيم.(30)اين كرده شد تا نبوت داوود كه از يسوع،پيغمبر اسرائيل خبر داده بود تمام شود كه فرموده بود:فرماندهان زمين و پادشاهان آن متحد شوند بر ضد يگانه قدوس اسرائيل؛زيرا او به نجات جهان ندا داده بود.(31)بنابراين تفتيش عمومىبراي يافتن يسوع در آن روز در تمام اورشليم اتفاق افتاد.
فصل دويست و يازدهم
(1)زماني كه يسوع در خانه ي نيقوديموس پشت جوي قدرون بود،شاگردان خود را تسليت داده،فرمود: ((همانا آن ساعتي كه در آن از اين جهان خواهم رفت نزديك شده است.(2)صبر كنيد و محزون مباشيد؛زيرا من هرجا مىروم محنتي درنيابم.(3)آيا شما دوست من خواهيد بود اگر براي نكوئي حال من محزون شويد؟نه البته؛بلكه دشمنانم باشيد.(4)بسزاست هرگاه جهان خوشحال شود،شما محزون شويد.(5)زيرا خوشحالي جهان به گريه منقلب مىشود.(6)اما اندوه شما به خوشحالي بدل خوهد شد.(6)خوشحالي شما از هيچ كس انتزاع نخواهد كرد.(8) زيرا جهان هرگز نمىتواند سروري را كه آن را دل از خداي آفريدگارش ادراك مىنمايد انتزاع كند.(9)ملتفت باشيد كه فراموش نكنيد آن كلامىرا كه خداي بر شما با زبان من تكلم فرموده.(10)گواهان من باشيد بر هر كسي كه فاسد مىكند شهادتي را كه آن را شهادت داده ام در انجيل خود بر جهان و بر عاشقان جهان.))
فصل دويست و دوازدهم
(1)آنگاه دست هاي خود را بسوي پروردگار بلند نمود و دعا كرد و فرمود: ((خداي ابراهيم و خداي اسماعيل و اسحاق و خداي پدران ما!رحمت كن بر ياراني كه به من عطا فرموده اي و ايشان را از جهان خلاصي ده.(2)نمىگويم كه ايشان را از جهان بگير؛زيرا ضروري است كه شهادت دهند بر كساني كه انجيل مرا فاسد مىكنند.(3)ليكن تضرع مىكنم بسوي تو كه ايشان را از شر شرير نگهداري فرمائي،(4)تا با من در روز جزا حاضر شوند و شهادت دهند بر جهان و بر خانه اسرائيل كه پيمان تو را فاسد نموده اند.(5)اي پروردگار و خداي تواناي غيرتمند،كه انتقام مىكشي در پرستيدن بتان از پسران پدران بت پرست تا پشت چهارم!(6)لعنت كن تا ابد هر كس را كه فاسد كند انجيل مرا كه به من داده اي،وقتي مىنويسند كه من پسر توام؛زيرا من آن گِل و خاك خدمتكار خدمتكاران توام و هرگز خود را خدمتكار صالحي براي تو نپنداشته ام.(7)زيرا من نمىتوانم تو را بر آنچه كه مرا داده اي بشايستگي عبادت كنم؛زيرا همه ي چيزها از آن توست.(8)اي پروردگار خداي مهربان كه اظهار رحمت مىفرمائي تا هزار پشت براي كساني كه از تو مىترسند!رحمت كن كساني را كه ايمان مىآورند به سخني كه آن را به من داده اي.(9)زيرا چنانكه تو خداي راستگوئي،همچنان سخن تو كه من به آن تكلم نموده ام،راست است؛زيرا آن از آنِ تو است.(10)زيرا من تكلم مىنمودم هميشه مانند كسي كه مىخواند و نمىتواند بخواند مگر همان را كه نوشته شده است در كتابي كه آن را مىخواند.(11)اينچنين گفتم آن را كه به من عطا فرمودي.(12)اي پروردگار،خداي نجات دهنده!نجات ده ياراني را كه به من عطا فرموده اي تا شيطان نتواند بر ضد ايشان كاري كند.(13)همين نه تنها ايشان را خلاص كن،بلكه هر كسي كه ايشان را تصديق مىنمايد.(14)اي پروردگار جواد و غني!به رحمت كرامت كن به خادم خود كه در ميان امت پيغمبر تو باشد در روز جزا.(15)همين نه تنها من،بلكه همه ي آن كساني را كه به من ايمان خواهند آورد بواسطه ي مبشران.(16)اين كار را پروردگارا براي ذات خود كن تا شيطان بر تو مفاخرت نكند،اي پروردگار!(17)اي پروردگار،خدائي كه به عنايت خود تمام لوازم را براي قوم خودت اسرائيل تهيه مىنمائي!ياد كن همه ي قبايل زمين را كه وعده فرموده اي آنها را به پيغمبر خود بركت بدهي كه براي او جهان را آفريده اي.(18)رحم كن بر جهان و تعجيل كن به فرستادن پيغمبر خود تا از دشمنت شيطان توانائيش سلب شود.))(19)بعد از آنكه يسوع اين بگفت،سه مرتبه فرمود: ((اينچنين باد اي پروردگار بزرگ مهربان!))(20)پس همه ي شاگردان گفتند:اينچنين باد!اينچنين باد!مگر يهودا؛ زيرا او ايمان به چيزي نياورده بود.
فصل دويست و سيزدهم
(1)وقتي كه روزه خوردن بره رسيده،نيقوديموس پنهاني بره اي را به بستان براي يسوع و شاگردانش فرستاد.(2)همچنين هرچه را هيرودس و والي و رئيس كاهنان امر به آن كرده بودند خبر داد.(3)پس از آنجا يسوع افروخته رخسار شد به روح و فرمود: ((فرخنده با نام پاك تو اي پروردگار!زيرا تو مرا از شماره ي خدمتكاران خود،كه ايشان را جهان خوار نمود و كشت جدا ننموده اي.(4)اي خداي من!تو را شكر مىكنم؛زيرا من كار تو را تمام نمودم.))(5)پس روي به يهودا كرد و فرمود: ((اي دوست!چرا تأخير مىكني؟(6)همانا كه وقت من نزديك شد؛پس برو و بكن آنچه را كه مىبايد بكني.))(7)شاگردان گمان كردند كه يسوع يهودا را مىفرستد تا براي روز فصح چيزي بخرد.(8)ليكن يسوع فهميده بود كه يهودا بسرعت درصد تسليم اوست.(9)از اين رو ايچنين فرمود؛زيرا دوست مىداشت برگشتن از جهان را.يهودا در جواب گفت:اي آقا!مرا مهلت ده تا بخورم آنگاه بروم.(11)پس يسوع فرمود: ((بايد بخوريم؛زيرا بسي ميل دارم كه اين بره را بخورم قبل از اينكه از شما منصرف شوم.))(12)آنگاه برخاست و دستمالي گرفت و كمر خود را بست.(13)سپس آب در تشتي نمود و بنا كرد به شستن پاهاي شاگردان خود.(14)ابتدا نمود يسوع به يهودا و ختم نمود به پطرس.(15)پطرس گفت:اي آقا!آيا تو پاهاي مرا مىشوئي؟!(16)يسوع در جواب فرمود: ((همانا كه آنچه مىكنم اكنون آن را نمىفهمي؛ليكن بعد از اين خواهي دانست.))(17)پطرس به جواب گفت:هرگز پاهاي مرا نشوئي.(18)آن وقت يسوع برخاست و فرمود: ((تو هم به همراهي من نخواهي آمد در روز جزا.))(19)پطرس گفت:تنها پاهاي مرا نشوي؛بلكه دست ها و سرم را نيز بشوي.(20)پس از شستن شاگردان و نشستن ايشان بر سر سفره كه بخورند،يسوع فرمود: ((همانا شما را شستم؛زيرا همه ي شما پاك نيستيد.(21)زيرا آب دريا پاك نمىسازد كسي را كه مرا تصديق نمىكند.))(22)يسوع اين بگفت؛زيرا مىشناخت كسي را كه او را تسليم خواهد نمود.(23)پس شاگردان از اين سخن ها محزون شدند.(24)باز يسوع فرمود: ((براستي مىگويم،همانا يكي از شما مرا تسليم خواهد نمود،پس مانند بره اي فروخته خواهم شد.(25)ليكن واي بر او؛زيرا زود باشد كه تمام شود هرآنچه پدر ما داوود درباره او فرموده كه:همانا او خود در گودالي كه براي ديگران مهيّا نموده خواهد افتاد.))(26)پس از اينجا شاگردان برخي به برخي ديگر نگريسته،با اندوه گفتند:كيست آنكه خائن خواهد شد؟(27)پس آنگه يهودا گفت:آيا من آن هستم؟(28)يسوع در جواب فرمود: ((همانا كه به من گفتي كه كيست آنكه مرا تسليم خواهد كرد.))(29)اما يازده رسول نفهميدند آن را.(30)پس همين كه بره خورده شد،شيطان بر پشت يهودا سوار شد؛پس از آن خانه بيرون شد و يسوع پيوسته مىفرموده: ((تعجيل كن به انجام ‎آنچه تو به جا آورنده آن هستي.))
فصل دويست و چهاردهم
(1)يسوع از خانه بيرون شد و بسوي بستان ميل كرد تا نماز كند.صد بار بر زانوها روي خود را به خاك ماليد؛مثل عادت ديرينه اش در نماز.(2)چونكه يهودا جائي را كه يسوع با شاگردانش در آنجا بود مىدانست،نزد رئيس كاهنان رفت.(3)گفت:هرگاه بدهي به من آنچه را وعده كرده اي،امشب به دست تو يسوع را كه در طلب او هستيد تسليم مىكنم.(4)زيرا او با يازده رفيق خود تنهاست.(5)رئيس كاهنان گفت:چقدر مىخواهي؟(6)يهودا گفت:سي پاره از طلا.(7)پس آنگه رئيس كاهنان فوراً نقدينه ها را براي او شمرد.(8)آنگه يك نفر فريسي نزد والي و هيرودس فرستاد تا سپاهيان را حاضر سازد.(9)پس آنها به او لشكري دادند؛زيرا ايشان از مردم ترسيده بودند.(10)پس از آنجا اسلحه ي خود را گرفته،از اورشليم با مشعل ها و چراغ هائي كه بر روي چوب ها بود بيرون شدند.
فصل دويست و پانزدهم
(1)همين كه لشكريان با يهودا نزديك شدند به آن محلي كه يسوع در آنجا بود،يسوع شنيد نزديك شدن جماعت بسياري را.(2)پس از اين رو با احتياط در خانه داخل شد.(3)آن يازده تن در خواب بودند.(4)پس همين كه خداي بر بنده ي خود خطر ديد،جبرئيل و ميخائيل و رفائيل و اوريل،سفيران خويش را امر فرموده كه يسوع را از جهان برگيرند.(5)پس آن فرشتگان پاك آمدند و يسوع را از روزنه اي كه مشرف بر جنوب بود برگرفتند.(6)پس او را برداشتند و در آسمان سوم در صحبت فرشتگاني كه تا ابد خداي را تسبيح مىكنند گذاشتند.
فصل دويست و شانزدهم
(1)يهودا بسرعت و هراسان داخل غرفه اي شد كه از آن يسوع بالا برده شده بود.(2)شاگردان همگي در خواب بودند.(3)پس خداي عجيب،كار عجيبي كرد.(4)آنگه يهودا در گفتار و رخسار تغيير پيدا كرد و شبيه به يسوع شد،حتي اينكه ما اعتقاد نموديم كه او يسوع است.(5)اما او پس از آنكه ما را بيدار نمود،مشغول تفتيش شد تا ببيند معلم كجاست.(6)از اين رو تعجب نموديم و در جواب گفتيم؛توئي اي آقا! همان معلم ما.(7)هم اكنون ما را فراموش فرموده اي؟!(8)او با تبسم گفت:مگر شما اينقدر كودن هستيد كه يهوداي اسخريوطي را نمىشناسيد؟(9)در اين گفت و گو بود كه لشكريان داخل شدند و دست هاي خود را بر يهودا انداختند؛زيرا او از هر جهت شبيه به يسوع بود.(10)اما،ما پس از آنكه سخن يهودا را شنيديم و جماعت لشكريان را ديديم،مانند ديوانگان گريختيم.(11)يوحنا كه به لحافي از كتان پيچيده بود بيدار شد و گريخت.(12)همين كه يك سپاهي او را با لحاف كتان بر گرفت،لحاف كتان را گذاشت و برهنه گريخت.(13)زيرا خداي دعاي يسوع را شنيد و يازده تن را از شر آنان نجات داد.
فصل دويست و هفدهم
(1)پس لشكريان،يهودا را گرفته و او را سخريه كنان در بند نمودند.(2)چه،او انكار مىنمود كه او يسوع است و حال آنكه او راست مىگفت.(3)پس لشكريان در حالتي كه او را ريشخند مىكردند گفتند:اي آقا!مترس؛زيرا ما آمده ايم تا تو را بر اسرائيل پادشاه كنيم.(4)همانا تو را از اين رو در بند نموده ايم كه مىدانيم مملكت ما را ترك خواهي گفت.(5)يهودا در جواب گفت: شايد ديوانه شده ايد!(6)شما با سلاح و چراغ ها آمده ايد كه يسوع ناصري را بگيريد كه گويا دزد است؛پس آيا مرا در بند مىكنيد؟من بودم كه شما را دلالت مىكردم كه مرا پاداش دهيد نه اينكه پادشاه بگردانيد.(7)آن وقت صبر لشكريان تمام شد و بناي اهانت به يهودا را گذاشتند و با كتك ها و لگد زدن ها به سينه و خشم بسيار او را به اورشليم كشيدند.(8)يوحنا و پطرس دورادور به دنبال لشكريان رفتند و بطور تأكيد به نگارنده گفتند كه ايشان مشاهده كرده اند وقايعي را كه يهودا،رئيس كاهنان و انجمن فريسيان كه اجتماع كرده بودند تا يسوع را بكشند،به جا آورده اند.(9)پس از اينجا يهودا بسيار سخنان ديوانه وار بر زبان راند.(10)تا بدانجا كه هر كسي خنده ي غريبي مىكرد،در حالتي كه معتقد بود او در حقيقت يسوع است و اينكه او ظاهراً خود را از ترس مرگ به ديوانگي زده است.(11)از اين رو نويسندگان چشم هاي او را به دستمالي بستند.(12)پس استهزا كنان به او گفتند:اي يسوع پيغمبر ناصري ها! –زيرا اينچنين مؤنين به يسوع را اينچنين مىخوانند –به ما بگو چه كسي تو را زد؟(12)آنگه او را سيلي زدند و به روي او تف كردند.(14)چون روز شد،انجمن بزرگي از كاتبان و بزرگان قوم فراهم آمد.(15)رئيس كاهنان با فريسيان گواهان دروغي بر يهودا طلب نمودند،در حالتي كه معتقد بودند او يسوع است؛پس به مطلب خود نرسيدند.(16)براي چه فقط بگويم كه رؤساي كاهنان اعتقاد كردند كه يهودا يسوع است؛(17)بلكه تمام شاگردان با نگارنده آن را اعتقاد كردند!(18)از آن بيشتر،مادر يسوع آن عذراي بينوا با اقارب دوستانش بر اين اعتقاد بودند.(19)حتي اينكه حزن هر يك از حد تصور بالاتر رفته بود.(20)به هستي خداي سوگند كه نگارنده همه ي آنچه را كه يسوع فرموده بود فراموش نموده بود،اينكه او از جهان برداشته مىشود و اينكه شخص ديگري به نام او معذّب خواهد شد و اينكه او تا نزديكي انتهاي جهان نخواهد مرد.(21)از اين رو نگارنده با مادر يسوع و با يوحنا بسوي دار رفت.(22)پس رئيس كاهنان فرمان داد كه يسوع را پيش روي او بند شده،بياورند.(23)از او و از شاگردان او و از تعليم او پرسيد.(24)پس يهودا در آن موضع هيچ جواب نگفت؛گويا كه ديوانه شده بود.(25)آن وقت رئيس كاهنان او را به خداي زنده ي اسرائيل سوگند داد كه به او راست بگويد.(26)يهودا در جواب گفت:همانا كه به شما گفتم كه منم يهوداي اسخريوطي،كه وعده داد تا به دست شما يسوع ناصري را تسليم نمايد.(27)اما شما نمىدانم كه به چه حيله اي ديوانه شده ايد.(28)زيرا شما به هر وسيله مىخواهيد كه همين من يسوع باشم.(29)رئيس كاهنان در جواب گفت:اي گمراهِ گمراه كننده!همانا گمراه كردي همه ي اسرائيل را به تعليم و آيات دروغ خود،از جليل گرفته تا اورشليم در اينجا.(30)پس آيا مگر به خيالت مىرسد اكنون كه از عقابي كه مستحق هستي و چيزي كه سزاواري به آن نجات يابي بواسطه ي ديوانگي.(31)به هستي خداي سوگند كه تو نجات نخواهي يافت.(32)پس از آنكه اين بگفت،خدمتكاران خود را امر كرد كه او را سخت به سيلي و لگد نرم كنند تا عقل به سرش برگردد.(33)اينقدر استهزا بر او از طرف خدمتكاران رئيس كاهنان رسيد كه از باور كردن مىگذرد.(34)زيرا ايشان اختراع نمودند اسلوب هاي تازه ي استهزا را بشدت تا مجلس را به خنده در آورند.(35)پس او را جامه ي شعبده كار پوشيدند و او را سخت به ضرب دست ها و پاهاي خود نرم كردند؛تا بدانجا كه خود كنعانيان اگر آن منظره را مىديدند بر او ترحم مىنمودند.(36)ليكن دل هاي بزرگان كاهنان و فريسيان و بزرگان قوم بر يسوع بحدي سخت شده بود كه بسي خوشحال بودند كه او را ببينند كه با او اين معامله شده،در حالتي كه معتقد بودند في الحقيقه يهودا همان يسوع است.(37)پس از آن او را بند كرده شده بسوي والي كشاندند كه او را در باطن دوست مىداشت.(38)چون خود گمان مىكردند كه يهودا همان يسوع است،او را به غرفه ي خود داخل نمود و با او تكلم كرد.پرسيد كه به چه سبب او را بزرگان كاهنان و قوم تسليم او كردند.(39)يهودا در جواب گفت:اگر به تو راست بگويم هرآينه مرا تصديق نمىكني؛زيرا بيقين تو هم فريب خورده اي؛چنانكه كاهنان و فريسيان فريب خورده اند.(40)والي به گمان اينكه او مىخواهد از شريعت سخن بگويد،گفت:مگر نمىداني كه من يهودي نيستم؟(41)ليكن كاهنان و بزرگان قوم تو را به دست من تسليم كرده اند.(42)پس به من راست بگو تا به جاي آورم آنچه را كه عدل است.(43)زيرا من تسلط دارم كه تو را رها كنم،يا به قتلت فرمان دهم.(44)يهودا در جواب گفت:مرا تصديق كن اي آقا!همانا هرگاه امر به قتل من نمائي مرتكب ظلم بزرگي خواهي شد؛زيرا تو بي گناهي را خواهي كشت.(45)چونكه من همان يهوداي اسخريوطي هستم نه يسوع كه او جادوگر است؛چه او مرا به جادوي خود اينچنين برگردانيده.(46)پس چون والي اين بشنيد،بسيار تعجب كرد تا جائي كه مىخواست او را رها كند.(47)از اين رو والي بيرون آمد و با تبسم گفت:لااقل از يك جهت اين آدم مستحق مرگ نيست؛بلكه شفقت را شايسته است.(48)سپس والي گفت:اين آدم مىگويد كه او يسوع نيست؛بلكه يهوداست كه لشكريان را كشانيده تا يسوع را گرفتار كنند.(49)مىگويد كه يسوع جليلي او را به جادوي خود به اين صورت برگردانيده است.(50)پس هرگاه اين راست باشد كشتن او ظلم بزرگي خواهد بود؛زيرا او بي گناه است.(51)ليكن هرگاه او يسوع باشد و انكار كند كه او يسوع است،پس پرواضح است كه او عقل خود را گم كرده پس قتل ديوانه ظلم است.(52)آنگاه بزرگان كاهنان با بزرگان قوم و بزرگان قوم با نويسندگان و فريسيان سخت فرياد زدند و گفتند:همانا او يسوع ناصري است؛چه ما او را مىشناسيم.(53)زيرا اگر او گنهكار نبودي،هر آينه او را به دست تو تسليم نمىكرديم.(54)او ديوانه نيست؛بلكه بشاستگي خبيث است؛زيرا به اين حيله مىخواهد از چنگ هاي ما نجات يابد.(55)همين كه نجات بيابد،فتنه اي را كه سپس بر مىانگيزد،بسي بدتر از نخستين خواهد بود.(56)اما پيلاطس محض اينكه از اين دعوي خود را خلاص كند،گفت:همانا او جليلي است و هيرودس پادشاه جليل است.(57)پس حق من نيست حكم نمودن در اين دعوي.(58)او را نزد هيرودس ببريد.(59)پس يهودا را بسوي هيرودس كشاندند كه مدت ها آرزو مىكرد كه يسوع به خانه ي او برود.(60)يسوع هرگز نمىخواست كه به خانه ي او داخل شود.(61)زيرا هيرودس از بيگانگان بود و خدايان باطل و دروغ را مىپرستيد و طبق طريقت هاي امت هاي ناپاك زندگاني مىكرد.(62)پس وقتي كه يهودا آنجا كشيده شد،هيرودس او را از چيزهاي بسيار سؤال نمود و يهودا درست از آنها جواب نگفت،در حالتي كه منكر بود او يسوع است.(63)آنگه هيرودس او را با همه ي اهل مجلسش مسخره كردند و فرمان داد تا او را جامه ي سفيدي بپوشانند،چنانكه به احمقان مىپوشانند.(64)پس او را نزد پيلاطس فرستاده،گفت:به او در اعطاي عدل به جماعت اسرائيل تقصير مكن.(65)هيرودس اين را براي آن نوشت كه رؤساي كاهنان و كاتبان و فريسيان مبلغ بسياري از نقدينه به او داده بودند.(66)پس همين كه والي از يكي از خدمتكاران هيرودس فهميد كه مطلب چنين است،آشكار كرد كه او مىخواهد يهودا را رها كند به طمع اينكه چيزي از نقدينه به او هم برسد.(67)پس به غلامان خود كه كاتبان به ايشان نقدينه داده بودند تا او را بكشند،فرمان داد كه او را تازيانه بزنند؛ليكن خداوندي كه تقدير عواقب فرموده بود،يهودا را براي دار باقي گذارد تا آن مرگ هولناكي را كه ديگري را سوي آن تسليم كرده بود بچشد.(68)پس مرگ يهودا را زير تازيانه نپسنديدند،با اينكه لشكريان او را بسختي چنان تازيانه زدند كه از همه ي تن او خون روان شد.(69)از اين رو به او جامه ي قديم ارغواني از روي استهزا پوشانيدند و گفتند كه پادشاه تازه ي ما را شايسته است كه حله پوشانيده و تاج گذارده شود.(70)پس خارهائي جمع كردند و تاجي شبيه به تاج طلا و جواهري كه پادشاهان بر سر خود مىگذارن ساختند.(71)آنگه تاج خار بر سر يهودا گذاشتند.(72)يكي ني مانند عصاي شاهان در دست او نهاده،او را در جائي بلند نشانيدند.(73)از پيش روي او لشكريان گذشتند در حالتي كه سرهاي خود را خم كرده بودند از روي استهزا و او را سلام مىرسانند كه گويا او پادشاه يهود مىباشد.(74)دست هاي خود را دراز مىنمودند كه تا آن بخشش ها را كه پادشاهان تازه عادت داشتند به دادن آنها،بگيرند.(75)پس همين كه به چيزي نرسيدند،يهودا را زده،گفتند: چگونه اي پادشاه!صاحب تاج مىباشي در صورتي كه به لشكريان و خدمتكاران خود بخششي نمىكني؟!(76)پس چون رؤساي كاهنان با كاتبان و فريسيان ديدند كه او از تازيانه نمرد و هم مىترسيدند كه پيلاطس او را رها كند؛به والي بخششي از نقدينه دادند؛پس او آن را گرفته،يهودا را به كاتبان و فريسيان تسليم نمودند كه گويا او مجرمى است كه مستحق مرگ است.(77)آنها حكم نمودند بر دار كشيذنش،در كنار دو نفر دزد.(78)پس او را به كوه جمجمه،آنجا كه مرسوم بود آويختن گناهكاران،كشانيدند و آنجا او را برهنه به دار كشيدند براي مبالغت در تحقير وي.(79)يهودا كاري نكرد جز فرياد برآوردن كه:اي واي براي چه مرا ترك نموديد؛زيرا گنهكار نجات يافت؛اما من پس از روي ظلم مىميرم.(80)براستي مىگويم كه آواز يهودا و روي او و شخص او به اندازه ي شباهت به يسوع رسانده بود،كه شاگردان و ايمان آورندگان به او همگي اعتقاد نمودند كه او همان يسوع است.(81)از اين رو بعضي از ايشان از تعليم يسوع بيرون شدند به اعتقاد اينكه يسوع پيغمبر دروغ بود و اينكه معجزاتي را كه مىآورد،همانا به جادوگري بود.(82)زيرا يسوع فرموده بود كه او نخواهد مرد تا نزديك به انقضاي عالم.(83)چون او در آن وقت از جهان گرفته خواهد شد.(84)پس آن كساني كه در تعليم يسوع ثابت ماندند بشدت ايشان را اندوه فراگرفت؛زيرا ديدند كه شبيه هرچه تمامتر به يسوع مىميرد؛حتي ايشان به ياد نياوردند آنچه را كه يسوع فرموده بود.(85)اينچنين با مادر يسوع به كوه جمجمه روان شدند.(86)پس فقط بر مرگ يهودا اكتفا ننمودند؛بلكه بواسطه ي نيقوديموس و يوسف اباريماثيائي از والي جسد يهودا را به دست آوردند تا دفنش كنند.(87)پس آنجا او را از دار به زير آوردند به گريه اي كه آن را كسي باور نمىكند.(88)آنگه او را در قبر تازه ي يوسف،بعد از آنكه او را به صد رطل از عطريات معطر كردند،دفن نمودند.
فصل دويست و هيجدهم
(1)هر يك به خانه ي خود بازگشت.(2)نگارنده و يعقوب و يوحنا برادرش با مادر يسوع بسوي ناصره رفتند.(3)اما شاگرداني كه از خداي نترسيدند،پس شبانه رفتند و جسد يهودا را دزديده و پنهان نموده،اشاعه دادند كه يسوع برخاست.(4)اضطرابي بسبب اين،اتفاق افتاد.(5)سپس رئيس كاهان فرمان داد تا كسي از يسوع ناصري سخن نراند؛اگر نه زير شكنجه لعنت خواهد شد.(6)پس بيداد بزرگي حاصل شد و بسياري سنگسار شدند و بسياري چوب خوردند و بسياري نفي بلد شدند؛زيرا ايشان در اين امر ملازمت خاموشي ننمودند.(7)خبر به ناصره رسيد كه چگونه يسوع،كه يكي از اهل شهرشان بود،بعد از آنكه روي دار مرده بود برخاسته است.(8)پس نگارنده از مادر يسوع التماس كرد كه راضي شود و دست از گريه بردارد؛زيرا پسرش برخاسته؛پس همين كه مريم عذرا اين بشنيد،گريه كنان فرمود:بايد به اورشليم برويم تا از پسر خود سراغ گيرم.(9)زيرا من هرگاه ببينمش با چشم روشن مىميرم.
فصل دويست و نوزدهم
(1)پس عذرا با نگارنده و يعقوب و يوحنا در آن روزي كه فرمان رئيس كاهنان صادر شده بود،به اورشليم بازگشت.(2)عذرا كه از خداي مىترسيد به كساني كه همراه او بودند وصيت فرمود كه پسر او را فراموش كنند،با اينكه مىدانست فرمان رئيس كاهنان ظلم است.(3)چه اندازه هر يك متألم شديم!(4)خدائي كه مطلع به دل هاي مردم است مىداند كه ما هلاك شديم از تأسف بر مرگ يهودا كه ما او را يسوع،معلم خود پنداشتيم،و ميان تمناي اينكه او را دوباره ببينيم هلاك شديم.(5)فرشتگاني كه حراست كنندگان مريم بودند به آسمان سوم صعود نمودند؛آنجائي كه يسوع در صحبت فرشتگان بود و به او هر چيزي را حكايت نمودند.(6)از اين رو يسوع از خداي خود درخواست نمود كه او را توانائي بدهد تا مادر و شاگردانش را ديدار نمايد.(7)پس خداي رحمان چهار فرشته ي مقرب خود را،كه ايشان جبرئيل و ميخائيل و رفائيل و اوريل باشند،امر فرمود كه يسوع را به خانه مادرش حمل نمايند.(8)پس او را در آنجا سه روز متوالي حراست نمايند.(9)نگذارند كسي او را ديدار كند،جز كساني كه به تعليم او ايمان آورده اند.(10)پس يسوع در حالتي كه فرا گرفته شده بود بر فروغ،به غرفه اي كه در آن مريم عذرا با دو خواهرش و مرتا و مريم مجدليه و لعازر و نگارنده و يوحنا و يعقوب و پطرس اقامت داشتند فرود آمد.(11)پس همه به روي درافتادند از شدت جزع،كه گويا مردگانند.(12)پس يسوع مادر خود و ديگران را از زمين بلند نموده،فرمود: ((مترسيد؛زيرا من همان يسوع هستم.(13)گريه مكنيد؛چه من زنده ام،نه مرده.))(14)پس هركدام از ايشان زمان درازي ديوانه ماندند،بواسطه ي حاضر شدن يسوع.(15)چه،ايشان اعتقاد تمام داشتند كه يسوع مرده است.(16)پس آن وقت عذرا گريه كنان گفت:به من بگو،اي پسرك من!علت چه بود كه خداي مرگ تو را پسنديد در حالتي كه به اقربا و دوستان تو ننگ ملحق ساخت و به تعليم تو ننگ ملحق نمود و حال آنكه به تو قوّت عطا فرمود بر زنده كردن مردگان؟(17)زيرا هركس كه تو را دوست مىدارد،مانند مرده شده.
فصل دويست و بيستم
(1)يسوع دست به گردن مادر درآورد و در جواب فرمود: ((اي مادر!باور كن از من؛زيرا من به تو راست مىگويم وهمانا كه من هرگز نمرده ام.(2)چه،مرا خداي نگهداري فرموده تا نزديكي انجام جهان.))(3)چون اين بفرمود،خواهش نمود از فرشتگان چهارگانه كه آشكار شوند و گواهي بدهند كه امر چگونه بوده است.(4)پس فرشتگان در آنجا مانند مِهر درخشان پديدار شدند؛آنگونه كه هر كس از شدت جزع دوباره به روي درافتاد،كه گويا مرده است.(5)پس يسوع چهار چادر از كتان به آنان داد كه خود را به آن بپوشند تا مادر و رفقايش متمكن شوند از ديدار ايشان و گوش بدهند به سخنانشان،هنگامىكه تكلم مىكنند.(6)بعد از آنكه هر يك از ايشان را بلند نمود،آنان را تسليت داده و فرمود: ((اينان همان فرستادگان خدايند.(7)جبرئيل كه رازهاي خداي را اعلان مىكند.(8)ميخائيل كه با دشمنان خداي جنگ مىكند.(9)رفائيل كه روان مردگان را قبض مىكند.(10)اوريل كه روز داد خواهي خداي ندا مىكند.))آنگاه آن چهار فرشته براي عذرا حكايت كردند كه چگونه خداي آنان را براي يسوع فرستاد و صورت يهودا را برگردانيد تا آن عذابي را،كه براي آن ديگري را فروخته بود،بچشد.(12)آن وقت نگارنده گفت:اي معلم!آيا مرا جايز است كه اكنون از تو سؤال كنم چنانكه جايز بود در وقتي كه تو با ما مقيم بودي؟(13)يسوع در جواب فرمود: ((اي برنابا!هر چه مىخواهي سؤال كن كه تو را جواب خواهم گفت.))(14)پس نگارنده گفت:اي معلم!خدائي كه مهربان است،پس براي چه ما را اين اندازه عذاب فرمود به اينكه ما را معتقد ساخت تو مرده اي؟(15)هرآينه كه مادرت گريست حتي مشرف به موت شد.(16)خداي پسنديد كه بيفتد بر تو ننگ كشته شدن ميان دزدان در كوه جمجمه و حال آنكه تو قدوس خدائي.(17)يسوع در جواب فرمود: ((اي برنابا!مرا تصديق كن كه خدا بر هر گناهي عقاب مىفرمايد عقاب بزرگي هرچند كه كم باشد؛زيرا خداي به غضب مىآيد از گناه.(18)پس از اين رو چونكه مادرم و شاگردان امناي من كه با من بودند كمى مرا دوست داشتند به دوستي جهاني،خداوند نيكوكردار خواست كه بر اين دوستي آنان را عقاب كند به اندوه حاضر،تا عقاب نكند بر آن به شراره هاي دوزخ.(19)پس چون مرا مردم خداي و پسر خداي خواندند،با اينكه من در جهان بيزار بودم،خداي خواست كه مردم مرا استهزا كنند در اين جهان به مرگ يهودا،در حالتي كه معتقد باشند به اينكه من همانم كه بردار مرده است تا شياطين مرا استهزا نكنند درز روز جزا.(20)اين باقي خواهد بود تا بيايد محمّد پيغمبر خداي،آنكه چون بيايد اين فريب را كشف خواهد فرمود بر كساني كه به شريعت خداي ايمان دارند.))(21)پس از اينكه اين سخن بگفت،فرمود: ((همانا تو اي پروردگار خداي ما!عادلي؛زيرا تنها تو راست اِكرام و بزرگواري بدون نهايت.))
فصل دويست و بيست و يكم
(1)يسوع به نگارنده روي كرده،فرمود: ((اي برنابا!بر توست كه انجيل مرا حتماً بنويسي و آنچه را كه درباره من اتفاق افتاده در مدت بودن من در جهان.(2)نيز بنويسي آنچه را كه بر سر يهودا آمد تا مؤمن فريب نخورد و هركسي تصديق نمايد حق را.))(3)آنگاه نگارنده گفت:اي معلم!إن شاءالله من خواهم نوشت.(4)ليكن نمىدانم آنچه را كه براي يهودا اتفاق افتاده؛زيرا همه چيز را نديده ام.(5)يسوع در جواب فرمود: ((يوحنا و پطرس كه هرچيزي را به چشم ديده اند اينجا هستند،پس آن دو تو را به هرچه اتفاق افتاده خبر خواهند داد.))(6)آنگه يسوع به ما وصيت فرمود كه شاگردان با اخلاص او را بخوانيم تا او را ديدار كنند.(7)پس آن وقت يعقوب و يوحنا هفت شاگرد را با نيقوديموس و يوسف و ديگران و بسياري از آن هفتاد و دو نفر را جمع نمودند و همگي با يسوع خوراك خوردند.(8)در روز سوم،يسوع فرمود: ((برويد با مادرم به كوه زيتون؛(9)زيرا من از آنجا دوباره به آسمان صعود مىنمايم.(10)در آنجا خواهيد ديد چه كساني مرا برمىدارند.))(11)پس همگي رفتند،جز بيست و پنج نفر از هفتاد و دو نفر كه از ترس به دمشق فرار كرده بودند.(12)در اثنائي كه همگي براي نماز ايستاده بودند،يسوع وقت ظهر با جماعت بسياري از فرشتگان كه تسبيح خداي را مىگفتند آمد.(13)فروغ روي او همه را سخت ترسانيد و به زمين به روي درافتادند.(14)ليكن يسوع ايشان را بلند كرد و آنان را دلداري داده فرمود: ((مترسيد؛من معلم شما هستم.))(15)بسياري را از كساني كه اعتقاد كرده بودند او مرده و برخاسته،سرزنش نمود و گفت: ((مگر مرا و خداي را دروغگو گمان مىكنيد؟(16)زيرا به من خداي بخشيده كه زنده باشم تا نزديكي به پايان رسيدن جهان،چنانكه به شما گفته ام.(17)حق مىگويم به شما كه همانا من نمرده ام؛بلكه يهوداي خائن مرده است.(18)حذر كنيد از شيطان كه نهايت سعي خود را خواهد تا شما را بفريبد.(19)ليكن گواهان من باشيد در تمام اسرائيل و در تمام عالم براي همه ي چيزهائي كه ديده ايد و شنيده ايد.))(20)پس از آنكه اين بفرمود،دعا كرد خداي را براي خلاص مؤمنين و انابت گنهكاران،همين كه نماز تمام شد،با مادر خود معانقه نمود و فرمود: ((سلام باد تو را اي مادر من!(22)بر خدائي كه تو را آفريده و مرا آفريده توكُل كن.))(23)پس از آنكه اين بفرمود به شاگردان خود روي نموده و فرمود: ((نعمت خداي و رحمت او با شما باد!))(24)آنگاه فرشتگان چهارگانه او را پيش چشم هاي ايشان بسوي آسمان بردند.
فصل دويست و بيست و دوم
(1)پس از آنكه يسوع رفت،شاگردان در اطراف مختلفه ي اسرائيل و جهان پراكنده شدند.(2)اما حق مكروه شيطان بود،پس باطل جلوه داد.؛چنانكه هميشه بر همين حال بوده است.(3)زيرا فرقه اي از اشرار و مدعيان به اينكه ايشان نيز شاگردانند،بشارت دادند به اينكه يسوع مرده و برنخاسته است و ديگران بشارت دادند به اينكه در حقيقت مرد و آنگه برخاست و ديگران بشارت دادند و هميشه بشارت مىدهند به اينكه يسوع همان پسر خداست و در شماره ي ايشان پولس هم فريب خورد.(4)اما من همانا بشارت مىدهم،به آنچه نوشته ام،كساني را كه از خداي مىترسند تا در روز پسين از دادخواهيِ خداي خلاص شوند.

پايان
----------------------------------------------------
(ترجمه مرحوم علّامه حيدرقلي سردار كابلي از روي متنهاي عربي و انگليسي).

فصلهاي 181 تا 200

2004-10-20T22:42:00.000+03:30

فصل صد و هشتاد و يكم
(1)يسوع فرمود: ((خوب گفتي اي برادر!(2)پس به من بگو چه كس انسان را از ناچيز آفريد؟(3)پُرواضح است كه او همان خدائي است كه به او جهان را بتمامه براي سود او بخشيده.(4)ليكن انسان آن را همه به گنهكاري صرف نموده.(5)زيرا بسبب گناه جهان به ضديت انسان برگشته است.(6)انسان در بدبختي خود چيزي ندارد كه به خداي بدهد؛جز اعمالي كه آنها را گناه فاسد نموده.(7)زيرا او به گناه كردن در هر روز عمل خود را فاسد مىنمايد.(8)از اين رو اشعياي پيغمبر مىفرمايد:نيكوئي ما چون كهنه ي زن حائض است.(9)پس چگونه انسان استحقاق خواهد داشت و حال آنكه او قادر بر عوض دادن نيست.(10)آيا احتمال دارد كه انسان گناه نكند؟(11)پُرواضح است كه خداي بر زبان داوود،پيغمبر خود،مىفرمايد:صديق در هر روز هفت بار سقوط مىكند.(12)در اين صورت بدكار چند بار سقوط خواهد نمود؟(13)هرگاه نيكوئي ما فاسد شود،پس بدكاري ما چقدر مورد خشم واقع خواهد شد؟!(14)به هستي خداي سوگند كه پيدا نمىشود چيزي كه واجب مىشود بر انسان روي گردانيدن از آن،مثل اين سخن كه:من استحقاق دارم.(15)اي برادر!انسان بايد كار دست هاي خود را بداند،پس استحقاق خود را بي درنگ مىبيند.(16)حقاً كه هركار نيكوئي كه انسان آن را به جا مىآورد،آن را انسان نمىكند؛بلكه آن را خداي در او مىكند.(17)زيرا هستي او از خداست كه او را آفريده است.(18)اما آنچه كه انسان آن را مىكند،پس آن اين است كه مخالفت نمايد آفريدگار خود را و مرتكب شود گناهي را كه بر اساس آن مستحق پاداش نباشد؛بلكه استحقاق عذاب را داشته باشد.
فصل صد و هشتاد و دوم
(1)خداوند انسان را چنان كه گفتم،فقط نيافريده،بلكه او را كامل آفريده است.(2)به او همه ي جهان را داده و بعد از مفارقت از بهشت،به او دو فرشته داد تا او را نگه داري كنند.(3)براي او پيغمبران را فرستاده است.(4)به او شريعت عطا كرده.(5)به او ايمان بخشيده.(6)هر لحظه او را از دام شيطان مىرهاند.(7)مىخواهد كه به او بهشت و بلكه بيشتر از آن را عطا فرمايد.(8) زيرا خداي مىخواهد كه خودش را به انسان بدهد.(9)پس تأمل كنيد در اينكه چون قرض بزرگ است،(10)پس براي ادا نمودن آن واجب است بر شما كه شما انسان را از عدم آفريده باشيد.(11)نيز بايد باشد شما پيغمبراني را به عدد آنچه خداي فرستاده است با خلق عالم و بهشت آفريده باشيد.(12)بلكه بيشتر از آن،با آفريده هاي خداي بزرگ و جوادي مانند خداي ما.(13)پس بايد آنها را بتمامىبه خداي هبه كنيد.(14)پس به اين نحو محو مىشود دِيْن و بر شما باقي مىماند فقط فريضه ي تقديم شكرانه به خداي.(15)ليكن چون شما قادر نيستيد بر آفريدن يك مگس و چون نيست جز يك خداي و او مالك همه ي چيزهاست،پس چگونه مىتوانيد كه دِيْن خود را ادا كنيد؟(16)راستي كه هرگاه كسي به شما صد پارچه از طلا قرض بدهد واجب است بر شما كه صد پارچه از طلا به او برگردانيد.(17)بنابراين معني اين اي برادر!اين است كه چون خداي مالك بهشت و هرچيز است،مىتواند كه هرچه مىخواهد بفرمايد و هرچه مىخواهد ببخشد.(18)از اين رو وقتي كه خداي به ابراهيم فرمود من پاداش بزرگ تو مىشوم،نتوانست ابراهيم بگويد كه خداي پاداش من است.(19)بلكه گفت:خداي هبه ي من است.(20)از اين رو اي برادر!بر تو واجب است كه هنگامىكه در ميان قوم خطبه مىخواني اين عبارت را چنين تفسير كني: (21)خداي به انسان وقتي كه كار نيكو كند چنان و چنين چيزها مىبخشد.(22)وقتي كه با تو،اي انسان!خداي سخن گويد و بفرمايد كه:اي بنده ي من!همانا تو كار نيكو كرده اي در محبت من،پس از من كه خداي توام چه پاداش مىخواهي؟(23)تو در جواب عرض كن:چون من ساخته شده ي دست هاي توام شايسته نيست در من گناه باشد و آن چيزي است كه آن را شيطان دوست مىدارد.(24)پس رحم كن اي پروردگار!بخاطر بزرگواري خود بر ساخته شده ي دست هاي خود.(25)پس هرگاه خداي بفرمايد كه تو را عفو فرمودم و اكنون مىخواهم كه به تو پاداش بدهم،پس در جواب بگو:اي پروردگار!من مستحق عقوبت هستم بواسطه ي آنچه كرده ام و تو سزاواري كه تمجيد كرده شوي بواسطه ي آنچه كرده اي؛پس اي پروردگار!مرا عقاب كن بر آنچه كرده ام و خلاص كن آنچه را ساخته اي.(26)پس هرگاه خداي بفرمايد آن كدام عقوبتي است كه با گناه تو برابر باشد؟پس تو در جواب بگو:اي پروردگار!به اندازه ي آنچه همه ي افكنده شدگان رنج خواهند كشيد.(27)پس هرگاه خداي بفرمايد كه براي چه اي بنده ي امين من چنين عقوبتي مىخواهي؟پس تو در جواب بگو:اگر هريك از ايشان گرفته بود از تو به اندازه ي آنچه من گرفته ام،هرآينه در خدمت تو ايشان از من با اخلاص تر بودندي.(28)پس هرگاه خداي بفرمايد كه مىخواهي چه وقت اين عقوبت به تو برسد و مدت آن چقدر باشد؟پس تو در جواب بگو:از اكنون الي غيرالنهاية.(29)سوگند به هستي خداي كه نفس من در حضور او مىايستد،مردي كه اينچنين باشد،نزد خداي پسنديده خواهد بود بيشتر از فرشتگان پاك او.(30)زيرا خداي تواضع حقيقي را دوست و تكبر را دشمن مىدارد.))(31)آن وقت كاتب شكرانه ي يسوع به جا آورده،گفت:اي آقا!بايد به خانه ي خادم خود بروي،زيرا خادم تو براي تو و شاگردان طعامىتقديم مىكند.(32)يسوع در جواب فرمود: ((همانا اكنون به آنجا مىروم،هرگاه وعده كني كه تو مرا برادر بخواني نه آقا و بداني كه تو برادر مني نه خادم من.))(33)پس آن مرد بر اين وعده داد و يسوع به خانه ي او رفت.
فصل صد و هشتاد و سوم
(1)در اثناي اينكه بر سر طعام نشسته بودند،كاتب گفت:اي معلم!تو خود فرمودي كه خداي تواضع حقيقي را دوست مىدارد.(2)پس به ما بگو كه آن چيست و چگونه حقيقي يا دروغ مىشود؟(3)يسوع در جواب فرمود: ((راستي به شما مىگويم كسي كه مانند كودك خردسال نشود،در ملكوت خداي داخل نمىشود.))(4)هريك از شنيدن اين سخن تعجب نمودند.(5)هر يكي به ديگري مىگفت كه چگونه ممكن است كسي كه سي يا چهل ساله باشد كودك شود؟!راستي كه همانا اين بس سخن دشواري است.(6)آنگاه يسوع فرمود: ((سوگند به هستي خدائي كه نَفْس من در حضورش مىايستد همانا سخن من حق است.(7)همانا من به شما گفتم كه واجب است بر انسان تا مانند كودك كوچك بشود؛زيرا اين همان تواضع حقيقي است.(8)چون هرگاه شما از پسر كوچكي بپرسيد كه جامه هاي تو را چه كسي درست كرده؟در جواب خواهد گفت:پدر من.(9)هرگاه از او بپرسيد كه خانه اي كه او در آن است از آن كيست؟خواهد گفت: خانه ي پدر من.(10)هرگاه از او بپرسيد كه چه كسي به تو غذا مىدهد كه بخوري؟در جواب مىگويد پدر من.(11)هرگاه بگوئيد چه كسي به تو آموخته رفتار و گفتار را؟در جواب مىگويد پدر من.(12)ليكن هرگاه به او بگوئيد پيشاني تو را چه كسي شكسته؟زيرا پيشاني تو بسته شده،در جواب مىگويد:افتادم و پيشاني خود را تركانيدم؛و هرگاه بگوئيد كه چرا افتادي؟(13)در جواب مىگويد: مگر نمىبينيد كه من كوچكم به اندازه اي كه من هيچ توانائي بر رفتار و تندروي مثل بالغ ندارم،به اندازه اي كه واجب است پدر من دست مرا بگيرد تا وقتي كه من راه بروم به ثبات قدم.(14)ليكن مرا قدري پدرم واگذاشت تا راه رفتن را بياموزم؛پس ميل كردم تند بروم كه افتادم.(15)هرگاه بگوئيد كه پدرت چه گفت:در جواب گويد:گفت چرا آهسته راه نرفتي؟مراقب باش تا در آينده طرف مرا وانگذاري.))
فصل صد و هشتاد و چهارم
(1)يسوع فرمود: ((به من بگوئيد آيا اين درست است؟))(2)شاگردان و كاتب در جواب گفتند:همانا آن درست است در تمام درستي.(3)پس يسوع آن وقت فرمود: ((همانا كسي كه شهادت دهد به خداي با اخلاص دل،كه خداي ايجاد كننده ي هر صلاح است و اينكه او خودش ايجاد كننده ي گناه است،بحقيقت متواضع خواهد بود.(4)ليكن كسي كه سخن مىگويد به زبان خود،چنانكه آن بچه سخن مىگويد و خلاف آن را به جا مىآورد،پس بحقيقت كه داراي تواضع دروغ و تكبر حقيقي است.(5)تكبر در اوج خود خواهد بود وقتي كه چيزهاي پست را به كاربري و توقع بداري كه به آن تو را مردم سرزنش نكنند و آنها را خوار ندارند.(6)پس تواصع حقيقي همان مسكنت نَفْس است كه به آن انسان نَفْس خود را به حقيقت مىشناسد.(7)ليكن تواضع دروغ غباري از دوزخ است كه بصيرت نفس را تاريك مىكند؛بحيثي كه انسان به خداي نسبت مىدهد آنچه را كه واجب است آن را به خود نسبت دهد و آنچه را كه بايد به خداي نسبت دهد به خود نسبت مىدهد.(8)بنابراين مردي كه صاحب تواضع دروغ است،مىگويد كه در گناه فرورفته است؛ليكن همين كه به او كسي بگويد كه او گنهكار است،كينه اش بر او به جوش آمده،او را مقهور مىكند.(9)خداوندِ تواضع دروغ مىگويد كه همه ي دارائي او را خداي به او عطا فرموده؛ليكن او از جهت وي به خواب سنگيني نرفته؛بلكه كارهاي نيكو كرده.(10)پس اي برادران!به من بگوئيد كه فريسيان زمان حاضر چگونه رفتار مىكنند؟))(11)كاتب در جواب گريه كنان گفت:اي معلم!همانا فريسيانِ زمان حاضر را تنها جامه هاي فريسيان و نام ايشان است و در دل ها و كارهايشان جز كنعانيان نيستند.(12)اي كاش كه چنين نامى را غصب نكرده بودندي!زيرا ايشان آن وقت فريب نمىدادند ساده لوحان را.(13)اي زمان قديم!چقدر با ما به قساوت معامله كرده اي؛چه از ما فريسيان حقيقي را گرفتي و دروغگويان را براي ما گذاشتي.
فصل صد و هشتاد و پنجم
(1)يسوع فرمود: ((اي برادر!آنكه اين كرده است،زمان نيست؛بلكه جهان بدكار است؛كه شايستگي آن را دارد.(2)زيرا خدمت خداي،براستي در هر زمان ممكن است.(3)ليكن مردم بد شده اند به آميختن با جهان،يعني به عادت هاي زشت در هر جهان.(4)مگر نمىداني كه جِيحَزي خادم اليشع پيغمبر وقتي كه دروغ گفت و آقاي خود را شرمنده ساخت،پول هاي نعمان سرياني و جامه ي او را گرفت.(5)مع ذلك اليشع را عدد بسياري از فريسيان بود كه او را خداي واداشته بود تا براي ايشان نبوت كند.(6)براستي به شما مىگويم كه چنان مردم متمايل شده اند به بدكاري و جهان چندان ايشان را به آن برانگيخته و شيطان ايشان را به قبيح اغوا مىكند كه فريسيان زمان حاضر از هر كار نيكو و از هر پيشواي مقدس روي برمىگردانند.(7)همانا مثل جِيحَزي براي ايشان كافي است تا از خداي مطرود باشند.))(8)كاتب در جواب گفت:همانا درست است.(9)پس يسوع فرمود: ((مىخواهم كه بر مَثَل حجي و هوشع،دو پيغمبر خداي را حكايت كني،تا فريسي حقيقي را رؤيت كنيم)).(10)كاتب در جواب گفت:چه بگويم اي معلم!راستي كه بسياري باور نمىكنند و حال آنكه آن در كتاب دانيال پيغمبر نوشته شده است؛ليكن براي اطاعت تو حقيقت را حكايت مىكنم.(11)حجي پانزده سال داشت كه از پيش اناثوث درآمد كه خدمت كند عوبدياي پيغمبر را بعد از آنكه ميراثيه ي خود را فروخت و به فقرا بخشيد.(12)اما عوبدياي پيرمرد،كه تواضع حجي را ديد،او را بمنزله ي كتابي قرار داد كه به آن تعليم كند شاگردان خود را.(13)پس از اين رو بارها به او جامه هاي و طعام هاي لذيذ تقديم مىنمود.(14)ليكن حجي هميشه فرستاده را برمىگردانيد و مىگفت:برو و به خانه برگرد؛چه مرتكب گناه شده اي.(15)آيا براي من عوبديا اينچنين چيزها مىفرستد؟!(16)نه البته؛زيرا او مىداند كه من لايق نيستم چيزي را؛بلكه مرتكب گناه مىشوم فقط.(17)وقتي كه نزد عوبديا چيز بدي بود و مىداد آن را به كسي كه نزديك حجي بود تا او آن را ببيند،پس حجي همين كه آن را مىديد با خود مىگفت اينك مرا بي شك عوبديا فراموش نموده؛زيرا اين چيز جز براي من صلاحيت ندارد؛چه من بدترم از همه.(18)هر چيزي كه بد باشد،پس همين كه آن را از عوبديا بگيرم كه بر دست هاي او خداي آن را به من داده،گنجي مىشود.
فصل صد و هشتاد و ششم
(1)وقتي كه عوبديا مىخواست كسي را تعليم كند كه چگونه نماز بخواند،حجي را مىخواست و مىفرمود:اينك بخوان نماز خود را تا هركس سخن تو را بشنود.(2)پس حجي مىگفت:اي پروردگار خداي اسرائيل!بسوي بنده ي خود كه تو را مىخواند نظر كن؛زيرا تو او را آفريده اي.(3)اي پروردگار،خداي نيكو كردار!ياد كن نيكوئي خود را و گناهان بنده ي خود را قصاص بفرما تا عمل تو را پليد نسازم.(4)اي مولا و خداي من!همانا من نمىتوانم از تو بخواهم خوشىهائي را كه به بنده هاي مخلص خود مىبخشي؛زيرا من كاري جز گناه نمىكنم.(5)پس هرگاه كه به يكي از بندگان خود بيماري فرود مىآوري،پس مرا ياد كن؛خصوص براي مجد خودت.(6)پس آنگاه كاتب گفت:چنين شد كه وقتي حجي اين عمل را به جا آورد،چنان او را خداي دوست داشت كه به هركس كه پهلوي او مىماند،خداوند نبوت عطا مىفرمود.(7)پس نشد كه حجي چيزي از خداي طلب كند و آن را خداي از او باز دارد.
فصل صد و هشتاد و هفتم
(1)همين كه كاتب نيكوكار اين بگفت،بگريست آنگونه كه كشتيبان مىگريد وقتي كشتي خود را ببيند كه درهم شكسته شده.(2)پس گفت:هوشع وقتي رفت تا خداي را خدمت كند،اميرِ سبط نفتالي بود و چهارده سال عمر داشت.(3)پس از آنكه ارثيه ي خود را فروخت و به فقرا بخشيد،رفت تا شاگرد حجي شود.(4)هوشع مشعوف به صدقه بود،حتي اينكه هر چند چيزي از او طلب مىشد مىگفت:اي برادر!خداي اين را براي تو به من عطا فرموده؛پس آن را قبول كن.(5)پس بدين سبب براي او جز دو جامه باقي نماند،يعني بالا پوشي از پلاس و ردائي از پوست.(6)چنانكه گفتم ارثيه ي خود را فروخته و به فقرا داده بود؛زيرا بدون اين كسي را جايز نباشد اينكه فريسي ناميده شود.(7)نزد هوشع كتاب موسي بود و بر رغبت شديد مطالعه ي آن مىنمود.(8)پس روزي حجي به او فرمود:همه ي مال تو را از تو چه كسي بستاند؟(9)در جواب گفت:كتاب موسي.(10)اتفاق افتاد كه يكي از شاگردان پيغمبران همجوار ميل كرد كه به اورشليم برود و ردائي نداشت.(11)پس چون تصدق كردن هوشع را شنيد،رفت تا او را ديدار كند و به او گفت:اي برادر!من مىخواهم كه به اورشليم و به تقديم قرباني براي خدايمان قيام نمايم؛ليكن مرا ردائي نمىباشد و نمىدانم چه كنم.(12)پس همين كه هوشع اين بشنيد فرمود:عفو كن اي برادر!پس همانا مرتكب گناهي بزرگ نسبت به تو شده ام.(13)زيرا خداي به من ردائي داده بود تا آن را به تو بدهم و فراموش نمودم.(14)پس اكنون آن را قبول كن و در پيشگاه خداي براي من دعا كن.(15)پس آن مرد آن را تصديق نمود و رداي هوشع را قبول كرد و برگشت.(16)چون هوشع به خانه ي حجي شد،حجي فرمود:رداي تو را كه ستانيد؟(17)هوشع در جواب گفت:كتاب موسي.(18)پس حجي بسيار مسرور شد از شنيدن اين؛زيرا او ادراك كرد كار نيك هوشع را.(19)اتفاق افتاد كه دزدان،فقيري را يغما نموده و او را برهنه گذاشتند.(20)پس همين كه هوشع او را بديد نيمتنه ي خود را كنده و به آن برهنه داد و خودش ماند به يك پارچه ي كوچكي از پوست بز بر عورت.(21)پس همين كه او به ديدن حجي نيامد،حجي نيكوكردار گمان كرد كه هوشع بيمار است.(22)پس با دو شاگرد رفت تا او را ديدار كند؛پس او را در برگ هاي خرما پيچيده يافت.(23)در آن وقت حجي به او فرمود:اكنون به من بگو كه چرا مرا ديدار نكردي؟(24)هوشع در جواب گفت:همانا كتاب موسي بالا پوش مرا بستاند؛پس ترسيدم كه آنجا بيايم بي بالاپوش.(25)آن وقت او را حجي بالا پوشي ديگر داد.(26)نيز اتفاق افتاد كه جواني هوشع را ديد كه كتاب موسي را مطالعه مىنمايد؛پس بگريست و گفت:من نيز دوست مىدارم قرائت اين را اگر كتاب داشتمي.(27)پس همين كه هوشع اين بشنيد كتاب را به او داد و گفت:اي برادر!اين كتاب از آن تو باشد؛زيرا خداي آن را به من داده بود تا به كسي دهم كه گريه كنان رغبتِ داشتن اين كتاب را دارد.(28)پس آن مرد او را تصديق نموده،كتاب را گرفت.
فصل صد و هشتاد و هشتم
(1)يكي از شاگردان حجي در نزديكي هوشع بود.(2)پس خواست ببيند كه آيا كتاب او درست نوشته شده است.(3)رفت تا او را ديدار كند.به او گفت:اي برادر!كتاب خود را برگير تا نظر اندازيم در آن كه آيا مطابق است با كتاب من.(4)هوشع در جواب گفت:همانا از من گرفته شده است.(5)پس آن شاگرد گفت:چه كسي آن را از تو گرفته؟(6)هوشع در جواب گفت:كتاب موسي.(7)پس همين كه آن ديگري اين را بشنيد،نزد حجي برفت و به او گفت كه همانا هوشع ديوانه شده است؛زيرا او مىگويد كتاب موسي،كتاب موسي را از او گرفته.(8)حجي در جواب گفت:كاشكي من مانند او ديوانه بودمىو همه ي ديوانگان مانند هوشع بودندي!(9)چون دزدان سوريه بر زمين يهوديه دست به يغماگري افشاندند،(10)پسر بيوه زن فقيره اي را كه در نزديكي جبل كرمل سكني داشت،آنجا كه فريسيان و پيغمبران اقامت داشتندي،اسير نمودند.(11)پس اتفاقاً هوشع آن وقت مىرفت كه هيزم ببرد.به آن زن برخورد كه گريه مىكرد.(12)پس همان وقت مشغول شد به گريستن.(13)زيرا او هرگاه خنداني مىديد مىخنديد و هرگاه گرياني مىديد مىگريست.(14)در آن وقت هوشع از آن زن سبب گريه را پرسيد.وي به همه چيز،او را خبر داد.(15)پس آن وقت هوشع گفت:اي خواهر!بيا كه خداي مىخواهد پسرت را به تو بدهد.(16)هر دو بسوي حبرون روان شدند.در آنجا هوشع خودش را فروخت و پول هايش را به آن بيوه زن داد و پيرزن نمىدانست چگونه آن پول ها به دستش آمده است؛پس آنها را قبول نموده و به فديه ي پسرش داد.(17)كسي كه هوشع را خريد او را به اورشليم برد،در آنجا كه منزل او بود و او هوشع را نمىشناخت.(18)چون حجي ديد كه ممكن نمىشود اطلاع بر هوشع،دلگير نشست.(19)پس در آنجا فرشته ي خداي به او خبر داد كه چگونه او به بردگي به اورشليم برده شده است.(20)سپس حجي نيكوكردار همين كه اين را دانست،براي فراق هوشع بگريست؛چنانكه مادر در فراق پسر خود مىگريد.(21)پس از آن دو نفر شاگرد را خوانده،بسوي اورشليم روان شد.(22)بخواست خداي در محل دخول شهر به هوشع برخورد كه نان بر دوش او بار شده بود تا آن را به تاكستان آقاي خود،به كارگران برساند.(23)همين كه حجي او را ديدار نمود گفت:اي فرزند!چگونه از پدر پير خود جدا شدي كه گريه كنان سراغ تو را مىگيرد؟(24)هوشع در جواب گفت:اي پدر!همانا فروخته شدم.(25)پس آن وقت حجي به خشم در جواب گفت:آن كدام بدكردار بود كه تو را فروخت؟(26)هوشع گفت:اي پدر!خداي تو را بيامرزد؛زيرا كسي كه مرا فروخته نيكوكار است؛بحيثي كه اگر او در جهان نبودي هيچ كس پاك نشدي.(27)حجي گفت:حالا پس او كيست؟(28)هوشع در جواب گفت:اي پدر!همانا او كتاب موسي است.(29)پس حجي نيكوكار،آن وقت ايستاده و مانند كسي كه عقل خود را گم كرده،فرمود:اي كاش كتاب موسي مرا نيز با اولاد من فروخته بود؛چنانكه تو را فروخت.(30)پس حجي با هوشع به خانه ي آقاي او رفت.چون او حجي را ديد گفت:فرخنده باد خداي ما كه پيغمبر خود را به خانه ي من فرستاد،دوان شد كه دست او را ببوسد.(31)پس آن وقت حجي فرمود:اي برادر!دست غلام خود را كه او را خريده اي ببوس،زيرا او بهتر از من است.(32)بتمام،ماجراي او را خبر داد.(33)هم آنجا آن آقا هوشع را آزاد نمود.سپس كاتب گفت: (34)اين همه ي آن چيزي است كه مىخواهي اي معلم!
فصل صد و هشتا و نهم
(1)پس آنگاه يسوع فرمود: ((همانا اين راست است؛چه آن را خداي به من تأكيد فرمود.(2) بايد كه آفتاب بايستد و مدت دوازده ساعت حركت نكند تا همه كس ايمان بياورد كه اين راست است.))(3)چنين هم شد:پس اين باعث اضطراب اورشليم و تمام يهوديه گرديد.(4)يسوع به آن كاتب فرمود: ((چه مىخواهي از من تعليم بگيري و حال آنكه چنين معرفتي داري.(5)به هستي خداي سوگند كه در اين براي خلاص انسان كفايت است؛زيرا فروتني حجي و تصدق دادن هوشع تكميل مىكند عمل نمودن را به تمام شريعت و به كتاب هاي پيغمبران،تماماً.(6)به من اي برادر!بگو وقتي كه آمدي در هيكل تا از من سؤال كني،آيا در دل تو خطور كرد كه خداي مرا مبعوث فرموده كه شريعت و پيغمبران را زايل كنم؟(7)پُرواضح است كه خداي اين را نخواهد كرد؛زيرا او متغير نيست.(8)زيرا آنچه آن را خداي واجب فرموده براي خلاص انسان،همان است كه امر فرموده پيغمبران را به گفتن آن.(9)سوگند به هستي خداي كه جانم در حضورش مىايستد،اگر كتاب موسي با كتاب پدر ما داوود فاسد نشده بودند به روايت هاي بشريه ي فريسيان دروغگو و فقها،هرآينه خداي سخن خود را به من نمىداد.(10)ليكن براي چه از كتاب موسي و كتاب داوود سخن بدارم؟(11)پس همانا هر نبوتي تباه شده حتي اينكه امروز چيزي طلب نمىشود به ملاحظه ي اينكه خداي به آن امر فرموده؛بلكه نظر مردم به آن است كه فقها آن را مىگويند و فريسيان آن را حفظ مىكنند؛گويا خداي بر خطا بوده و بشر خطا نمىكند!(12)پس واي براين گروه كافر!چه بر ايشان خواهد كرد خون هر پيغمبر و صديق با خون زكريابن برخيا كه او را ميان هيكل و مذبح كشتند.(13)كدام پيغمبري است كه او را مقهور نكرده اند؟(14)كدام صديقي كه او را گذاشتند تا به اجل خود بميرد؟(15)نزديك است كه هيچ كس را زنده نگذارند.(16)ايشان اكنون در طلب من هستند تا مرا نيز بكشند.(17)مفاخرت مىكنند به اينكه ايشان اولاد ابراهيم اند و هيكل زيبا را به ملكيت دارند.(18)سوگند به هستي خداي كه ايشان اولاد شيطانند؛پس از اين رو اراده ي او را نفوذ مىدهند.(19)از اين رو هيكل با شهر مقدس زود باشد كه ويران شوند،ويران شدني كه با آن سنگي از هيكل بالاي سنگي نخواهد ماند.
فصل صد و نودم
(1)اي برادر كه تو فقيه پر علمىاز شريعت!به من بگو كه چگونه است وعده ي مسيا براي پدر ما ابراهيم؛آيا از اسحاق است يا اسماعيل؟))(2)كاتب در جواب گفت:اي معلم!مىترسم كه خبر دهم تو را از اين،بسبب عقاب مرگ.(3)آن وقت يسوع فرمود: ((اي برادر!من افسوس مىخورم كه آمده ام به خانه ي تو ناني بخورم و تو زندگي كنوني را بيشتر از خداي خود دوست مىداري.(4)به اين سبب مىترسي كه زندگي خود را زيان كني؛ليكن نمىترسي كه ايمان و زندگي جاويد خود را به زيان دهي كه آن ضايع مىشود وقتي كه زبان تكلم كند بر خلاف آنچه دل آن را مىشناسد از شريعت خداي.))(5)آن وقت آن كاتب نيكوكار گريسته،گفت:اي معلم!اگر دانستمىكه چگونه فايده برسانم،هرآينه بارها اشارت داده بودم به آنچه از ذكر آن اعراض نموده ام،براي اينكه فتنه در قوم حاصل نشود.(6)يسوع فرمود: ((واجب است كه ملاحظه نكني قوم را و نه همه ي جهان را و نه پاكان را و نه فرشتگان را تماماً،هرگاه خداي را به غضب بياورند.(7)پس تمام جهان هلاك بشوند بِه كه خداي آفريدگار خود را به غضب بياوري.(8)نيز او را رعايت ننمائي در گناه.(9)زيرا گناه هلاك مىكند و حفظ نمىكند.(10)اما خداي قادر است بر آفريدن جهان ها به شماره ي ريگ هاي دريا بلكه بيشتر.))
فصل صد و نود و يكم
(1)آن وقت كاتب گفت:عفو بفرما اي معلم!كه همانا خطا نمودم.(2)يسوع فرمود: ((خداي تو را عفو بفرمايد؛چه نسبت به او گناه كرده اي.))(3)پس در آنجا كاتب گفت:همانا در كتابي قديمىديدم كه نوشته شده بود به دست موسي و يشوع –كه آفتاب را متوقف كرد؛چنانكه تو كردي –دو خادم و دو پيغمبر خداي.(4)آن كتاب حقيقي موسي است.(5)پس در آن نوشته شده است اسماعيل پدرِ مسيا است و اسحاق پدرِ پيغمبر [مبشّر]مسيا است.(6)كتاب اينچنين مىگويد كه موسي فرمود:اي پروردگار،خداي تواناي مهربان اسرائيل!نمايان كن براي بنده ي خود نور بزرگواري خود را.(7)پس از آنجا خداي به او نشان داد رسول خود را بر دو ذراع اسماعيل و اسماعيل را بر دو ذراع ابراهيم.(8)پس اسحاق در نزديكي اسماعيل ايستاده بود و به دو ذراع او كودكي كه به انگشت خود اشاره مىكرد بسوي رسول الله و مىگفت اين همان است كه براي او خداي همه چيز را آفريد.(9)پس از آنجا موسي به خوشحالي فرياد زد:اي اسماعيل!همانا در دو ذراع تو همه ي جهان و بهشت است.(10)به ياد من باش خادم خداي تا در نظر خداي نعمتي بيابم بسبب پسر تو كه بسبب او خداي همه چيز را ساخته است.
فصل صد و نود و دوم
(1)در آن كتاب يافت نمىشود كه خداي گوشت چرندگان و گوسفندان را بخورد.(2)در آن كتاب يافت نمىشود كه خداي رحمت خود را فقط در اسرائيل حصر فرموده است.(3)بلكه بيشتر اينكه خداي رحم مىفرمايد هر انساني را كه خداي آفريدگار خود را براستي طلب نمايد.(4)از خواندن همه ي اين كتاب متمكّن نشدم؛زيرا رئيس كاهنان كه من در كتابخانه ي او بودم مرا نهي كرد و گفت يك نفر اسماعيلي آن را نوشته است.(5)پس آن وقت يسوع فرمود: ((بر خذر باش كه ديگر هرگز اين كار را نكني كه حق را بپوشي.(6)زيرا با ايمان آوردن به مسيا خداي نجات عطا خواهد فرمود به بشر و هيچ كس بدون او نجات نخواهد يافت.))(7)در اينجا يسوع سخن خود را تمام فرمود.(8)در اثنائي كه بر طعام بودند،ناگاه مريمىكه بر قدم هاي يسوع گريسته بود،به خانه ي نيقوديموس –و اين اسم همان كاتب است –داخل شد.(9)خود را بر قدم هاي يسوع انداخته،گفت:اي آقا!خادم تو را كه بسبب تو رحمتي يافته از خداي،خواهر و برادري است كه بيمار افتاده در خطر مرگ.(10)يسوع فرمود: ((خانه ي تو كجاست؟به من بگو كه آنجا خواهم آمد تا بسوي خداي تضرع نمايم براي بهبودي او.))مريم در جواب گفت:بيت عنيا آنجا خانه ي خواهر من است؛زيرا خانه ي من در مجدل است و برادرمن هم در بيت عنياست.(12)يسوع به آن زن فرمود: ((بي درنگ به خانه ي برادر خود برو و آنجا منتظز من باش كه خواهم آمد تا او را شفا بخشم.(13)پس نترس كه نخواهد مرد.))(14)آن زن روان شد و چون به بيت عنيا رفت،ديد كه برادرش همان روز مرده.(15)پس او را در قبرستان پدرهايشان گذارده اند.
فصل صد و نود و سوم
(1)يسوع دو روز در خانه ي نيقوديموس درنگ فرمود.(2)روز سوم بسوي بيت عنيا روان شد.(3)پس همين كه نزديك شهر رسيد،دو نفر از شاگردان خود را پيشتر فرستاد تا مريم را به قدوم او خبر دهند.(4)او شتابان از شهر بيرون آمد.(5)همين كه يسوع را يافت،گريه كنان گفت:اي آقا!فرموده بودي كه برادر من نمىميرد و حال آنكه چهار روز است كه او دفن شده است.(6)اي كاش پيش از آنكه تو را بخوانم آمده بودي؛زيرا آن وقت نمرده بود.(7)يسوع در جواب فرمود: ((همانا برادر تو نمرده است؛بلكه او خفته است.از اين رو آمده ام تا او را بيدار كنم.))(8)مريم گريه كنان در جواب گفت:او از اين خواب در روز جزا وقتي كه فرشته ي خداي به بوق خود بدمد بيدار خواهد شد.(9)يسوع فرمود: ((مرا تصديق كن كه او پيش از آن برخواهد خاست؛زيرا خداي به من توانائي بر خواب او داده است.(10)راستي به تو مىگويم كه او نمرده است؛زيرا مرده همانا كسي است كه نيافته باشد رحمتي از خداي.))(11)پس مريم شتابان برگشت كه خواهر خود مرتا را به آمدن يسوع خبر دهد.(12)وقت مُردن لعارز جماعت بسياري از يهود اورشليم و بسياري از كاتبان و فريسيان جمع شده بودند.(13)پس همين كه مرتا از خواهرش مريم شنيد آمدن يسوع را،شتابان برخاست و بسوي بيرون شتافت.(14)پس همه ي يهود و كاتبان و فريسيان دنبال او شدند تا او را تسليت دهند؛چه ايشان پنداشتند او سر قبر رفته تا بر برادر خود گريه كند.(15)پس چون مرتا به آنجائي كه يسوع در آنجا با مريم صحبت نموده بود رسيد،به گريه گفت:اي آقا!كاش اينجا بودي؛چه اگر تو اينجا بودي برادر من نمىمرد.(16)آنگاه مريم گريه كنان رسيد.(17)پس يسوع در آنجا اشك ريخت و آه كشيده فرمود،فرمود: ((كجا او را نهاده ايد؟))(18)در جواب گفتند:بيا و ببين.(19)پس فريسيان ميان خود گفتند كه اين مردي كه در نائين پسر آن بيوه زن را زنده كرد،چرا تن در داد كه اين مرد بميرد،بعد از آنكه گفت كه او نمىميرد؟!(20)چون يسوع به قبر رسيد،وقتي كه همه گريه مىكردند،فرمود: ((گريه مكنيد؛چه لعارز خوب است و من آمده ام تا او را بيدار كنم.))(21)فريسيان بين خود گفتند كه كاش تو خود به اين خواب رفته بودي!(22)آن وقت يسوع فرمود: ((همانا هنوز ساعت من نيامده.(23)ليكن وقتي كه بيايد همچنين به خواب مىروم؛پس بزودي بيدار خواهم شد.))(24)آنگاه يسوع فرمود تا سنگ را از قبر بردارند.(25)مرتا گفت:اي آقا!گنديده؛زيرا چهار روز است كه او مرده است.(26)يسوع فرمود: ((در اين صورت چرا تا اينجا آمده ام؟مگر ايمان نداري كه من او را بيدار مىكنم؟))(27)مرتاگفت:مىدانم كه تو قدوس خدائي و او تو را به اين جهان فرستاده.(28)آنگاه يسوع دست هاي خود را بر آسمان بلند كرد و فرمود: ((اي پروردگار،خداي ابراهيم و خداي اسماعيل و اسحاق و خداي پدران ما!بر مصيبت اين دو زن رحم كن و نام مقدس خودت را به بزرگواري بر ما عطا بفرما.))(29)همين كه همه آمين گفتند،يسوع به آواز فرمود: (30)((اي لعارز!بيا بيرون.))(31)پس آن مرده،بعد از آن برخاست.(32)يسوع به شاگردان خود فرمود: ((او را باز كنيد.))(33)زيرا او بسته شده بود با جامه هاي قبر با دستمالي بر رويش؛چنانكه عادت پدران ما بود كه مردگان خود را دفن مىكردند.(34)پس جماعتي بسيار از يهود و بعضي از فريسيان به يسوع ايمان آوردند؛زيرا آن آيت بس بزرگ بود.(35)كساني كه بي ايمان ماندند برگشتند و به اورشليم رفتند و رئيس كاهنان را به برخاستن لعارز خبر دادند و به اينكه بسياري ناصري شده اند.(36)زيرا ايشان اينچنين مىخواندند كساني را كه واداشته مىشدند بر توبه،بواسطه كلمه ي خداي كه يسوع به آن بشارت داده است.
فصل صد و نود و چهارم
(1)پس كاتبان و فريسيان با رئيس كاهنان مشورت نمودند كه لعازر را بكشند.(2)زيرا افراد بسياري آئين خود را ترك نموده به كلمه ي يسوع يمان آوردند؛زيرا آيت لعازر بزرگ بود؛چه لعازر با مردم گفت گو كرد و خورد و آشاميد.(3)ليكن چون قوي بود و در اورشليم اتباع داشت و با دو خواهرش مالك مجدل و بيت عنيا بود ندانستند چه كنند.(4)يسوع در بيت عنيا داخل شد به خانه ي لعازر؛پس مرتا و مريم خدمت كردند او را.(5)روزي مريم زير پاهاي يسوع نشسته بود و به سخن او گوش مىداد.(6)پس مرتا به يسوع گفت:اي آقا!مگر نمىبيني كه خواهر من به تو اهتمام ندارد و حاضر نمىكند آنچه را كه بايست تو و شاگردانت بخوريد.(7)يسوع در جواب فرمود: ((مرتا!مرتا!بصيرت پيدا كن در آنچه بايد آن را به جا آوري؛زيرا مريم بهره اي را اختيار نموده كه از او تا ابد گرفته نخواهد شد.))(8)آنگاه يسوع با جماعت بسياري كه به او ايمان آورده بودند بر سفره نشست.(9)پس به سخن در آمده فرمود: ((اي برادرها!ديگر براي من با شما باقي نمانده مگر كمىاز زمان؛زيرا وقتي كه در آن من از جهان روي گردان شوم نزديك شده.(10)از اين رو به ياد شما مىدهم سخن خداي را كه به آن با حزقيال پيغمبر تكلم نموده،فرمود:به هستي خودم كه خداي جاويد شما هستم سوگند،همانا نَفْسي كه خطا مىكند مىميرد؛ليكن هر خطاكار توبه كند نمىميرد؛بلكه زنده مىماند.(11)بنابراين پس مرگِ حاضر مرگ نيست؛بلكه نهايت مرگي دراز است.(12)چنانكه جسد هنگامىكه از حس جدا مىشود در پنهان شدن او را امتيازي بر مرده و دفن شده نيست؛اگرچه در او نَفَس باشد؛جز اينكه اين دفن شده منتظر امر خداست كه او را دوباره برخيزاند،و فاقد شعور منتظر برگشتن حس است.(13)پس ببينيد كه در اين صورت زندگاني حاضر همان مرگ است؛زيرا شعور به خداي ندارد.
فصل صد و نود و پنجم
(1)هركس به من ايمان بياورد ابداً نخواهد مرد.(2)زيرا ايشان بواسطه ي سخن من خداي را در خودشان مىشناسند و از اين رو كار نجات خود را انجام مىدهند.(3)نيست مرگ جز كاري كه آن را طبيعت به فرمان خداي مىكند؛چنانكه اگر كسي گنجشك بسته شده اي را گرفت و ريسمانش را در دست خود داشته باشد،(4)اگر رها شدن گنجشك را بخواهد،چه خواهد كرد؟(5)پرواضح است كه او بالطبع دست را امر مىكند به باز شدن و گنجشك بي درنگ بيرون مىرود.(6)همانا نَفْس ما تا هنگامىكه انسان زير نگه داري خداي بماند،همان مانند گنجشكي است كه از دست صياد بدر رفته باشد؛چنانكه داوود پيغمبر مىفرمايد.(7)زندگي ما مانند ريسماني است كه به آن،نَفْس به جسد انسان و حس وابسته مىشود.(8)پس وقتي كه خداي بخواهد و به طبيعت امر بفرمايد كه باز شود،زندگي به انجام مىرسد و نَفْس به دست فرشتگاني كه خداي ايشان را براي قبض نفوس معيّن فرموده مىجهد.(9)از اين رو شايسته نيست بر دوستان گريه كنند وقتي كه دوستي بميرد؛زيرا خداي ما آن را اراده فرموده.(10)بلكه هر وقتي كه خطائي مىكنند،بايد لاينقطع گريه كنند؛زيرا نَفْس وقتي مىميرد كه از خداي،كه او زندگي حقيقي است،جدا شود.(11)پس هرگاه جسد بدون اتحاد با نَفْس پژمرده و بيمناك باشد،همانا هولناك تر خواهد بود بدون اتحاد آن با خدائي كه آن را با جمال مىكند و آن را زنده مىكند به نعمت و رحمت خود.))(12)چون يسوع اين بگفت،شكر خداي نمود.(13)پس آن وقت لعازر گفت:اي آقا!اين خانه مال خداي آفريدگار من است با آنچه در عهده ي من عطا فرموده براي خدمت نمودن به فقرا.(14)چون تو فقيري و عدد بسياري از شاگردان داري،بيا و اينجا ساكن شو،هر وقتي كه بخواهي وهر چند بخواهي.(15)زيرا خادم خداي در محبت خداي تو را چنانكه شايد،خدمت خواهد نمود.
فصل صد و نود و ششم
(1)چون يسوع اين بشنيد،خوشحال شد و فرمود: ((اكنون ببينيد كه مرگ چه خوش است!(2)همانا كه لعازر همين يك بار مرد و تعليمىآموخت كه آن را دانشمند ترين بشرها در جهان،كه ميان كتاب ها پير شده،نمىداند.(3)اي كاش هر انساني يك بار مىمرد و به جهان بر مىگشت مثل لعازر،تا مىآموختند كه چگونه زندگي كنند.))(4)يوحنا گفت:اي معلم!آيا به من رخصت داده مىشود كه سخني بگويم؟(5)يسوع در جواب فرمود: ((هزار بگو؛زيرا چنانكه بر انسان واجب است كه اموال خود را در خدمت خداي صرف كند،همچنين واجب است بر او كه تعليم را صرف نمايد.(6)بلكه اين واجب تر است بر او؛زيرا سخن را توانائي بر اين بود كه نَفْسي را وادار كند بر توبه در حيني كه اموال نمىتواند كه بر مرده زندگي را برگرداند.(7)بنابراين هر كس كه قدرت داشته باشد بر مساعدت فقيري و او را مساعدت ننمايد تا آن فقير بميرد،پس او قاتل است.(8)ليكن قاتل بزرگ تر همان كسي است كه با سخن خداي قدرت دارد بر برگردانيدن گنهكار به توبه و برنگرداند؛بلكه مىايستد،چنانكه خداي مىفرمايد:مثل سگِ گنگ.(9)پس درباره ي اينان خداي مىفرمايد:اي بنده ي خيانت پيشه!كار نَفْسي خطاكاري را كه هلاك مىشود از تو مطالبه مىكنم؛زيرا تو سخن مرا از او كتمان نمودي.(10)پس در اين صورت بر چه حالت خواهند بود كاتبان و فريسيان كه كليد با ايشان است و خود داخل نمىشوند؛بلكه منع مىكنند كساني را كه مىخواهند دخول در حيات جاواداني را؟(11)از من رخصت مىطلبي اي يوحنا! كه سخن بگوئي و حال آنكه تو گوش داده اي به صد هزار كلام از سخن من.(12)براستي مىگويم كه مرا مىسزد كه گوش دهم بر ده برابر آنچه تو به من گوش داده اي.(13)هر كس كه به غير خودش گوش نمىدهد،پس او گناه مىكند هر قدر سخن گويد.(14)زيرا واجب است كه با ديگران معامله كنيم به آنچه در آن رغبت داريم براي خود و اينكه به عمل نياوريم براي ديگران آنچه را كه خوش نداريم رسيدن آن را به خود.))(15)آن وقت يوحنا گفت:اي معلم!براي چه خداي به مردم انعام نكرد كه يك بار بميرند و سپس برگردند –چنانكه به لعازر كرد –تا تعليم بيابند و خود و آفريدگار خود را بشناسند؟
فصل صد و نود وهفتم
(1)يسوع در جواب فرمود: ((اي يوحنا سخن تو چيست درباره ي خداوندِ خانه اي كه به يكي از خدمتكاران خود تبر درستي داد كه ببُرد بيشه اي را كه نظرگاه خانه ي او را حاجب شده بود.(2)ليكن كارگر تبر را فراموش كرد و گفت:اگر آقا به من تبر كهنه اي داده بود،هرآينه آن بيشه را به آساني بريده بودمي.(3)اي يوحنا!به من بگو كه آقا چه گفت؟(4)راستي كه او به خشم درآمده،تبَر كهنه اي را گرفته و بر سر او زده و گفت:اي كودن خبيث همانا به تو تبر خوبي دادم كه با آن بي زحمت بيشه را قطع كني.(5)باز تو اكنون اين تبري را كه با آن مرد به زحمت بزرگي دچار گردد و هرچه به آن بريده شود بيهوده مىرود و براي چيزي سود نخواهد داشت مىخواهي؟(6)من مىخواهم اين چوب ها را به طريقي ببري كه با آن كار تو نيكو آيد.(7)مگر اين درست نيست؟))(8)يوحنا در جواب گفت:همانا درست است در نهايت درستي.آن وقت يسوع فرمود: (9)((خداي مىفرمايد:سوگند به هستي خودم،كه ابدي هستم،همانا من تبَر خوبي به هر انسان داده ام و آن منظره ي دفن مرده است.(10)پس هركس اين تبَر را نيكو به كار برد،بيشه ي گناه را از دل هاي خود بي رنج خواهد بر انداخت.(11)پس ايشان از اين رو نعمت و رحمت مرا دريابند و زندگاني جاويد را به ايشان و اعمال صالحه ي ايشان پاداش خواهم داد.(12)ليكن كسىكه فراموش مىكند او نابود شونده است؛ با اينكه بارها مىبيند كه غير او مىميرد و باز مىگويد كه اگر مرا ديدار زندگي ديگر دست مىدادي هرآينه كارهاي نيكو كردمي؛پس همانا خشم من بر او فرود آيد و هرآينه او را به مرگ ابدي خواهم زد تا ديگر خيري نيابد.))(13)پس آنگاه يسوع فرمود: ((اي يوحنا!چه بزرگ مزيت دارد كسي كه ياد مىگيرد از افتادن ديگران كه چگونه بايد بر دو پاي خود بايستد.))
فصل صد و نود و هشتم
(1)آن وقت لعازر گفت:اي معلم!براستي مىگويم،همانا من نمىتوانم درك كنم عقوبتي را كه مستحق مىشود كسي كه بارها مىبيند مردگان را كه به قبر حمل مىشوند و از خداي آفريدگار ما نمىترسند.(2)زيرا مثل اين،براي چيز هاي جهاني كه ترك آنها بالمره بر او واجب است،به خشم مىآورد آفريدگار خود را كه به او هر چيزي عطا فرموده.(3)پس آنگاه يسوع به شاگردان خود فرمود: ((مرا معلّم مىخوانيد و خوب مىكنيد؛زيرا خداي شما را به زبان من تعليم مىفرمايد.(4)ليكن لعازر را چگونه خواهيد خواند؟(9)حقاً كه او معلم همه ي معلماني است كه در اين جهان تعليم نشر مىنمايند.(6)بلي من به شما تعليم نمودم كه بايد چگونه زندگاني خوش كنيد.(7)اما لعازر،پس به شما تعليم مىكند كه چگونه خوش بميريد.(8)سوگند به هستي خداي كه همانا او موهبت پيغمبري را نايل شده است.(9)پس گوش بدهيد به سخن او در اين صورت كه آن حق است.(10)مىبايد كه در گوش دادن بر او سخت تر باشيد به سزاواري؛زيرا زندگاني خوب عبث خواهد بود هرگاه انسان بميرد به مرگ بدي.))(11)لعازر گفت:اي معلم!شكر مىكنم تو را كه حق را قرار مىدهيد به اندازه قدر خودش؛از اين رو به تو خداي اجر بزرگي مىدهد.(12)آن وقت نگارنده گفت:چگونه لعازر حق مىگويد در گفته ي خود به تو كه تو به اجر خواهي رسيد،با اينكه تو به نيقوديموس فرمودي كه همانا انسان جز عقوبت چيزي را مستحق نمىشود؟!(13)پس مگر تو را خداي در اين صورت قصاص خواهد كرد؟(14)يسوع در جواب فرمود: ((شايد خداي بپسندد كه من از خداي به قصاصي برسم در اين جهان؛زيرا من خدمت نكرده ام او را به اخلاص چنانكه شايسته است بر من بكنم.(15)ليكن چنان خداي مرا به رحمت خود دوست داشته كه هر عقوبتي از من برداشته شده است؛بحيثي كه من در شخص ديگري عذاب خواهم شد.(16).زيرا من شايسته قصاص بودم؛چه گروهي مرا خداي خواندند.(17)ليكن چون اعتراف نموده بودم نه فقط به اينكه خداي نيستم –چنانكه همان حق است –بلكه اعتراف نمودم به اينكه مسيا هم نيستم؛پس از اين رو خداي عقوبت را از من برداشت.(18)پس شريري را قرار خواهد داد كه عقوبت را به نام من بچشد؛تا جائي كه براي من از آن بجز عار نماند.(19)از اين رو به تو مىگويم اي برناباي من!وقتي كه كسي سخن گويد از آنچه خداي آن را به يكي از نزديكان مىبخشد،پس بايد بگويد كه خويش من اهليت آن دارد.(20)ليكن ببيند وقتي كه سخني گويد از آنچه به خود او خداي خواهد بخشيد،اينكه بگويد همانا خداي به من خواهد بخشيد.(21)اما نيكو نظر داشته باشد كه نگويد من اهليت دارم.(22)زيرا خداي را خوش مىآيد كه رحمت خود را به بندگان خود عطا فرمايد،وقتي كه ايشان اعتراف نمايند كه بواسطه ي گناهان خود اهليت دوزخ دارند.
فصل صد و نود و نهم
(1)همانا خداي چندان غني است در رحمت خود كه يك قطره اشك از كسي كه نوحه مىكند بخاطر به خشم آوردن خود خداي را،همه ي دوزخ را خاموش مىكند به آن رحمت بزرگي كه خداي او را به آن امداد مىفرمايد،با اينكه آب هاي هزار دريا اگر پديد شود كفايت نمىكند براي خاموش نمودن شراره اي از زبانه ي دوزخ.(2)پس از اين رو خداي مىخواهد براي حذلان شيطان و اظهار جود خود،در حضرت رحمت خود،هر عمل صالح را اجري حساب كند براي بنده ي مخلص خود.(3)پس دوست مىدارد از بنده ي خود كه اينچنين با غير خود معامله نمايد.(4)اما انسان در خصوص نَفْس خود،پس بر اوست كه حذر نمايد از گفتنِ:من اجر دارم.زيرا او به سزاي خود خواهد رسيد.))
فصل دويستم
(1)آن وقت يسوع روي به لعارز كرده،فرمود: ((بايد در اين جهان،اي برادر!اندكي درنگ نمايم.(2)پس وقتي كه در نزديكي خانه ي تو باشم به جاي ديگر هرگز نمىروم؛زيرا تو مرا نه در محبت من،بلكه در محبت خداي خدمت مىكني.))(3)فصح يهود نزديك بود،از اين رو يسوع به شاگردان خود فرمود: ((بايد به اورشليم برويم تا بره ي فصح را بخوريم.))(4)پطرس و يوحنا را به شهر فرستاده،فرمود:ماده خري به جانب دروازه ي شهر،با كره خري خواهيد يافت.(5)پس آن را بند گشوده،اينجا بياوريد؛زيرا بايد تا اورشليم بر آن سوار شوم.(6)پس هرگاه كسي از شما پرسيد و گفت كه براي چه آن را مىگشائيد،به ايشان بگوئيد كه معلم به آن محتاج است.آنگه راضي مىشوند براي شما به احضار آن.(7)پس آن دو شاگرد رفتند و يافتند همه ي آنچه را كه يسوع در آن باب سخن رانده بود.(8)پس آن ماده خر و كره خر را حاضر نمودند.(9)آن دو شاگرد رداي خودشان را بر كره خر نهاده و يسوع سوار شد.(10)چون اهل اورشليم شنيدند كه يسوع ناصري مىآيد،مردم و كودك هايشان خوشحال شدند در حالتي كه مشتاق ديدار او بودند و شاخه هاي خرما و زيتون در دست داشتد و مترنم به اين بودند كه فرخنده آنكه بسوي ما به نام خداي مىآيد!مرحبا به پسر داوود!(11)پس چون يسوع به شهر رسيد مردم جامه هاي خود را زير پاي ماده خر فرش نموده:مترنم شدند فرخنده باد آنكه بسوي ما به نام پروردگار و خداي مىآيد!مرحبا به پسر داوود!(12)پس فريسيان يسوع را سرزنش نموده و گفتند:مگر نمىبيني به اينان كه چه مىگويند؟بفرما به ايشان كه خاموش شوند.(13)آن وقت يسوع فرمود: ((سوگند بر هستي خدائي كه جانم در حضورش مىايستد،اگر اينان خاموش شدندي،هرآينه سنگ ها به فرياد برآمدندي به كفر شريران بد.))(14)همين كه يسوع اين بفرمود سنگ هاي اورشليم همگي به فرياد درآمدند به آواز بلند كه فرخنده باد آنكه بسوي ما به نام پروردگار و خداي مىآيد.(15)با اين همه،فريسيان بر بي ايماني خود اصرار نمودند.(16)بعد از آنكه گرد آمدند مشورت كردند كه به سخن او بگيرند او را.

فصلهاي 161 تا 180

2004-10-20T10:15:00.000+03:30

فصل صد و شصت و يكم
(1)پس يسوع فرمود: ((آيا همه چيز را شنيديد؟))(2)شاگردان در جواب گفتند:آري اي آقا!(3)پس از آن يسوع فرمود: ((همانا دروغ گفتن گناه است؛وليكن كشتن گناهي است بزرگ تر.(4)زيرا دروغ گناهي است كه مختص است به كسي كه سخن مىگويد.(5)ليكن كشتن علاوه بر اينكه مختص است به آن كسي كه مرتكب آن مىشود،هلاك مىكند اينجا عزيزترين چيزها را نزد خداي به روي زمين،يعني انسان را.(6)مداواي دروغ گفتن به گفتن ضد آنچه گفته شده ممكن است؛در حالي كه هيچ دوائي براي كشتن نيست؛زيرا ممكن نيست به مرده جان داد.(7)در اين صورت به من بگوئيد آيا بنده ي خداي موسي گناه كرده است به كشتن تمام كساني كه ايشان را كشته؟))(8)شاگردان در جواب گفتند:حاش لله،حاش لله كه موسي گناه كرده باشد به طاعت نمودن خود خداي را؛كه خداي او را به آن امر فرموده بود.(9)پس آن وقت يسوع فرمود: ((و من و هم مىگويم حاش لله اينكه آن فرشته اي كه پيغمبران دروغين اخاب را به دروغ فريب داد،گناه كرده باشد.(10)زيرا همچنانكه خداي قبول نمود كشتن مردم را بطور قرباني؛پس هم اينگونه قبول نمود دروغ را حمد آسا.(11)به شما براستي مىگويم چنانكه خطا مىكند كودكي كه كفش خود را به اندازه ي پهلواني مىسازد،همچنين خطا مىكند كسي كه خداي را فرمانبَر شريعت مىگرداند،چنانكه او خود خاضع آن است،از آنجائي كه او انسان است.(12)پس وقتي اعتقاد كرديد كه همانا گناه آن است كه آن را خداي نمىخواهد،آن وقت حق را خواهيد يافت؛چنانكه به شما گفتم.(13)بنابراين چون خداي غير مركّب و غير متغير است،پس او نيز غير قادر است كه يك چيز را هم بخواهد و هم نخواهد.(14)زيرا به آن ضديتي در نَفْس او حاصل مىشود كه بر آن اَلم مترتب است و در اين صورت منزه نخواهد بود بي اندازه.)) (15)فيلّپِس گفت:ليكن چگونه بايد فهميد فرمايش عاموس پبغمبر را،كه هيچ شري در شهر پديد نشود كه آن را خداي نساخته باشد.(16)يسوع در جواب فرمود: ((اكنون ببين اي فيلّپِس!چه سخت خطرناك است اعتماد به حرف نمودن چنانكه مىكنند فريسيان كه قضاي الاهي را درگزيده براي خودشان گمان نموده اند به طريقه اي كه فعلاً از آن اين نتيجه را حاصل مىكنندكه خداي نيكوكار نيست و اينكه او فريب دهنده و دروغگو و مبغض جزاست كه بر ايشان واقع مىشود.(17)از اين رو مىگويم كه پيغمبر خداي،عاموس،در اينجا از شري سخن مىراند كه آن را جهان شر مىنامد.(18)زيرا اگر لغت پاكان را استعمال مىفرمود،هرآينه جهان آن را نمىفهميد.(19)زيرا تمام بلاها نيكو هستند يا از آن رو كه پاك مىكنند بدي را كه به جا آورده ايم يا اينكه نيكويند براي اينكه ما را از ارتكاب بدي باز مىدارند.(20)يا اينكه نيكويند براي اينكه به انسان حال اين زندگاني را مىفهمانند تا دوست بداريم و مشتاق زندگي جاويد گرديم.(21)پس هرگاه عاموس پيغمبر فرموده بود،در شهر خيري نيست مگر اينكه خداي سازنده ي آن است،هرآينه آن وسيله اي مىشد براي نااميدي مصيبت زدگان،وقتي كه خود را در محنت ها مىبينند و خطاكاران را در وسعت زندگاني.(22)از آن بدتر اينكه هرگاه بسياري تصديق كنند كه شيطان را بر انسان تسلطي هست،از شيطان خواهند ترسيد و براي خلاصي از بليات خدمت او مىنمايند.(23)پس از اين رو عاموس كرد آنچه را كه مىكند مترجم رومىكه در سخن خود ملاحظه ي اين نمىنمايد كه گويا او در حضور رئيس كاهنان سخن مىگويد؛بلكه ملاحظه مىكند اراده و مصلحت يهودياني را كه سخن گفتن به زبان عبراني را نمىفهمند.
فصل صد و شصت و دوم
(1)اگر عاموس فرموده بود،در شهر خيري نيست جز آنكه خداي سازنده ي آن است،هرآينه سوگند به هستي خداي كه جانم در حضور او مىايستد،خطاي فاحشي مرتكب شده بود.(2) زيرا جهان خيري جز ستم و گناهاني كه در راه باطل آن را مىكند نمىبيند.(3)بنابراين مردم در فرورفتن به گناه سخت مىشدند؛زيرا ايشان اعتقاد مىكنند كه شري و گناهي يافت نمىشود كه آن را خداي نساخته باشد و آن امري است كه زمين از شنيدن آن به لرزه مىآيد.))(4)چون يسوع اين بفرمود،زلزله ي عظيمىبي درنگ حاصل شد؛بحدي كه هر كس مثل مرده اي افتاد.(5)پس ايشان را يسوع برخيزانيده فرمود: ((اكنون ملاحظه كنيد كه به شما حق را گفتم،بايد شما را در اين صورت كفايت كند.(6)همانا چون كه عاموس فرمود كه خداي در شهر شري ساخت در حالتي كه با جهان سخن گوينده بود،پس او همانا از بلياتي سخن داشته كه آنها را شر نمىنامند مگر خطاكاران.(7)اكنون بايد بيائيم بر ذكر قضا و قدر كه مىخواهيد آن را بفهميد و آنچه از آن با شما فردا صحبت خواهم نمود به نزديكي نهر اردن بر جانب ديگر:إن شاءالله.))
فصل صد و شصت و سوم
(1)يسوع با شاگردان خود بسوي صحراي پشت نهر اردن روانه شد.(2)پس چون نماز ظهر تمام شد،به پهلوي درخت خرمائي نشست و شاگردانش زير سايه ي آن نخل نشستند.(3)آن وقت يسوع فرمود: ((اي برادران!همانا قضا و قدر رازي است بزرگ؛بحدّي كه آن را براستي نمىداند آشكارا،جز يك نفر و بس.(4)او آن كسي است كه امت ها منتظر او مىباشند،آن كسي كه اسرار خداي بر او آشكار مىشود،آشكار شدني؛پس خوشا به حال كساني كه گوش به سخن او مىدهند،وقتي كه به جهان بيايد.(5)زيرا رحمت خداي بر ايشان سايه خواهد افكند؛چنانكه اين درخت خرما ما را سايه افكنده است.(6)آري،همانا چنانكه اين درخت از حرارت سوزان آفتاب ما را نگاه مىدارد،همچنين رحمت نگاه مىدارد ايمان آورندگان به آن اسم را از شر شيطان.))(79شاگردان پرسيدند:اي معلم!كدام كس خواهد بود آن مردي كه از او سخن مىراني كه به جهان خواهد آمد؟(8)يسوع به شكفتگي دل در جواب فرمود: ((همانا او محمد پيغمبر خداست.(9)وقتي او به جهان بيايد،چنانكه باران زمين را قابل مىكند كه بار بدهد بعد از آنكه مدت مديدي باران منقطع شده باشد،(10)همچنين او وسيله ي اعمال صالحه ميان مردم خواهد شد به رحمت بسياري كه آن را مىآورد.(11)پس او ابر سفيدي است پر از رحمت خداي و آن رحمتي است كه خداي آن را بر مؤمنان نثار مىكند نرم نرم،مثل باران.
فصل صد و شصت و چهارم
(1)همانا كنون شرح مىدهم،بسيار كم از آنچه خداي معرفت آن را به من عطا فرموده درباره ي همين قضا و قدر.(2)فريسيان مىگويند:هر چيزي چنان تقدير شده كه ممكن نيست براي آن كسي كه برگزيده شده مردود شود.(3)نيز كسي كه مردود شده به هيچ وسيله ممكن نمىشود او را كه برگزيده شود.(4)نيز چنانكه خداي مقدر فرموده كه نيكوكاري همان راهي باشد كه در آن برگزيدگان راه مىروند بسوي نجات،همچنين مقدر فرموده كه گناه همان راهي باشد كه در آن رانده شدگان راه مىروند بسوي هلاكت.(5)ملعون باد زباني كه به اين گويا شده و دستي كه اين را نوشته؛زيرا اين همانا اعتقاد شيطان است.(6)پس بنابر اين نظر،ممكن است مرد را بفهمد مذهب فريسيان اين عصر را؛زيرا ايشان خدمتكاران امين شيطانند.(7)پس معني قضا و قدر چه مىتواند باشد جز اينكه:آن اراده ي مطلقي است كه از براي هر چيز غايتي قرار مىدهد و وسيله ي رسيدن به آن غايت را قرار مىدهد در دست مردمان.(8)زيرا بي وسيله براي هيچ كس ممكن نيست اجراي غايت.(9)پس چگونه دست مىدهد كسي را بنا نهادن خانه اي و حال آنكه او نه فقط سنگ و پول براي اينكه خرج كند ندارد؛بلكه محل يا جاي نهادن يك قدم بر روي زمين را ندارد.(10)هيچ كس از اين بي نياز نيست،البته.(11)پس من مىگويم كه قضا و قدر منجر به تفوق شريعت خداي نخواهد شد،هرگاه مستلزم شود سلب اراده اي را كه خداي بسبب وجود خود به انسان بخشيده.(12)پس از واضحات است كه در اين وقت ما در اثبات كراهيت صحبت كرده ايم نه درباره ي قضا و قدر.(13)اما اينكه انسان آزاد است؛از كتاب موسي واضح است؛زيرا خداي چون بر كوه سينا شريعت را عطا كرد،اينچنين فرمود:وصيت من در‌ آسمان نيست تا براي خود عذر آورده،بگوئي كيست تا برود حاضر سازد براي ما وصيت خداي را.(14)يا كدام كس را مىبيني كه به ما نيروئي بدهد تا آن را حفظ كنيم.(15) همچنين نه آن پشت درياست تا خود را معذور بداري چنانكه گذشت.(16)بلكه وصيت من نزديك به دل توست تا هروقت بخواهي آن را حفظ خواهي كرد.(17)به من بگوئيد اگر هيرودس امر كند پيري را كه به جواني برگردد و بيماري را كه تندرستي را بيابد پس هرگاه اين دو نكردند امر نمايد به قتل ايشان،آيا اين عدالت است.))(18)شاگردان در جواب گفتند:اگر هيرودس امر به اين نمايد هرآينه بزرگ ترين ظالم و كافر خواهد بود.(19)آنگاه يسوع آهي كشيده،فرمود: ((اي برادران!اينها نيست جز ميوه هاي تقليدهاي بشريه.(20)زيرا به قول ايشان كه خداي تقدير فرمود و حكم نمود بر مطرود به طريقي كه با آن ممكن نيست او را كه برگزيده گردد،كفر مىكنند بر خداي كه گويا او طاغي و ظالم است.(21)در حالي كه خداوند به خطاكار امر مىكند كه خطا نكند و چون خطاكرد توبه كند.(22)با اينكه آن تقدير از خطاكار سلب مىكند قدرت بر ترك گناه را؛پس سلب مىكند از او اراده ي توبه را بالمره.
فصل صد و شصت و پنجم
(1)ليكن بشنويد آنچه را كه خداي بر زبان يوئيل پيغمبر مىفرمايد،كه:به هستي خودم سوگند –خداي شما مىفرمايد – مرگ گنهكار را نمىخواهم؛بلكه دوست مىدارم كه به توبه برگردد.(2)در اين صورت،آيا خداي تقدير مىفرمايد چيزي را كه نمىخواهد آن را؟!(3)تأمل نمائيد كه خداي چه مىگويد و فريسيان زمان حاضر چه مىگويند.(4)خداي نيز بر زبان اشعياي پيغمبر مىفرمايد:خواندم ولي به من گوش نداديد.(5)پس چه بسيار كه خداي خوانده.(6)خود بشنويد آنچه را كه خداي بر زبان همين پيغمبر مىفرمايد،كه:دست خود را تمام روز بر گروهي گشادم كه مرا تصديق نمىكنند؛بلكه با من معارضه دارند.(7)پس هرگاه فريسيان ما بگويند كه مطرود نمىتواند برگزيده شود،پس آيا جز اين را مىگويند كه خداي بشر را استهزا مىنمايد؟چنانكه كسي كوري را استهزا كند و چيز سفيدي به او بنماياند و چنانكه كسي كري را استهزا كرده و در گوش او سخن گويد.(8)اما اينكه ممكن است كه برگزيده مطرود شود،پس تأمل كنيد آنچه را كه خداي بر زبان حزقيال پيغمبر مىفرمايد.(9)خداي مىفرمايد:به روح خودم،وقتي نيكوكار از نيكوئي خود برگردد و مرتكب بدكاري ها شود،پس همانا او هلاك مىشود و ديگر هيچ از نكوئي او ياد نمىكنم؛زيرا نكوئي او ترك او خواهد كرد در پيش من،پس او را نجات نمىدهد و حال آنكه او به آن اتكال داشت.(10)اما نداي مطرودين،پس خداي درباره ي آن بر زبان هوشع مىفرمايد:همانا من گروه نابرگزيده را مىخواهم؛پس ايشان را برگزيده مىگردانم.(11)همانا خداي راستگوست و دروغ نمىگويد؛چونكه خداي حق است؛پس او حق مىگويد.(12)ليكن فريسيان زمان حاضر با تعليم خودشان مخالفت مىنمايند با خداي،تمام مخالفت را.))
فصل صد و شصت ششم
(1)اندرياس گفت:ليكن چگونه بايد فهميد آنچه را كه خداي به موسي فرمود اينكه،او مهربان مىسازد هر كس را مهربان مىسازد و سنگدل مىكند هركس را كه سنگدل مىكند.(2)يسوع در جواب فرمود: ((همانا اين را خداي براي اين فرمود تا انسان معتقد نشود كه به فضليت خود خلاص شده است.(3)بلكه تا درك نمايد كه حيات و رحمت خدادادي است و آن دو را خداي به او از وجود خودش عطا نموده است.(4)مىگويد آن را تا بشر بپرهيزد از اينكه غير او خدايان ديگري هم يافت مىشوند.(5)پس اينكه او دل فرعون را سخت نمود،از اين رو كرد كه او طايفه ي ما را عقاب نمود و خواست كه بر آنان ظلم كند به هلاك نمودن همه ي اطفال نرينه ي اسرائيل؛حتي اينكه نزديك بود كه موسي هم از زندگي خود زيان ببيند.(6) بنابراين براستي به شما مىگويم كه همانا اساس تقدير همانا شريعت خداي و آزادي اراده ي بشريه است.(7)بلكه خداي مىتوانست كه همه ي عالم را خلاص كند تا هيچ كس هلاك نشود،هرآينه نخواست كه آن را بكند.(8)براي اينكه انسان از آن آزادي كه آن را براي او نگه داشته جدا نشود و بر ضد شيطان عمل كند تا براي اين مشتِ گِل كه آن را شيطان ذليل نموده –اگر چه گناه كرده،چنانكه شيطان كرده – قدرت باشد بر توبه و بر رفتن براي سكنا گرفتن در آنجائي كه از آنجا شيطان رانده شده است.(9)پس مىگويم كه خداي مىخواهد كه به رحمت خود مماشات كند آزادي اراده ي انسان را.(10)همچنين نمىخواهد كه به قدرت نامتناهي خود مخلوق را ترك كند.(11)نيز نمىتواند كسي در روز جزا از گناهان خود معذور باشد.(12) زيرا آن وقت براي او واضح مىشود كه چقدر كار كرده خداي براي بازگشت او و چقدر و چقدر او را بسوي توبه خوانده است.
فصل صد و شصت و هفتم
(1)بنابراين پس هرگاه فكرهاي شما به اين اطمينان ندارد و مىخواهد كه باز بگوئيد براي چه اينچنين است،پس من براي شما واضح مىكنم كه چرا.(2)آن اين است كه به من بگوئيد،كه چرا ممكن نيست سنگ را كه بر سطح آب قرار بگيرد با اينكه زمين را تسلط بر سطح آب است؟(3)به من بگوئيد براي چه خاك و باد و آب و آتش در انسان متحدند و به وفاق محفوظ؛با اينكه آب آتش را خاموش مىكند و خاك از باد مىگريزد؛حتي كسي نمىتواند ميان آنها الفت دهد.(4)پس هرگاه شما اين را نمىفهميد –بلكه تمام بشر از حيثي كه ايشان بشر هستند نمىتوانند آن را بفهمند-پس چگونه مىفهمند كه خداي چگونه هستي را از لاشيئي به يك كلمه آفريده است.(5)چگونه ازليت خداي را مىفهمند؟(6)براستي كه براي ايشان هيچ گاه دست نخواهد داد كه اين را بفهمند.(7)زيرا چون انسان محدود است و در تركيب او داخل مىشود آن جسدي كه آن قابل فساد است و نَفْس را فشار مىدهد –چنانكه سليمان پيغمبر فرموده –و چونكه كارهاي خداي مناسب است با خداي،پس چگونه براي انسان ادراك آنها ممكن مىشود؟(8)پس چونكه اشعيا،پيغمبر خداي،اين بديد فرياد برآورده،فرمود:راستي همانا تو خداي در پرده اي.(9)درباره ي رسول الله مىفرمايد:چگونه خداي او را آفريده اما از طايفه ي او،پس كيست كه صفت او كند؟!(10)درباره ي عمل خداي مىفرمايد:كيست رأي دهنده ي در آن؟(11)از اين رو خداي به طبيعت بشريه مىفرمايد:چنانكه آسمان بالاي زمين است راه هاي من بالاي راه هاي شما و فكر من بالاي فكرهاي شماست.(12)از اين رو به شما مىگويم كه كيفيت تقدير براي انسان واضح نيست،اگر چه ثبوت آن حقيقي است،چنانكه به شما گفتم.(13)پس در اين صورت آيا سزاوار است انسان حقيقت را انكار كند؛چون كيفيت آن را نمىتواند بدست آورد.(14)حقاً كه من پيدا نكرده ام كسي را كه ترك كند صحت را،اگرچه ممكن نشود براي او ادراك كيفيت آن.(15)زيرا من تاكنون نمىدانم خداي چگونه شفا مىدهد مرض را بواسطه ي لمس نمودن من.))
فصل صد و شصت و هشتم
(1)آن وقت شاگردان گفتند:راستي كه خداي به زبان تو سخن گفته:زيرا هيچ انساني سخن نگفته چنانكه تو سخن مىگوئي.(2)يسوع فرمود: ((تصديق كنيد مرا كه چون خداي مرا برگزيد تا به خانه ي اسرائيل بفرستد،كتابي به من عطا فرمود كه به آينه ي پاكي شباهت دارد و بر دل من فرود آمده است كه هرچه مىگويم از آن كتاب صادر مىشود.(3)وقتي كه صدور آن كتاب از دهان من به نهايت رسيد از جهان بلند شوم.))(4)پطرس پرسيد:اي معلم!آيا آنچه الآن به آن تكلم مىكني در آن كتاب مكتوب است؟(5)يسوع در جواب فرمود: ((همانا هر آنچه مىگويم از براي معرفت خداي و براي خدمت خداي و براي معرفت انسان و براي خلاص جنس بشري،همانا همه از آن كتاب كه آن انجيل من است صادر شده است.))(6)پطرس گفت:آيا در آن بزرگواري بهشت نوشته شده است؟
فصل صد و شصت و نهم
(1)يسوع فرمود: ((گوش بداريد كه كيفيت بهشت را براي شما شرح دهم و بگويم كه چگونه پاكان و مؤمنان در آنجا،الي غيرالنهايه اقامت خواهند نمود.(2)اين بركتي است از بزرگترين بركت هاي بهشت؛زيرا هر چيزي،هرچند بزرگ باشد،همين كه آن را نهايتي بود كوچك،بلكه ناچيز،خواهد شد.(3)پس بهشت همان خانه اي است كه خداي در آن مسرت هاي خود را كه بس بزرگ است انباشته مىفرمايد.(4)حتي آن زميني كه پاهاي پاكان و فرخندگان آن را پايمال مىكند،بس پر قيمت است؛بحيثي كه اندكي از آن گرانتر است از هزارعالم.(5)بتحقيق كه اين مسرات را پدر ما داوود،پيغمبرِ خداي،ديده است.(6)زيرا خداي به او نشان داده،وقتي كه براي او آسان نمود كه عظمت بهشت را ببيند.(7)از اين رو همين كه به خود آمد،چشم هاي خود را با دو دست خود پوشيده و گريه كنان فرمود:اي چشم من!بعد از اين به اين جهان نظر مكن؛زيرا هرچه در آن هست باطل است و در آن چيز خوبي نيست.(8)بتحقيق كه از اين مسرات اشعياي پيغمبر سخن رانده و گفته:دو چشم انساني نديده و دو گوش او نشنيده و دل بشر درك نكرده آنچه را كه خداي تهيه فرموده براي كساني كه او را دوست دارند.(9)آيا مىدانيد براي چه نديده اند نشنيده اند و درك نكرده اند اين مسرت ها را؟زيرا مادامىكه ايشان اينجا در جهانِ پست زندگاني مىكنند،همانا لايق نيستند براي مشاهده ي اين چيز ها.(10)ازاين رو به شما مىگويم كه پدر ما داوود،با اينكه براستي آنها را ديده است،به دو چشم بشري آنها را نديده است.(11)زيرا خداي نفس او را بسوي خود كشيد و وقتي كه با خداي متحد شد،آنها رابه نور الاهي ديد.(12)سوگند به هستي خداي كه نفس من در حضورش مىايستد،چون مسرت هاي بهشت نامتناهي و انسان متناهي است؛پس انسان نمىتواند كه انها را فراگيرد؛چنانكه سبوي كوچك نمىتواند آب دريا را فراگيرد.(13)ببينيد كه در زمان تابستان جهان چه رونقي دارد وقتي كه همه جا ميوه و محصول فراوان دارد.(14)حتي اينكه خود كشاورز مست مىشود از سروري كه در فصل درو دارد و دره ها و كوه ها را وادار مىكند به ترجيع صوت خود.(15)زيرا او نتيجه ي كارهاي خود را بسيار دوست مىدارد.(16)هان!پس اينچنين دل خود را بسوي بهشت بلند كنيد،آنجا كه همه چيز ثمر مىدهد ميوه هائي را به اندازه اي كه هركس كِشتِه.(17)سوگند به هستي خداي همانا اين بس است براي معرفت بهشت از حيثي كه خداي بهشت را خانه ي مسرت خود آفريد.(18)آيا گمان نمىكنيد كه براي خوبي نامحدود بقياس چيزهاي خوب نامحدودي هست؟(19)يا اينكه جمالي را كه قياس آن نمىتوان،چيز هائي باشد كه جمال آنها بر قياس فائق باشد؟(20)حذر كنيد؛زيرا شما بسياري را گمراه خواهيد كرد اگر گمان كنيد كه همه ي اينها نزد خداوند نيست.
فصل صد و هفتادم
(1)خداي به مردي كه او را به اخلاص عبادت مىكند چنين مىفرمايد: (2)قدر خود را بشناس و اينكه تو براي من كار مىكني.(3)سوگند به هستي خودم كه من ابدي هستم،همانا محبت چيزي بر جود من زياد نمىكند.(4)زيرا تو مرا عبادت مىكني در حالتي كه خداي آفريدگار توام،دانا به اينكه تو ساخته ي من هستي.(5)از من نمىخواهي چيزي را جز نعمت و رحمت بواسطه ي اخلاص خود در عبادت من؛زيرا تو براي عبادت من حدي قرار نمىدهي؛چه، تو راغبي كه مرا هميشه عبادت كني.(6)من هم اينچنين مىكنم؛چه،من تو را پادا ش مىدهم كه گويا تو خدائي و همسر من هستي.(7)زيرا من نه تنها نيكوئي هاي بهشت را در دست هاي تو مىنهم؛بلكه خودم را نيز به تو مىبخشم.(8)همانگونه كه تو مىخواهي هميشه بنده ي من باشي،اجر تو را ابدي قرار مىدهم و مىخواهم هميشه خداي تو باشم.))
فصل صد و هفتاد و يكم
(1)يسوع به شاگردان خود فرمود: ((گمان شما درباره ي بهشت چيست؟(2)آيا عقلي يافت مىشود كه مانند آن توانگري و خوشي ها را درك نمايد؟(3)پس بر انساني كه مىخواهد بفهمد آنچه را خداي مىخواهد به بندگانش بدهد،لازم است كه معرفت او بزرگ باشد به اندازه ي معرفت خداي.(4)هرگاه هيرودس به يكي از شرفاي خود هديه اي تقديم كند،آيا مىدانيد به چه نحو آن را تقديم مىكند.؟))(5)يوحنا در جواب گفت:همانا من آن را دوبار ديده ام و يقيناً كه ده يك آنچه به او مىدهد،كافي باشد فقير را.(6)يسوع فرمود: ((ليكن هرگاه درويشي از هيرودس تقديم خواهد پس او را چه خواهد داد؟))(7)يوحنا در جواب گفت:يك فَلس يا دو فَلس.(8)يسوع فرمود: ((پس بايد اين همان نامه ي شما باشد كه در آن مطالعه مىكنيد براي معرفت بهشت.(9)زيرا خداي هرچه به انسان براي جسد او بدهد در اين جهان حاضر،مثل اين است كه هيرودس به درويشي يك فَلس بدهد.(10)ليكن آنچه مىدهد آن را خداي براي روح و نَفْس در فردوس،مثل اين است كه هيرودس آنچه دارد،بلكه زندگي خود را،به يكي از خدمتكاران خود بدهد.
فصل صد و هفتاد و دوم
(1)خداي به كسي كه او را دوست مىدارد و به اخلاص عبادت مىكند،چنين مىفرمايد:اي بنده ي من!برو و تأمل كن كه ريگ هاي دريا چه بسيارند!پس هرگاه تو را دريا يك دانه ريگ بدهد،آيا ظاهر نمىشود كه آن كم است؟آري البته.(3)سوگند به هستي خودم كه آفريدگار توام،همه ي انچه داده ام به بزرگان و پادشاهان زمين،همانا از يك دانه ريگ كه آن را دريا به تو بدهد كمتر است در برابر آنچه آن را به تو عطا مىكنم در بهشت.))
فصل صد و هفتاد و سوم
(1)يسوع فرمود: ((در اين صورت به خوبي هاي بهشت تأمل كنيد.(2)همانا اگر خداي در اين جهان اندكي بسيار ناچيز از فراخي زندگاني عطا كند،در بهشت هزار هزار برابر عطا خواهد فرمود.(3)تأمل كنيد در مقدار ميوه هائي كه در اين عالم است و در مقدار طعام و مقدار گُل ها و در مقدار چيزهائي كه خدمت انسان مىكند.(4)سوگند به هستي خدائي كه نفس من در حضور او مىايستد،چنانكه ريگ هاي دريا زيادتي دارد بر يك دانه كه از آن بردارنده اي بر مىدارد،انجير بهشت در خوبي و مقدارش زيادتي دارد بر نوع انجيري كه اينجا آن را مىخوريد.(5)بر آن قياس كن هرچيز ديگري را در بهشت.(6)ليكن نيز به شما مىگويم كه همانطور كه كوهي از زر و مرواريد گرانبها تر است از سايه ي مورچه اي،همچنين خوشي هاي بهشت فزون ترند از حيث قيمت،از خوشي هاي بزرگان و پادشاهان كه براي ايشان بود و خواهد بود تا جزاي خداي،وقتي جهان به پايان مىرسد.))(7)پطرس پرسيد:آيا همين جسد ما كه اكنون آن را داريم به بهشت مىرود؟(8)يسوع در جواب فرمود: ((اي پطرس!حذر كن از اينكه صدوقي شوي،چه صدوقيان مىگويند كه جسد دوباره برنمىخيزد و اينكه فرشتگان يافت نمىشوند.(9)از اين رو بر تن و روان ايشان دخول در بهشت حرام شد و ايشان محروم اند از خدمت فرشتگان در اين جهان.(10)مگر ايوب،پيغمبر و دوست خداي را فراموش نموديد كه چگونه مىگويد:مىدانم كه خداي خودم زنده است و همانا من در روز پسين به جسد خودم برخواهم خاست و به چشم خود خداي خلاص كننده ي خود را خواهم ديد.(11)ليكن مرا تصديق كنيد در اينكه همين جسد ما پاك مىشود به كيفتي كه با آن هيچ خاصه اي از خواص كنوني آن نمىباشد.(12)زيرا آن پاك مىشود از هر شهوت بدي.(13)پس آن را به همان حالي كه آدم بر آن بود،قبل از آنكه گناه كرده بود، برمىگرداند.(14)دو نفر در يك عملي خدمت خداي مىكردند.(15)يكي از آن دو اقتصار مىكند بر نظارت در كارها و صادر كردن فرمان ها و دومىقيام مىنمايد به آنچه اولي او را به آن امر مىنمايد.(16)مىگويم كه آيا عدالت مىبيند آقا مخصوص بدارد به پاداش؛كسي را كه فقط نظارت مىدارد و فرمان مىدهد و بيرون كند از خانه ي خود كسي را كه خود را در كار خسته نموده است.(17)نه البته.(18)پس چگونه عدالت خداي اين را متحمل مىشود؟!(19)همان نَفْس و جسد و حس انسان خدمت مىكنند خداي را.(20)پس نَفْس،نظارت مىكند و فقط به خدمت فرمان مىدهد؛زيرا چون نَفْس نان نمىخورد،پس آن روزه نمىگيرد و راه نمىرود و سردي و گرمىرا احساس نمىكند و بيمار نمىشود و كشته نگردد؛زيرا خلود دارد.(21)نيز گرفتار نمىشود به چيزي از الم هاي جسديه كه اجساد بواسطه ي فعل عناصر به آن گرفتار مىشوند.(22)پس مىگويم،آيا عدالت است در اين صورت كه تنها نَفْس به بهشت برود بي جسدي كه به اين اندازه خود را در خدمت خداي لاغر نموده است؟))(23)پطرس گفت:اي معلم!چون جسد همان بود كه نَفْس را برگناه واداشت،پس سزاوار نيست كه در بهشت گذاشته شود.(24)يسوع فرمود: ((چگونه جسد بدون نَفْس گناه نمىكند؟(25)براستي كه اين محال است.(26)پس همين كه رحمت خداي از جسد گرفته شود،حكم فرموده مىشود درباره ي نَفْس به دوزخ.
فصل صد و هفتاد چهارم
(1)سوگند به هستي خدائي كه نفس من در حضورش مىايستد،خداي وعده به گناهكارمىدهد در حالتي كه مىگويد:به هستي خودم سوگند آن ساعتي كه گناهكار در آن بر گناه خود ناله مىكند،همان است كه گناه او را در آن تا ابد فراموش مىكنم.(2)پس چه چيز طعام هاي بهشت را مىخورد،اگر آنجا جسد نمىرود؟(3)آيا نَفْس مىخورد.(4)البته نه؛زيرا آن روح است.))(5)پطرس گفت:مگر در اين صورت فرخندگان هم در بهشت مىخورند؛نيز چگونه طعام بيرون مىشود بدون نجاست؟(6)يسوع در جواب فرمود: ((چه بركتي بر جسم مىرسد،در صورتي كه نخورد و نياشامد؟(7)پرواضح است كه سزاوار اين است كه بركت بنسبت شئ بركت يافته باشد.(8)ليكن تو اي پطرس!خطا مىكني در گمان خود كه طعامىمانند اين بيرون مىشود به نجاست.(9)زيرا اين جسم،در وقت كنوني طعام هاي فسادپذير را مىخورد و از اين رو فساد حاصل مىشود.(10)ليكن در بهشت جسم فساد نپذيرد و خلود دارد و خالي از هر بدبختي است.(11)در آنجا جسم،از طعام هائي كه در آن هيچ عيبي نيست و فساد كمىهم احداث نمىنمايد،مىخورد.
فصل صد و هفتاد و پنجم
(1)خداي بر زبان اشعياي پيغمبر،در حالتي كه حقارت را بر مطرودين مىافشاند،چنين مىفرمايد:در خانه ي من بر مائده ي من خدمتكاران من مىنشينند و با ابتهاج لذت مىبرند با خوشي و با آوازه ي عودها و ارغنون ها،و نمىگذارم كه به هيچ چيزي محتاج شوند.(2)اما شما دشمنان من،پس خارج از خانه ي من انداخته مىشويد؛آنجا كه با بدبختي بميريد و هريك از خادمانِ من شما را خوار خواهد داشت.))
فصل صد و هفتاد و ششم
(1)يسوع به شاگردان خود فرمود: ((فرمايش او كه:متلذذ مىشوند،چه منفعت دارد؟(2)راستي خداي آشكارا سخن مىگويد.(3)ليكن فايده ي نهرهاي چهارگانه از آب هاي پرقيمت در بهشت با ميوه هاي بس فراوان چيست؟(4)پر واضح است كه خداي نمىخورد و فرشتگان نمىخورند و نفس نمىخورد و حس نمىخورد؛بلكه خورنده همان جسد و جسم ماست.(5)پس بركت بهشت همان طعام جسد است.(6)اما نفس و حس،پس براي آن هر دو سخن گفتن با خداي و فرشتگان و روان هاي خجسته است.(7)اما ‎آن مجد،پس آن را رسول الله،كه از هر مخلوقي به همه چيزها داناتر است،به واضح ترين بياني آشكار خواهد نمود؛زيرا خداي همه چيز را براي محبت او آفريده است.))(8)برتولما گفت:اي معلم!آيا مجد بهشت براي هركس يكسان خواهد بود؟(9)هرگاه يكسان باشد،پس آن از عدل نباشد.(10)هرگاه يكسان نباشد،پس كوچك تر بر بزرگ تر رشك خواهد برد.(11)يسوع در جواب فرمود: ((يكسان نخواهد بود؛زيرا خداي عادل است.(12)پس هر كس به آنچه از خداي يافته قانع خواهد بود؛زيرا آنجا رشك نخواهد بود.(13)اي برتولما!به من بگو هست آقائي كه خدمتكاران زيادي داشته باشد و بر تمام خدمتكاران خود يك جامه بپوشاند؟(14)در اين صورت مگر كودكان،كه جامه ي كودكانه پوشيده اند،اندوهگين مىشوند براي اينكه ايشان جامه ي مردان ندارند؟(15)بلكه بالعكس اگر مردان بخواهند كه كه به ايشان جامه هاي بزرگ خود را بپوشانند هرآينه به خشم درآيند؛زيرا هرگاه جامه ها موافق اندام هاي ايشان نشود گمان خواهند كرد كه ايشان مسخره شده اند.(16)پس بلند كن در اين صورت،اي برتولما!دل خود را براي خداي در بهشت؛پس خواهي ديد كه همگي يك مجد دارند و با اينكه براي يكي بسيار و براي ديگري كم باشد،پس هيچ حسدي هم توليد نخواهد كرد.))
فصل صد و هفتاد و هفتم
(1)آن وقت نگارنده گفت:اي معلم!آيا بهشت را فروغي از آفتاب است؛آنگونه كه اين جهان راست؟(2)يسوع در جواب فرمود: ((چنين فرموده خداي به من اي برنابا!كه:جهاني كه در آن،اي بشر خطاكار!ساكن هستي،آفتاب و ماه و ستارگاني دارد كه آن را براي سود و سرور شما زينت مىدهند.(3)زيرا آنها را براي اين آفريده ام.(4)مگر گمان مىكنيد خانه اي كه در آن ايمان آورندگان به من ساكن مىشوند افضل نيست؟(5)راستي كه شما در اين گمان خطا مىكنيد.(6)زيرا من،خداي شما،همان آفتاب بهشتم و رسول من همان ماه است كه از من هر چيزي را استمداد مىنمايد.(7)ستارگان پيغمبران هستند كه شما را به مراد من بشارت دادند.(8)پس چنانكه گروندگان به من سخن مرا از پيغمبران من در اينجا گرفتند،همچنين بواسطه ي ايشان به خوشي و خوشحالي در بهشت به مسرت هاي من نايل خواهند شد.))
فصل صد و هفتاد و هشتم
(1)پس از آن يسوع فرمود: ((اين شما را در شناختن بهشت بايد كفايت كند.))(2)پس از اينجا برتولما برگشته،گفت:اي معلم!شكيبا باش بر من هرگاه از تو مسأله اي بپرسم.(3)يسوع فرمود: ((هر چه مىخواهي بگو.))(4)برتولما گفت:حقاً كه بهشت خيلي وسعت دارد؛زيرا هرگاه در آن چنان خيرات عظيمىاست كه اين مقدار آنها باشد،پس لابد وسيع خواهد بود.(5)يسوع در جواب فرمود: ((همانا بهشت خيلي وسيع است تا بدانجائي كه هيچ كس نمىتواند آن را اندازه بگيرد.(6)راستي به شما مىگويم كه تعداد آسمان ها نه آسمان است كه نهاده شده در ميان آنها سياره هائي كه هر يك از آنها به اندازه ي سفر پانصد ساله از ديگري دور است.(7)همچنين فاصله ي زمين از آسمان نخستين به اندازه ي سفر پانصد ساله است.(8)ليكن تأمل كن در اندازه گرفتن آسمان نخستين كه زيادتي بر زمين دارد،چنانكه زمين زيادتي دارد بر يك دانه ريگ.(9)هم چنين آسمان دوم بر آسمان اول زيادتي دارد و سومىبر دومىو همچنين آسمان هاي ديگر هر يك از آنها زيادتي دارد به همين اندازه به آنچه بعد از آن واقع شده است.(10)راستي به شما مىگويم كه بهشت از همه ي زمين و از تمام آسمان ها بزرگ تر است،چنانكه زمين بتمامه از يك دانه ريگ بزرگ تر است.))(11)پس آن وقت پطرس گفت:اي معلم!لابد است اينكه بهشت بزرگ تر از خداست؛زيرا وجود آن در داخل بهشت ملاحظه مىشود.(12)يسوع در جواب فرمود: ((خاموش باش اي پطرس!زيرا تو جاهلانه كفر مىگوئي.))
فصل صد و هفتاد نهم
(1)آن وقت فرشته جبرئيل نزد يسوع آمد.(2)پس آئينه ي برّاقي مانند آفتاب به او نشان داد.(3)در آن اين كلمات را نوشته ديد كه:قسم به هستي خودم كه من ابدي هستم.(4)چنانكه بهشت از جميع آسمان ها و زمين بزرگ تر است و چنانكه تمام زمين از دانه ي ريگي بس بزرگ تر است،همچنين من از بهشت بسي بزرگ ترم.(5)بلكه بسيار بيشتر از آن،به عدد دانه هاي ريگ دريا و قطره هاي آب دريا و گياه زمين و برگ هاي درختان و پوست هاي جانوران.(6)بلكه بسي بيشتر از آن به عدد دانه ي ريگي كه آسمان ها و بهشت را پر كند بلكه بيشتر.(7)آن وقت يسوع فرمود: ((بايد سجده كنيم براي خداي خود كه تا ابد فرخنده است.))(8)پس از آنجا سر هاي خود را صد بار به زير آوردند و گونه خود را در نماز به خاك ماليدند.(9)چون نماز تمام شد،يسوع پطرس را خواند و به او و همه ي شاگردان خبر داد آنچه را كه ديده بود.(10)پس به پطرس فرمود: ((همانا نَفْس تو كه بزرگ تر است از تمام زمين به يك چشم مىبيند آفتاب را كه هزاران مرتبه از زمين بزرگ تر است.))(11)پطرس در جواب گفت:همانا آن درست است. (12) پس آن وقت يسوع فرمود: ((همچنين خداي آفريدگار خود را بواسطه ي بهشت چنين مىبيني.))(13)پس از آنكه يسوع اين بفرمود،شكر خداي پروردگار ما را بنمود،در حالتي كه دعا كننده بود براي خانه ي اسرائيل و شهر مقدس.(14)پس هر يك جواب دادند:چنين باد اي پروردگار!
فصل صد و هشتادم
(1)يك روز وقتي كه يسوع در رواق سليمان بود،يكي از فرقه ي كاتبان نزديك او آمد و او از كساني است كه در قوم خطبه مىخوانند.(2)پس او را گفت:اي معلم!همانا در اين قوم بارها خطبه خوانده ام و در دل من آيتي است از كتاب كه فهم آن بر من مشكل است.(3)يسوع فرمود: ((آن كدام است؟))(4)كاتب گفت:آن همان است كه آن را خداي به ابراهيم،پدر ما،فرموده كه:همانا من پاداش بزرگ تو خواهم شد.پس چگونه انسان مستحق اين پاداش مىشود؟(5)يسوع بروح افروخته رخ شده،فرمود: ((راستي كه تو همانا از ملكوت خداي دور نيستي.(6)به من گوش بدار تا به تو معني اين تعليم را افاده كنم.(7)چون خداي غير محدود است و انسان محدود،مستحق نمىشود انسان خداي را؛آيا اين محل شك تو است اي برادر!))(8)كاتب در جواب گريه كنان گفت:اي آقا!تو دل مرا مىشناسي!(9)در اين صورت سخن كن كه نفس من مىخواهد تا صداي تو را بشنود.(10)آن وقت يسوع فرمود: ((به هستي خداي سوگند كه انسان مستحق نيست حتي اين نَفَس اندكي را كه هر لحظه مىگيرد.))(11)پس همين كه كاتب اين بشنيد نزديك بود كه ديوانه شود و شاگردان هم بيخود شدند؛زيرا به ياد آوردند آنچه را يسوع فرموده بود،كه هرچه را ايشان در محبت خداي بدهند صد برابر خواهند گرفت.(12)آن وقت فرمود: ((هرگاه به شما كسي صد پارچه از طلا قرض بدهد،پس اين پارچه ها را خرج بكنيد،آيا به آن كس مىگوئيد من به تو برگ متعفن در خت انگور مىدهم،پس به من خانه ي خود را بده كه مستحق آنم؟!))(13)كاتب در جواب گفت:نه اي آقا!زيرا بر او واجب است پس بدهد آنچه بر او هست.(14)آنگاه بر اوست اگر بخواهد چيزي را،چيزهاي نيكو بدهد؛ليكن برگ فاسدي چه سود دارد؟!

فصلهاي 141 تا 160

2004-10-19T17:21:00.000+03:30

فصل صد و چهل و يكم
(1)به من بگوئيد چگونه زاده مىشود انسان،وقتي كه متولد شود؟(2) بدرستي كه او برهنه زاده مىشود.(3)براي او چه سود مانده است وقتي كه زير زمين خوابانده مىشود در حالتي كه مرده است؟(4)او را نيست جز پارچه اي كه پيچيده مىشود به آن و اين همان جزائي است كه جهان او را مىدهد.(5)پس هرگاه در عمل لازم است اينكه وسايل مناسب با آغاز و انجام آن عمل موجود باشد تا آن عمل نيكو به پايان رسد،پس چه باشد انجام انسان كه ثروت جهاني مىخواهد؟(6)همانا او هرآينه خواهد مرد چنانكه داوود پيغمبر خداي،مىفرمايد:همانا خطاكار هرآينه خواهد مرد به بدترين مردني.(7)هرگاه خياطي بخواهد كه عوض نخ در سوراخ سوزن ساقه هاي خرما داخل كند،نتيجه عمل او چه خواهد شد؟(8)همانا او كار عبث مىخواهد بكند و همسايگانش او را تحقير مىكنند.(9)پس انسان نمىبيند كه چنين كاري را علي الدوام مىكند،يعني خيرات زميني را جمع مىكند؟(10)زيرا مرگ همان سوراخي است كه ممكن نيست فرو كردن خيرات زميني در آن.(11)مع ذلك او به ديوانگي خود مىخواهد كه علي الدوام در عمل خود رستگار شود؛ولي بيهوده است.(12)هركس كه حق را باور نمىكند در سخن من،پس بفراسَت دريابدش در قبرها؛زيرا او حق را آنجا خواهد يافت.(13)پس وقتي كه مىخواهد در حكمت بر غير خود در خوف خداي مبرّز شود،پس كتاب قبر را مطالعه نمايد.(14)زيرا او در آنجا تعليم حقيقي را براي خلاص خود مىيابد.(15)پس همانا وقتي كه ببيند تن انسان براي كرم ها نگه داري مىشود،علم پيدا مىكند به اينكه حذر نمايد از جهانِ تن و حس.(16)به من بگوئيد كه اگر در آنجا راهي باشد كه هرگاه مرد در وسط آن سير كند ايمن باشد و همين كه بر دو طرف آن راه رود سرش بشكند،(17)پس چه مىگوئيد هرگاه ببينيد مردم را كه باهم خصومت مىورزند و مبارات مىكنند تا نزديك باشند به طرف آن و خودشان را بكشند.(18)چه سخت خواهد شد تعجب شما حقاً،و همانا خواهيد گفت كه ايشان بي خردان و ديوانگانند و اگر ديوانه نباشند پس ايشان بي پروايانند.))(19)شاگردان گفتند:همانا اين هرآينه درست است.(20)آنگاه يسوع گريسته و فرمود: ((همانا عشاق جهان هرآينه ايشان چنانند.(21)زيرا اگر ايشان مىزيستند بحسب عقل كه موضع متوسطي در انسان اتخاذ نموده،هرآينه پيروي آيات خداي كرده و از موت ابدي خلاص مىشدند.(22)ليكن ايشان گناه كردند و دشمنان سركش به جان خود شدند؛زيرا ايشان پيروي جسد و جهان كردند،در حالتي كه كوشش مىكردند كه هريك زندگاني كند بگونه اي كه در تكبر و فجور از ديگري سخت تر باشد.))
فصل صد و چهل و دوم
(1)چون يهوداي خيانتكار ديد كه يسوع گريخت،نااميد شد از اينكه قدرتمند شود در جهان.(2)زيرا حامل كيسه ى يسوع بود و حفظ مىكرد درآن هرچه را كه به يسوع از روي محبت خداي داده مىشد.(3)او اميدوار بود كه يسوع پادشاه خواهد شد و او خودش مرد معززي مىشود.(4)پس همين كه اين اميد از او سلب شد با خود گفت،هرگاه اين مرد پيغمبر بودي همانا دانستي كه من نقدينه ي او را مىربايم و هرآينه كينه ورزيده،مرا از خدمت خود دور كردي؛چه او مىدانست كه من به او ايمان ندارم.(5)نيز اگر حكيم بودي از بزرگواريي كه خداي مىخواهد به او بدهد نمىگريختي.(6)پس شايسته تر مرا آن است كه با رؤساي كاهنان و نويسندگان و فريسيان متفق شوم و رأي زنيم كه چگونه او را تسليم دست ايشان كنم؛پس بدين واسطه تمكن يابم به چيزي از منفعت.(7)و بعد از آنكه نيت بست،نويسندگان و فريسيان را از آنچه در نائين اتفاق افتاده بود خبر داد.(8)آنان با رئيس كاهنان مشورت نموده و گفتند كه چه كنيم اگر اين مرد پادشاه شود.(9)همانا اين برما وبال خواهد شد؛زيرا او مىخواهد عبادت خداي را برحسب سنت قديمه اصلاح نمايد؛زيرا او نمىتواند شريعت ما را باطل سازد.(10)پس عاقبتِ ما زير تسلّط مردي چنين،چگونه خواهد شد؟(11)براستي كه ما و فرزندان ما هلاك خواهيم شد.(12)زيرا،چون ما را از وظيفه ي ما محروم سازد،ما را ناچار خواهد كرد تا نان خود را گدائي كنيم.(13)اما اكنون بحمدالله پادشاهي بيگانه از شريعت خود داريم كه كاري به شريعت ما ندارد؛چنانكه ما به شريعت ايشان كاري نداريم.(14)از اين روي مىتوانيم هرچه مىخواهيم بكنيم.(15)پس اگر خطائي كنيم،خداي ما مهربان است و استرضاي او به قرباني و روزه ممكن است.(16)ليكن هرگاه اين مرد پادشاه شود،هرگز استرضاي او ممكن نخواهد شد،مگر وقتي كه ببيند از ما عبادت خداي را چنانكه موسي نوشته است.(17)از آن سخت تر اينكه مىگويد مسيا از نسل داوود نمىآيد؛چنانكه يكي از شاگردان محرم او به ما گفته؛بلكه مىگويد كه او مىآيد از نسل اسماعيل.(18)نيز مىگويد كه اين وعده به اسماعيل داده شده،نه به اسحاق.(19)پس چه ثمر دارد كه بگذاريم چنين انساني زندگاني كند.(20)پس از مسلّمات است كه اسماعيليان نزد روميان آبرومند شوند و به ايشان خواهند داد شهرهاي ما را.(21)پس اسرائيل در معرض بندگي خواهد در آمد؛چنانكه سابقاً بود.(22)چون رئيس كاهنان اين رأي را شنيد، در جواب گفت:واجب است كه با هيرودس و حاكم اتفاق كنيم.(23)زيرا مردم بر يسوع بسيار مايلند و ما را ممكن نيست اجراي چيزي بدون سپاه.(24)اگر خداي خواسته باشد بواسطه ي سپاه هيرودس به قيام به اين كار توانا مىشويم.(25)بعد از آنكه ميان خودشان مشورت كردند،رأي دادند بر گرفتن او در شب،هر وقتي كه حاكم و هيرودس به آن راضي شوند.
فصل صد و چهل و سوم
(1)در آن وقت بخواست خداي همه ى شاگردان به دمشق آمدند.(2)در آن روز يهوداي خيانتكار بيشتر از غير خودش اظهار اندوه مىكرد بر غياب يسوع.(3)ازآن رو يسوع فرمود: ((هركسي بايد حذر كند از آن كسي كه مىخواهد بي جهت براي تو دلايل محبت اقامه نمايد.)) (4)خداي بصيرت ما را گرفت تا ندانيم به چه منظور اين را فرمود.(5)بعد از آمدن همه ي شاگردان،يسوع فرمود: ((بايد به جليل برگرديم؛زيرا فرشته خداي به من فرموده كه واجب است بر من كه تا به آنجا بروم.))(6)بنابراين يسوع صبح روز شنبه به ناصره آمد.(7)چون بر اهالي معلوم شد كه او يسوع است،هر كسي طالب شد تا او را ببيند.(8)حتي اينكه مردي گمركچي كه نام او زَكّا و كوتاه قد بود،بحيثي كه نمىتوانست يسوع را ديدار كند بسبب كثرت جمعيت، پس بر درخت انجير در آمد و به سر آن برَ شد.(9)در آنجا منتظر مىبود تا يسوع بر آن مكان گذر نمايد،در حالتي كه يسوع به مجمع روان بود.(10)پس چون يسوع به آن موضع رسيد،چشمان خود را بالا نموده و فرمود: ((اي زَكّا فرود آي كه من در خانه ي تو اقامت خواهم نمود.))(11)پس او فرود آمد و يسوع را بخوشي پذيرائي نموده،وليمه ي بزرگي درست كرد.(12) فريسيان به خشم آمده،گفتند به شاگردان يسوع،كه چرا معلم شما رفت با گمركچيان و خطاكاران غذا بخورد؟(13)يسوع در جواب فرمود: ((به چه سبب طبيب به خانه ي بيمار مىرود؟(14)به من بگوئيد تا به شما بگويم چرا آنجا رفتم.))(15)در جواب گفتند كه براي اينكه شفا بدهد بيمار را.(6)يسوع فرمود: ((هرآينه كه حق گفتيد؛زيرا صحتمندان به طبيب حاجتي ندارند؛ بلكه فقط بيماران به طبيب نيازمند هستند.
فصل صد و چهل و چهارم
(1)سوگند به هستي خداوندي كه نفس من در حضور او مىايستد،خداي پيغمبران و خدمتكاران خود را به جهان مىفرستد تا خطاكاران توبه كنند.(2)آنان را براي خاطر پاكان نمىفرستد؛زيرا حاجتي به توبه ندارند؛چنانكه كسي كه نظيف است حاجت به حمام ندارد.(3) ليكن براستي به شما مىگويم كه اگر از فريسيان حقيقي بوديد،هرآينه خوشحال مىشديد به دخول من بر خطاكاران براي خلاص ايشان.(4)به من بگوئيد كه آيا مىدانيد منشأ خود را و مىدانيد براي چه جهان بنا گذاشت كه فريسيان را قبول كند؟(5)من مىگويم كه شما نمىدانيد.(6)پس گوش بسپاريد به شنيدن سخن من.(7)همانا خَنوخ دوست خداست،آنكه با خداي براستي رفتار كرده،به فردوس انتقال داده شد در حالتي كه پروا و اعتنائي به جهان نداشت.(8)او را در آنجا نشيمن خواهند كرد تا رستاخيز؛چه همين كه انجام جهان نزديك شد،با ايليا و يكي ديگر به جهان برمىگردد.(9) پس چون مردم اين را بدانستند،بنا گذاشتند كه خداوند آفريدگار خود را طلب كنند براي طمع فردوس.(10)زيرا معني فردوس –يا فريس –به لغت كنعانيان((طلب خداي مىكند))مىباشد.(11)اِطلاق اين اسم در آنجا بر سبيل استهزاي نيكوكاران بود.(12)چه،كنعانيان غرق پرستش بتاني بودند كه ساخته ي دست هاي بشري است.(13)بنابراين كنعانيان وقتي مىديدند يكي از قوم ما را،از اشخاصي كه از جهان كناره گرفته تا خدمت خداي كند،از روي ريشخند مىگفتند:فريس؛يعني طلب خداي مىكند.(14)گويا ايشان مىگفتند:اي ديوانه تو كه تمثال بتان نداري پس همانا باد را مىپرستي؛پس به عاقبت خويش بنگر و خدايان ما را پرستش كن.))(15)پس يسوع فرمود: ((براستي به شما مىگويم كه همانا همه ي مقدسين خداي و پيغمبران او فريسيان بودند،نه مانند شما به اسم؛بلكه بحقيقت و عمل.(16)زيرا ايشان در تمام كارهاي خودشان طلب مىكردند آفريدگار خود را و شهرها و گردآورده هاي خود را در راه محبت خداي ناديده گرفته و آنها را فروخته و در محبت خداي به فقرا داده اند.
فصل صد و چهل و پنجم
(1)سوگند به هستي خداي،همانا در زمان دوست خداي و پيغمبر او ايليا دوازده كوه بود كه هفده هزار فريسي در آنها سكونت داشتند.(2)در اين عدد بسيار يك نفر رانده نبود؛بلكه ايشان همگي برگزيدگان خداي بودند.(3)اما اكنون كه در اسرائيل صد و هزار و اندي فريسي است،پس شايد –إن شاءالله- ميان هر هزار نفر يك برگزيده پيدا شود.))(4)پس فريسيان به خشم در جواب گفتند:مگر ما همگي رانده شدگانيم و ديانت ما را رانده شده مىداني.(5)يسوع در جواب فرمود: ((همانا من ديانت فريسيان حقيقي را رانده شده نمىدانم؛بلكه آن را ممدوح مىدانم و همانا مستعدم كه براي خاطر آن بميرم.(6)ليكن بيائيد ببينم آيا شما فريسي حقيقي هستيد؟(7)همانا ايليا،دوست خداي،براي اجابت خواهش شاگردش اليشع كتابچه اي نوشت و در آن حكمت بشريه را با شريعت مولاي ما خداي به وديعت نهاده.))(8)پس فريسيان تعجب كردند،چون نام كتاب ايليا را شنيدند؛زيرا به تقاليد خود دانسته بودند كه هيچ كس اين تعاليم را حفظ نكرده است.(9)از اين رو خواستند تا به بهانه ي انجام كارهائي كه واجب است به جا آوردن آنها،بروند.(10)آن وقت يسوع فرمود: ((اگر شما فريسي مىبوديد،هرآينه ترك مىنموديد هر چيزي را و ملاحظه ي اين مطلب مىكرديد؛زيرا فريسي حقيقي تنها خداي را مىخواهد.))(11)از اين رو با حالت اضطراب برگشتند تا به يسوع گوش فرا دهند،كه برگشته فرمود: (12)((ايليا بنده ي خداي –زيرا اينچنين ابتدا مىكند كتابچه را- اين را مىنويسد از براي همه ي اشخاصي كه مىخواهند به راه خداي آفريدگار خود روند.(13)همانا كسي كه دوست دارد بسيار علم بياموزد،از خداي كم مىترسد.(14)زيرا كسي كه از خداي مىترسد قانع مىشود به اينكه بداند فقط همان را كه خداي مىخواهد.(15)همانا كسي كه طالب سخن هاي شيرين است طالب خداي نيست.(16)بر آ‎ن كسي كه طلب خداي مىكند لازم است محكم ببندد درهاي خانه ي دل خود را و روزنه هاي آن را.(17)زيرا آقا براي خود نمىپسندد كه از بيرون،داخل خانه اش شود آنچه را كه دوست ندارد.(18)پس نگهباني كنيد مشاعر خود را و نگهباني كنيد دل خود را؛زيرا خداي يافت نمىشود بيرون از ما در اين جهاني كه مكروه آن است.(19)بر كساني كه مىخواهند كارهاي نيكو كنند لازم است ملاحظه ي خودشان را داشته باشند؛زيرا به مرد نفعي نمىدهد اينكه تمام جهان سود برد و خودش زيان بيند.(20)بر كساني كه تعليم ديگران را مىخواهند لازم است تا برتر از ديگران زندگي كنند؛زيرا استفاده نمىشود چيزي از كسي كه كمتر از خود ما بداند.(22)بر كساني كه طلب خداي مىكنند لازم است كه از همصحبتي بشر بگريزند.(23)زيرا موسي چون بر كوه سينا تنها بود خداي را يافت و با او سخن گفت؛چنانكه دوست با دوست خود سخن مىگويد.(24)بر كساني كه طلب خداي مىكنند لازم است كه در هر سي روز يك بار بيرون روند،به جائي كه اهل جهان نيستند.(25)زيرا ممكن است كه در يك روز كرده شود كارهاي دو سال در خصوص كار كسي كه طلب خداي مىكند.(26)بر اوست كه هرگاه كه راه مىرود جز بر قدم هاي خود نظر نيندازد.(27)بر اوست هر وقتي كه تكلم مىكند،نگويد مگر آنچه ضروري باشد.(28)بر ايشان است هر وقتي كه مىخورند از خوان بر خيزند در حالتي كه سير نباشند.(29)هر روز انديشناكند كه به روز بعد نمىرسند،(30)و صرف كنندگانند وقت خود را،چون كسي كه نفس مىكشد.(31)يك جامه از پوست حيوانات بايد ايشان را كافي باشد.(32)بر توده خاك است كه روي خاك بخوابد.(33)بايد هر شبي دو ساعت خواب او را كفايت كند.(34)بر اوست كه دشمن ندارد جز نفس خودش را؛نيز بر اوست كه محكوم نسازد هيچ كس را مگر نفس خودش را.(35)بر ايشان است در اثناي نماز بترس ايستاده باشند كه گويا ايشان پيش روي رستاخيز هستند.(36)پس بجا آريد در اين صورت اين را در خدمت خداي با شريعتي كه آن را خداي بر دست موسي به شما عطا فرموده است.(37)زيرا به اين طريق خداي را خواهيد يافت.(38)همانا شما در هر زمان و مكان خواهيد يافت كه شما در خداي هستيد و خداي در شما.(39)اين است كتابچه ي ايليا،اي فريسيان!(40)از اين رو خطاب به شما مىگويم كه اگر شما فريسي مىبوديد هرآينه خوشحال مىشديد به دخول من در اينجا؛زيرا خداي بر خطاكاران ترحم مىفرمايد.))
فصل صد و چهل و ششم
(1)پس آن وقت زَكّا گفت:اي آقا!ببين كه من مىدهم براي محبت خداي چهار برابر آنچه را كه به سود گرفته ام.(2)يسوع فرمود:((امروز براي اين خانه نجات حاصل شد.(3)حقاً كه بسياري از گمركچيان و زناكاران و خطاكاران زود باشد كه بسوي ملكوت خداي روان شوند.(4)همچنين زود باشد كساني كه خود راپاكان مىشمردند،بسوي شعله هاي آتش جاويد روان شوند.))(5)چون فريسيان اين بشنيدند خشمگين بازگشتد.(6)پس يسوع به اشخاصي كه به توبه برگشتند و به شاگردان خود فرمود: (7)((پدري دو پسر داشت؛پس كوچك تر از ايشان گفت:اي پدر!بخشِ مرا از مال به من بده.آن را پدر به او داد.(8)پس همين كه بخش خود را گرفت برگشت و به شهر دوري رفت و تمام مال خود را بر زنان بدكار به اسراف پخش كرد.(9)بعد از آن در آن شهر گرسنگي سختي پديد آمد؛تا بدانجاكه مرد بدبخت رفت تا خدمتكاري يكي از اهالي شهر كند؛پس آن شخص او را در ملك خود چوپان خوكان قرار داد.(10)در حالتي كه آنها را مىچرانيد گرسنگي خود را با خوردن ميوه ي بلوط،كه خوراك خوك ها بود تخفيف مىداد.(11)ليكن چون به خود بازآمد،گفت:بسا اشخاصي كه به خانه ي پدر من در فراخي زندگاني مىكنند و من اينجا به گرسنگي مىميرم.(12)از اين رو بايد برخيزم و به خانه ي پدرخود روم و بگويم،(13)اي پدر!در آسمان خطا كردم؛پس بسوي تو آمده ام؛مرا چون يكي از خدمتكاران خود قرار بده.(14)پس آن بيچاره رفت و اتفاقاً او را پدر از دور ديد و بر او رقت نمود.(15)پس براي ملاقات او روان شد و همين كه به او رسيد،دست به گردنش درآورده و او را بوسيد.(16)پسر پيش روي پدر خم شد و گفت:اي پدر!همانا تا آسمان بر تو خطا كردم پس مرا چون يكي از خدمتكاران خود قرار بده؛زيرا من سزاوار اين نيستم كه پسر تو خوانده شوم.(17)پدر در جواب گفت:اي پسرك من!اينچنين مگو؛زيرا تو پسر مني و من نمىپسندم كه تو بنده ي من باشي.(18)آنگاه خدمتكاران خود را خوانده و فرمود:حلّه را درآوريد و در بَرِ پسر من كنيد و جامه ي تازه به او بدهيد.(19)انگشتري به انگشت او كنيد.(20)هم اكنون گوساله اي فربه را ذبح كنيد تا خوشحالي كنيم.(21)زيرا پسر من مرده بود و اينك زنده شده و گم شده بود و اينك پيدا شده.
فصل صد و چهل و هفتم
(1)وقتي كه در خانه مشغول طَرب بودند،ناگاه پسر بزرگ به خانه آمد.(2)پس چون شنيد كه در اندرون مشغول طَرب هستند تعجب كرد.(3)يكي از خدمتكاران را فراخواند و از او پرسيد كه براي چه اينگونه در طَرب هستند.(4)خادم در جواب گفت برادر تو آمده است و پدر تو براي او گوساله اي فربه را ذبح نموده و ايشان در طرب هستند.(5)چون پسر بزرگ اين بشنيد،سخت خشمگين شد و داخل خانه نشد.(6)پس پدرش بسوي او بيرون آمد و گفت:اي پسرك من!همانا برادر تو آمده است؛پس اكنون بيا و با او خوشحالي كن.(7)پسر خشم آلوده در جواب گفت:تو را خدمت كردم به بهترين خدمتي و مرا هيچ وقت برّه اي ندادي تا با دوستان خود خوش باشم.(8)ليكن چون اين فرومايه كه از تو روي گردان شده و بخشش خود را بر زنادهندگان تبذير كرده آمده است،گوساله ي فربه را ذبح كرده اي.(9)پدر در جواب گفت:اي پسرك من!تو همه وقت با مني و آنچه من دارم از آنِ توست؛ليكن اين مرده بود و دوباره زنده شده است؛پس ما بايد خوشحالي كنيم.(10)خشم پسرِ بزرگ زياد شد و گفت:برو و خوشحالي كن كه من بر خوان زناكاران نمىنشينم.(11)پس بدون اينكه پاره اي از نقدينه بگيرد،از پيش پدر بيرون شد.))(12)آنگاه يسوع فرمود: ((به هستي خداي سوگند كه به توبه ي يك خطاكار چنين خوشحالي ميان فرشتگان خداي رخ مىدهد.))(13)وقتي همه طعام خوردند يسوع برگشت؛زيرا مىخواست به يهوديه برود.(14)در اين وقت شاگردان گفتند:اي معلم!به يهوديه مرو؛زيرا ما مىدانيم كه درباره تو فريسيان با رئيس كاهنان توطئه كرده اند.(15)يسوع فرمود:((من آن را قبل از آنكه بكنند،دانسته ام.(16)ليكن نمىترسم زيرا ايشان نمىتوانند كاري كنند كه ضد مشيت خداي باشد.(17)پس هرچه ميل دارند بكنند.(18)زيرا من از ايشان نمىترسم؛بلكه از خداي مىترسم.
فصل صد و چهل هشتم
(1)همانا به من بگوئيد كه آيا فريسيانِ امروز فريسيان حقيقي اند؟(2)مگر ايشان خدمتكاران خدايند؟(3)نه البته.(4)بلكه به شما راست مىگويم كه اينجا بر زمين يافت نمىشود بدتر از كسي كه خود را به لباس علم و دين بپوشاند تا خباثت خود را پنهان دارد.(5)همانا من براي شما يك مثال از فريسيان زمان قديم حكايت مىكنم تا بشناسيد حاضران ايشان را.(6)بعد از سفر ايليا طايفه ي فريسيان متفرق شدند،بسبب غلبه بزرگِ بت پرستان.(7)زيرا در زمان خود ايليا،در يك سال،ده هزار و اندي پيغمبر از فريسيان حقيقي سر بريده شدند.(8)پس دو نفر فريسي سوي كوه ها رفتند تا در آنجا اقامت كنند.(9)يكي از ايشان پانزده سال به سر برد و خبري از همسايه ي خود نداشت؛با اينكه يكي از ايشان از ديگري بر مسافت يك ساعت راه دور بود؛پس نظر كنيد هرگاه در پي تجسس بودند.(10)پس در اين كوه ها گرما اتفاق افتاد و هر دو شروع كردند به تفتيش آب و به هم برخوردند.(11)آن وقت بزرگتر از ايشان گفت-زيرا عادت ايشان اين بود كه بزرگ تر قبل از هركس غير از خود سخن مىگفت و اگر جواني قبل از پيري سخن مىكرد آن را گناه بزرگي مىپنداشتند –اي برادر!كجا ساكن هستي؟(12)وي در جواب به انگشت خود اشاره به مسكن خود نمود كه اينجا ساكن هستم؛زيرا آن بزرگ نزديك مسكن كوچك تر بود.(13)پس بزرگ تر گفت:شايد وقتي كه اخاب پيغمبران را كشت تو به اينجا آمدي.(14)كوچك تر در جواب گفت:بدرستي كه چنين است.(15)بزرگ تر گفت:اي برادر!آيا مىداني كه اكنون پادشاه اسرائيل كيست؟(16)كوچك تر در جواب گفت:همانا خداي خود پادشاه اسرائيل است؛زيرا بت پرستان پادشاه نيستند؛بلكه مقهور كنندگان اسرائيل هستند.(17)بزرگ تر در جواب گفت:همانا اين صحيح است؛ليكن خواستم بگويم كه آن كيست كه اكنون اسرائيل را مقهور مىدارد؟(18)كوچك تر در جواب گفت:گناهان اسرائيل،اسرائيل را مقهور مىدارد؛زيرا اگر ايشان گناه نمىكردند خداي امراي بت پرست را بر اسرائيل مسلط نمىكرد.(19)پس آنگاه بزرگ تر گفت:كيست آن كافر بزرگ كه خداي او را براي تأديب اسرائيل فرستاده؟(20)كوچك تر در جواب گفت:چگونه ممكن آن را بشناسم و حال آنكه در مدت پانزده سال من انساني جز تو نديده ام و از خواندن هم ناتوانم؛پس نامه اي هم بسوي من فرستاده نمىشود.(21)بزرگ تر گفت:عجب تازه است پوست گوسفندي كه در تن توست؛پس اگر انساني را نديده اي چه كس اين را به تو داده؟
فصل صد و چهل و نهم
(1)كوچك تر در جواب گفت:همانا آن كسي كه جامه هاي گروه اسرائيل را چهل سال در بيابان تازه نگه داشت،تن پوش پوستي مرا نيز نگه داري كرده چنانكه مىبيني.(2)آن وقت بزرگ تر ملاحظه كرد كه كوچك تر از او والاتر است؛زيرا او كامل تر از اوست؛چون هر سال با مردم آميزش مىكرده است.(3)براي اينكه به همصحبتي او توفيق بيابد گفت:اي برادر!توخواندن نمىداني و من خواندن مىدانم نزد من در خانه ي خودم مزامير داوود است.(4)بيا تا هر روز تو را برخوانم و براي تو توضيح دهم آنچه را كه داوود مىفرمايد.(5)كوچك تر در جواب گفت:اكنون بايد برويم.(6)بزرگ تر گفت:اي برادر!همانا من دو روز مىشود كه آب نياشاميده ام؛پس اكنون بايد برويم و ببينيم كه خداي بر زبان پيغمبر خود داوود چه مىفرمايد.(8)همانا خداي قادر است براينكه به ما آب بدهد.(9)پس از آنجا برگشتند بسوي مسكن بزرگ تر.بر در او چشمه اي از آب شيرين يافتند.(10)بزرگ تر گفت:تو اي برادر!تو قدوس خدائي؛زيرا بواسطه ي تو اين چشمه را عطا فرمود.(11)كوچك تر در جواب گفت:اي برادر!اين را از روي فروتني مىگوئي.(12)ليكن پُرواضح است كه هرگاه خداي اين را بواسطه ي من كرده بود،هرآينه نزديك مسكن من چشمه ي ساخته بود تا براي تفتيش آن نمىرفتم.(13)زيرا من اعتراف مىكنم به اينكه خطا كردم پيش تو،وقتي كه گفتي كه دو روز مىشود كه آب نياشاميده اي و تفتيش از آب مىكردي،(14)اما من دو ماه بدون آب مانده ام؛ و از اين رو در خود عُجبي احساس كردم كه گويا من از تو برترم.(15)بزرگ تر گفت:اي برادر!همانا تو درست گفتي و از اين رو خطا نكردي.(16)كوچك تر گفت:بدرسيتي كه فراموش كردي اي برادر!آنچه را كه پدر ما ايليا فرموده كه هر كس طلب خداي مىكند واجب است كه بر نفس خود تنها حكم كند.(17)پُرواضح است اينكه اين را نفرموده براي اينكه آن را بشنويم؛بلكه فرموده براي اينكه به آن عمل كنيم.(18)پس از آنكه بزرگ تر در سن،ملاحظه كرد پاكي و راستي رفيق خود را،گفت:همانا كه حق است خداي ما تو را بيامرزد.(19)چون اين بگفت،مزامير را گرفت و خواند آنچه را كه پدر ما داوود مىفرمايد كه:همانا من پاسباني براي دهان خود مىگمارم تا دل من بسوي سخنان گناه ميل نكند در حالتي كه عذري براي گناهان من قرار دهد.(20)اينجا بزرگ تر خطابي بر زبان جاري كرد و كوچك تر برگشت.(21)پس پانزده سال ديگر از آن وقت گذارندند تا به هم رسيدند؛زيرا كوچك تر مسكن خود را تغيير داده بود.(22)از اين رو چون بزرگ تر دوباره او را ملاقات نمود و گفت:چرا اي برادر!سوي مسكن من بازنگشتي.(23)كوچك تر در جواب گفت:تا كنون درست ياد نگرفته ام آنچه را به من فرموده اي.(24)پس بزرگ تر گفت:اين چگونه ممكن است و حال اكنون كه پانزده سال مىگذرد.(25)كوچك تر در جواب گفت:اما كلمات را در يك ساعت در ياد گرفتم و هيچ فراموش نكرده ام؛ليكن من تاكنون آنها را مراعات نكرده ام.(26)پس چه فايده دارد كه انسان بسيار در ياد بگيرد و آن را مراعات نكند؟(27)بدرستي كه خداي طالب نيست حافظه من نيكو باشد؛بلكه طالب نيكوئي سيرت ماست.(28)همچنين در روز جزا نمىپرسد مارا از آنچه در ياد گرفته ايم؛بلكه از آنچه عمل كرده ايم مىپرسد.
فصل صد و پنجاهم
(1)بزرگ تر در جواب گفت:چنين مگو اي برادر!زيرا تو حقير مىشماري معرفت را كه خداي مىخواهد معتبر باشد.(2)كوچك تر در جواب گفت:پس چگونه سخن بگويم تا در گناه نيفتم؟(3)زيرا سخن تو راست است و سخن من هم.(4)در اين صورت مىگويم كسي كه وصيت خداي را –كه نوشته شده در شريعت-بداند،در مرتبه ي نخست واجب مىشود بر او عمل نمودن به آن،هرگاه بخواهد بعد از آن بيشتر بياموزد.(5)بايد هرچه انسان ياد مىگيرد براي عمل باشد نه براي مجرد علم به آن.(6)بزرگ تر در جواب گفت:اي برادر!به من بگو با كه سخن گفتي تا بداني كه تو به كار نگرفته اي هرچه را به تو گفته ام؟(7)كوچك تر در جواب گفت:اي برادر!من با خود سخن مىگويم.(8)همانا من هر روز نفس خود را در پيشگاهِ جزاي خداي مىگذارم تا از نفس خود حساب بدهم.(9)علي الدوام در اندرون خودم كسي را كه گناهان مرا سرزنش مىكند،احساس مىكنم.(10)بزرگ تر در جواب گفت:گناهان تو در كدام است اي برادر تو كه كاملي؟(11)كوچك تر درجواب گفت: اين را مگو؛زيرا من ميان دو گناه بزرگ ايستاده ام.(12)نخست آنكه من خود را نمىشناسم كه بزرگ ترين گناهكارم.(13)دوم آنكه از اين رو كه بيش از ديگران ميل نمىكنم به مجاهدت نفس.(14)بزرگ تر در جواب گفت:چگونه مىداني كه تو بزرگ ترين گناهكاراني در صورتي گه تو كامل ترين مردمي.(15)كوچك تر در جواب گفت:همانا نخستين سخني كه معلم من به من فرمود –وقتي كه جامه ي فريسيان پوشيدم –اين بود كه واجب است برمن تا فكر كنم در نيكوئي غير خودم و در گناه خودم.(16)پس چون اين كنم،خواهم دانست كه من بزرگ ترين خطاكارانم.(17)در نيكوئي و گناه چه كسي فكر مىكني و حال آنكه تو در اين كوه ها هستي؛زيرا اينجا بشري يافت نمىشود.(18)كوچك تر در جواب گفت:واجب است بر من كه فكر كنم در فرمانبرداري آفتاب و ستاره ها؛زيرا آنان آفريدگار خود را بهتر از من عبادت مىكنند.(19)ليكن من آنها را محكوم مىسازم،يا بجهت اينكه چنين كه من مىخواهم نور نمىدهند،يا بجهت اينكه حرارت آنها بيشتر است از آنچه بايد باشد و يا بجهت آنكه باران كمتر يا بيشتر است از آنچه زمين محتاج آن است.(20)پس چون بزرگ تر سخنان او را شنيد،گفت:اي برادر!كجا اين تعليم را ياد گرفته اي.(21)همانا من اكنون نود سال عمر دارم و هفتاد و پنج سال را گذارنده ام در حالتي كه فريسي بوده ام.(22)كوچك تر در جواب گفت:اي برادر!همانا تو از روي فروتني اين را مىگوئي؛چون تو قدوس خدائي.(23)ليكن در جواب تو مىگويم كه خداي آفريدگار ما نظر به وقت ندارد؛بلكه نظر به دل دارد.(24)از اين است كه چون داوود پانزده ساله بود و او كوچك ترينِ برادران ششگانه ي خود بود،اسرائيل او را پادشاه انتخاب كردند و پيغمبر خدايِ پروردگار ما شد.))
فصل صد و پنجاه و يكم
(1)آنگاه يسوع به شاگردان خود فرمود: ((همانا اين مرد،فريسي حقيقي بود.(2)پس اگر خداي بخواهد ممكن است او را در روز جزا براي خود دوست بگيريم.))(3)در اين وقت يسوع به كشتي داخل شد و شاگردان افسوس خوردند؛زيرا فراموش كرده بودند تا ناني حاضر سازند.(4) پس يسوع ايشان را سرزنش نموده،فرموده: ((حذر كنيد از خميرمايه ي فريسيان روزگار ما؛زيرا مايه ي كوچكي خمير مىكند كيلي را از آرد.))(5)آن وقت شاگردان گفتند،يكي به ديگري:چه مايه اي با ماست؟چه،با ما ناني نيست.(6)پس يسوع فرمود:((اي كم ايمانان!مگر فراموش نموديد آنچه را خداي در نائين كرد آنجا كه نشاني از نائين نبود.(7)چه بسيار بود عدد كساني كه خوردند و سير شدند از پنج نان و دو ماهي.(8)همانا مايه ي فريسي همان ايمان نياوردن به خداست؛بلكه اسرائيل را فاسد نموده است.(9)زيرا افراد ساده لوح چون نادان بودند،مىكردند آنچه را كه مىديدند فريسيان مىكنند؛زيرا آنان را پاك گمان مىكردند.(10)مىدانيد فريسي حقيقي كيست؟(11)او زيت طبيعت بشري است.(12)زيرا چنانكه زيت بالاي هر مايعي بر مىآيد،همچنين خوبي هر فريسي حقيقي،بالاي هر صلاح بشري بر مىآيد.(13)او كتاب زنده اي است كه خداي او را به جهان عطا مىفرمايد.(14)هرچه آن را مىگويد يا مىكند همانا آن بحسب شريعت خداست.(15)پس هر كس به جا آورد آنچه را او مىكند،پس حفظ مىنمايد شريعت خداي را.(16)بدرستي كه فريسي حقيقي نمكي است كه نمىگذارد جسد بشري به گناه بگندد.(17)زيرا هركس او را مىبيند توبه مىكند.(18)همانا او نوري است كه راه سياحت كننده را روشن مىكند؛زيرا هركس تأمل مىكند در فقر او با توبه ي او،مىبيند كه بر ما واجب نيست در اين جهان دل هاي خود را قفل كنيم.(19)ليكن كسي كه روغن را بدبو و كتاب را فاسد و نمك را متعفن و نور را خاموش مىكند،پس اين مرد فريسي دروغين است.(20)پس هرگاه شما نمىخواهيد كه هلاك شويد،حذر كنيد از اينكه بكنيد آنگونه كه امروز فريسيان مىكنند.))
فصل صد و پنجاه و دوم
(1)چون يسوع به اورشليم آمد و روز شنبه به هيكل داخل شد،لشكريان نزد او آمده تا او را امتحان نموده،بگيرند.(2)به او گفتند:اي معلم!آيا جايزاست افروختن جنگ؟(3)يسوع در جواب فرمود: ((دين ما به ما خبر مىدهد كه زندگاني ما جنگ پي در پي است بر زمين.))(4)لشكريان گفتند:پس آيا مىخواهي ما را به دينِ خودت برگرداني يا مىخواهي كه خدايان بسيار را ترك كنيم –زيرا روم تنها بيست و هشت هزار خداي آشكار داشت- و خداي يكتاي تو را متابعت كنيم.(5)خدائي كه چون ديده نمىشود جاي او معلوم نيست.(6)شايد هم خداي تو جز باطل چيزي نباشد.(7)يسوع در جواب فرمود: ((اگر من شما را آفريده بودم،چنانكه خداي ما شما را آفريده،هرآينه تغيير شما را خواسته بودمي.))(8)در جواب گفتند:وقتي كه معلوم نباشد كه خداي توكجاست،پس چگونه ما را خلق كرده است؟(9)به ما خداي خود را بنما،يهودي مىشويم.(10)پس يسوع فرمود: ((اگر شما چشم مىداشتيد هرآينه به شما مىنماياندم او را؛ليكن چون شما كوريد،من قادر نيستم او را به شما بنمايانم.))(11)لشكريان در جواب گفتند:براستي آن اكرامىكه مردم به تو تقديم مىدارند،بناچار عقل تو را سلب كرده؛زيرا هر يكي از ما در سر دو چشم داريم و تو مىگوئي كه ما كوريم.(12)يسوع فرمود:((همانا چشم هاي جسماني نمىبيند مگر پديده هاي كثيف و بيروني را.(13)از اين رو قادر نيستيد مگر بر ديدن خدايان چوبي و نقره اي و طلائي كه نمىتوانند كاري كنند.(14)اما ما اهل يهودا،پس چشم هاي روحاني داريم كه آن ترس از خداي و آئين اوست.(15)از اين رو ما مىتوانيم خداي خود را در هر جا ببينيم.))(16)لشكريان در جواب گفتند:برحذر باش كه چگونه سخن مىگوئي؛زيرا اگر توهيني بر خدايان ما افكني،تو را به دست هيرودس تسليم خواهيم كرد كه انتقام مىكشد براي خدايان ما،كه بر همه چيز توانايند.(17)يسوع فرمود:((اگر بر همه چيز قادر باشند آنگونه كه شما مىگوئيد،پس عفو كنيد؛زيرا من عبادت آنان خواهم كرد.))(18)پس لشكريان همين كه اين شنيدند خوشحال شدند و مشغول شدند به تمجيد بتان خود.(19)آنگاه يسوع فرمود:((در اينجا ما را حاجتي به گفتار نيست؛بلكه به اعمال حاجت است.(20)پس از اين رو از خدايان خود طلب كنيد كه يك دانه مگسي خلق كنند تا عبادت آنها كنم.))(21)شنيدن اين سخن لشكريان را به ترس آورد و ندانستند چه بگويند.(22)پس يسوع فرمود:((هرگاه قادر نيستند كه يك دانه مگسي تازه بسازند،پس همانا براي خاطر آنها دست بر نمىدارم از خدائي كه همه چيز را به يك كلمه آفريده است و آن كس كه مجرد نام او لشكرها را مىلرزاند.))(23)لشكريان در جواب گفتند:بايد ما اين را ببينيم؛زيرا ما مىخواهيم تو را بگيريم.(24)خواستند كه دست هاي خود را بسوي يسوع دراز كنند.(25)پس آن وقت يسوع فرمود: ((ادوناي صباؤت.))(26)پس در حال لشكريان غلتان شدند از هيكل؛آنگونه كه مرد خُم هاي چوبين را كه شسته شده اند مىغلتاند تا دوباره آنها را از شراب پر كند.(27)پس گاهي سرهاي خود را به زمين مىزدند و گاهي پاهاي خود را؛بدون اينكه كسي به ايشان دست بزند.(28)پس ترسيدند و شتاب نمودند به فرار و دوباره هرگز در يهوديه نشدند.
فصل صد و پنجاه و سوم
(1)پس كاهنان و فريسيان ميان خودشان به خشم آمدند.(2)گفتند:به او حكمت بعل و عشتارود داده شده؛او همانا اين كار را به قوّت شيطان به جاآورده است.(3)پس يسوع دهان گشود،فرمود: ((همانا خداي ما امر فرموده كه از خويشان خود دزدي نكنيم.(4)ولي حرمت اين وصيت هتك شده تا بدانجا كه جهان را آن پر كرده به گناهي كه آمرزيده نمىشود؛حال اينكه گناهان ديگر آمرزيده مىشوند.(5)زيرا همين كه مرد از گناهان ديگر دست كشيد و ديگر برنگشت به ارتكاب آنها و روزه گرفت با نماز و تصدق،،عفو مىفرمايد او را خداي توانا و مهربان ما.(6)ليكن اين گناه از نوعي است كه ممكن نيست آمرزش آن،مگر اينكه برگردد آنچه كه از روي ظلم گرفته شده است.))(7)پس در آن وقت يكي از نويسندگان گفت:چگونه دزدان تمام جهان را از گناه پر كرده اند؟(8)راستي كه همانا اكنون به نعمت خداي يافت نمىشود از دزدان،مگر كمى و ايشان هم جرأت ندارند بر آشكار شدن؛زيرا لشكريان فوراً ايشان را به دار مىزنند.(9)يسوع در جواب فرمود: ((آنانكه اموال را نمىشناسند،نمىتوانند دزدان را بشناسند.(10)به شما راست مىگويم كه بسياري مىدزدند و نمىدانند چه مىكنند،.(11)از اين رو بزرگ تر هستند از ديگران از حيث گناه.(12)زيرا مرضي كه شناخته نشود بِه نخواهد شد.))(13)آنگاه فريسيان نزديك يسوع شدند و گفتند:اي معلم!حالا كه تنها تو در اسرائيل حق را مىشناسي،پس ما را بياموز.(14)يسوع فرمود:((همانا من نمىگويم كه من تنها در اسرائيل حق را مىشناسم؛زيرا اين لفظِ‌ ((تنها تو))مختص است به خداي يگانه،نه به غير او.(15)چون او خود همان حقي است كه تنها حق را مىشناسد.(16)پس هرگاه كه چنين بگويم،دزدي مىشوم بس بزرگ؛زيرا دزدِ بزرگواري خداي مىشوم.(17)اگر بگويم كه من تنها خداي را شناخته ام،در جهالتي بزرگ از همه مىافتم.(18)بنابراين همانا شما مرتكب خطاي بزرگي شده ايد به گفتن اينكه،من تنها حق را مىشناسم.(19)نيز به شما مىگويم،هرگاه شما اين را بگوئيد تا مرا تجربه كنيد،خطاي شما دوباره بزرگ تر است.))(20)پس چون يسوع ديد كه همه خاموش شدند برگشته و فرمود:((من با اينكه در اسرائيل آن يگانه اي نيستم كه حق را مىشناسد،پس همانا كه من تنها سخن مىگويم.(21)پس به من گوش بداريد؛زيرا شما از من سؤال كرديد.(22)همانا تمام مخلوقات تنها از آنِ آفريدگارند؛تا بدانجا كه سزاوار نيست كسي را كه ادعا كند چيزي را.(23)بنابراين نَفْس و حس و جسد و وقت و مال و بزرگي،تمام آنها ملك خدايند.(24)پس اگر انسان قبول نكند آنها را چنانكه خداي آن را مىخواهد،دزد مىشود.(25)همچنين اگر صرف نمايدشان در حالتي كه مخالف باشد با آنچه كه آن را خداي مىخواهد،پس او نيز دزد است.(26)از اين رو به شما مىگويم،سوگند به هستي خداي كه جانم در حضور او مىايستد همانا شما تسويف نموده و مىگوئيد فردا چنان خواهم كرد و چنين خواهم گفت يا به فلان جا خواهم رفت؛بدون اينكه بگوئيد إن شاءالله،پس شما دزد هستيد.(27)حال اينكه دزدي شما بزرگ تر خواهد بود هرگاه كه بهترين وقت خود را صرف كنيد در خشنودي نفس هاي خودتان،نه در خشنودي خداي؛بلكه صرف مىكنيد بدترين آن را در خدمت خداي؛هرآينه شما براستي دزد هستيد.(28)هر كسي كه مرتكب خطائي بشود،در هر هيأتي باشد،پس او دزد است.(29)زيرا او مىدزدد نفس و وقت و زندگي خود را،كه واجب است خدمت خداي كنند و آنها را به شيطان،دشمن خداي مىدهد.
فصل صد و پنجاه و چهارم
(1)پس مردي كه شرافت و زندگاني و مال دارد هرگاه اموال او دزديده شود،آويخته شود آن دزد و هرگاه حيات او گرفته شود سر قاتل بريده مىشود.(2)آن عدل است؛زيرا خداي به آن امر فرموده.(3)ليكن وقتي گرفته شود شرف همسايه،پس چرا دزد بردار كشيده نمىشود؟مگر مال از شرف بالاتر است؟(4)مگر خداي امر فرموده –مثلاً –به اينكه كسي كه مال را مىگيرد قصاص كرده شود يا كسي كه زندگي را با مال گيرد قصاص كرده شود؛ليكن كسي كه شرف را دزديده رها كرده شود.(5)نه البته.(6)زيرا پدران ما بواسطه ي چون و چرا نمودن و بدخُلقي داخل نشدند به زمين وعده گاه؛همچنين پسران ايشان هم.(7)بواسطه ي اين گناه قريب هفتاد هزاركس از مردم ما را مارها كشتند.(8)سوگند به هستي خداي كه جانم در حضور او مىايستد،كسي كه شرافت را مىدزدد مستحق مىشود عقوبتي را بزرگ تر از كسي كه مىدزدد مال و زندگي مردي را.(9)كسي كه گوش مىدهد به چون چرا كننده،او نيز گناهكار است؛زيرا آن يكي پذيرا مىشود شيطان را از طريق زبان خود و ديگري از طريق گوش هاي خود.))(10)پس چون فريسيان اين بشنيدند از خشم سوختند؛زيرا نتوانستند خطابه ي او را تخطئه كنند.(11)در آن وقت يكي از علما نزديك يسوع شد و گفت:اي معلم صالح!به من بگو كه براي چه خداي به پدر و مادر ما گندم و ميوه عطا ننمود؟(12)زيرا هرگاه مىدانست اينكه افتادن ايشان ناگزير است؛پس از مؤكدات است اينكه واجب بود اينكه يا ايشان را گندم عطا مىكرد،يا آن را به ايشان نمىنماياند.(13)يسوع در جواب فرمود: ((همانا تو اي مرد!مرا صالح مىخواني؛ليكن خطا مىكني؛زيرا خداي،همان تنها،صالح است.(14)همانا تو هرآينه بيشتر خطا كننده هستي در سؤال خود كه چرا عمل نمىكند خداي برحسب فكر مغز تو.(15)ليكن قبل از هر چيزي جواب تو را مىگويم.(16)پس در اين صورت به تو مىفهمانم كه خداي آفريدگار ما موافقت نمىكند با ما دركار شخصي خودش.(17)از اين رو جايز نيست مخلوق را كه راه و راحت خود را طلب كند؛بلكه بايد بخواهد بشايستگي مجد خداي آفريدگار خود را،تا اعتماد مخلوق به خالق باشد،نه خالق بر مخلوق.(18)سوگند به هستي خداي كه جانم در حضورش مىايستد،اگر هر چيزي را خداي داده بود به انسان،هرآينه انسان خودش را نمىشناخت كه بنده ي خداست و هرآينه خودش را خداوند فردوس مىشمرد.(19)از اين رو خداي فرخنده تا ابد،او را نهي فرمود از آن غذا تا انسان حتماً تابع خداي بماند.(20)براستي به شما مىگويم كه هر كسي كه نور ديدگانش روشن باشد،هر چيزي را روشن مىبيند و از خود تاريكي هم روشني استخراج مىكند.(21)ليكن كور چنين نمىكند.(22)از اين رو مىگويم اگر انسان خطا نمىكرد،هر آينه من و تو رحمت خداي و احسان او را نمىدانستيم.(23)اگر خداي انسان را ناتوان بر گناه خلق مىفرمود،هرآينه انسان همسر مىبود با خداي در آن كار.(24)از اين رو خداي فرخنده،انسان را صالح و نيكو كار خلق نمود؛وليكن او آزاد است كه آنچه مىخواهد بكند از حيث زندگي و خلاص خودش يا لعنت خودش.))(25)پس چون آن عالم اين بشنيد مدهوش شد و در حالي كه از دادن پاسخ ناتوان شده بود،رفت.
فصل صد و پنجاه و پنجم
(1)آنگاه رئيس كاهنان،در پنهاني دو كاهن پيرمرد را خواند و ايشان را فرستاد نزد يسوع كه از هيكل بيرون شده و در رواق سليمان نشسته و منتظر بود تا نماز ظهر بگزارد.(2)شاگردانش با جمع كثيري از مردم نزد او بودند.(3)پس آن دو كاهن نزديك يسوع شده،گفتند،براي چه انسان گندم و ميوه را خورد؟(4)آيا خداي اراده نموده بود كه او آنها را بخورد يا نه؟(5)اين را محض اين گفتند تا او را تجربه كنند.(6)زيرا اگر مىگفت خداي اراده فرموده بود آن را،هرآينه در جواب مىگفتند براي چه نهي فرمود.(7)نيز اگر مىگفت خداي آن را اراده نفرموده بود،مىگفتند كه انسان را قوّتي است عظيم تر از خداي؛زيرا او عمل مىكند بر ضد اراده ي خداي.(8) يسوع در جواب فرمود:((سؤال شما مثل راهي است در كوهي كه در راست و چپ آن پرتگاه است؛ولي من در وسط سير مىكنم.))(9)پس چون آن دو كاهن آن را شنيدند متحير شدند؛زيرا درك نمودند كه يسوع قصد ايشان را فهميده.(10)پس يسوع فرمود: ((چون هر انساني محتاج است،هر چيزي را براي منفعت خود مىكند.(11)ليكن خداي به هيچ چيز محتاج نيست،پس برحسب مشيت خود عمل فرموده است.(12)از اين رو چون خداي انسان را آفريد،او را آزاد آفريد تا دانسته شود كه خداي را به او حاجتي نيست.(13)همانطور كه مى كند پادشاهي به بندگانش و آزادي مىدهد تا ثروت خود را ظاهر كند تا بندگانش بيشتر به او محبت داشته باشند.(14)در اين صورت خداي انسان را آزاد آفريد تا سخت تر به خالق خود محبت داشته باشد و تا وجود او را بشناسد.(15)زيرا خداي در حالتي كه قادر است بر هر چيزي،بي احتياج است به انسان؛زيرا وقتي كه او را آفريد به قدرت خود،بر همه چيز او را بسبب جود خود آزاد و رها كرد به طريقي كه ممكن باشد او را مقاومت در شر و به جا آوردن خير.(16)همچنين با اينكه خداي قدرت بر منع گناه دارد نخواسته كه بر خلاف جود خود عمل نمايد؛زيرا نزد خداي ضديت نيست و چون قدرت او بر همه چيز موجود در انسان كار خود را كرده است،او نبايستي با گناه انسان مقاومت نمايد،تا در انسان رحمت خداي و احسان او كار كنند.(17)نشانه ي راستي من اين است كه به شما مىگويم،كه رئيس كاهنان شما را فرستاده تا مرا امتحان كنيد و اين همان ثمر كهانت اوست.))(18)پس دو كاهن پيرمرد برگشتند و براي رئيس كاهنان همه چيز را حكايت نمودند؛همو كه گفته بود:پشت سر اين شخص شيطاني است كه همه چيز را به او تلقين مىكند.(19)زيرا او نظر بر پادشاهي اسرائيل دارد.(20)ليكن امر در آن با خداست.
فصل صد و پنجاه و ششم
(1)چون يسوع نماز ظهر را گزارد،از هيكل بيرون شد و كور مادرزادي را يافت.(2)پس شاگردان از او پرسيدند:اي معلم!چه كسي درباره ي اين انسان خطا كرده كه كور متولد شده،پدرش يا مادرش؟(3)يسوع در جواب فرمود: ((نه پدرش درباره ي او خطا كرده و نه مادرش.(4)ليكن خداي او را چنين آفريد براي شهادت دادن به انجيل.))(5)بعد از آنكه آن كور مادرزاد را بسوي خود خواند آب دهان بر زمين افكنده،گِلي ساخت و آن را بر دو چشم آن كور مادرزاد گذاشت.(6)به او فرمود: ((برو به بركه ي سلوام و غسل كن.))(7)آنگاه آن كور مادرزاد رفت و همين كه غسل كرد،بينا شد.(8)پس در اثناي آنكه او به خانه برمىگشت،بسياري از كساني كه به او برخوردند گفتند:اگر اين مرد كور مىبود هرآينه مىگفتم بيقين كه اين همان است كه بر دروازه ي جميل هيكل مىنشست.(9)ديگران گفتند:اين همان است؛وليكن چگونه بينا شد؟!(10)پس از او پرسيده گفتند:آيا تو آن كور مادرزادي كه بر دروازه ي جميل هيكل مىنشست؟(11)در جواب گفت:همانا من همانم و براي چه مىپرسيد؟(12)گفتند:چگونه به چشم خود رسيدي؟(13)در جواب گفت:همانا مردي بر زمين آب دهان افكند،گِلي ساخت و آن گِل را بر چشمم نهاد.(14)آنگاه گفت برو و در بركه ي سلوام غسل كن.(15)پس رفتم و غسل كردم و اكنون بينا شده ام.(16)فرخنده باد خداي اسرائيل!(17)پس چون آن مرد كه كورمادرزاد بود به باب جميل هيكل برگشت،تمام اورشليم از آن خبر پر شد.(18)از اين رو او احضار شد نزد رئيس كاهنان،كه با كاهنان و فريسيان درباره ي يسوع رأي مىزد.(19)پس رئيس كاهنان از او پرسيد اي مرد!آيا تو كور زاده شده اي؟ (20) در جواب گفت:آري.(20)پس رئيس كاهنان گفت:تمجيد خداي كن و به ما بگو كه كدام پيغمبر در خواب به تو ظاهر شد و چشم تو را نور بخشيد؟(22)آيا او پدر ما ابراهيم است،,يا موسي خدمتكار خداي،يا پيغمبر ديگر؟(23)زيرا غير اينان هيچ كس چنين كاري نمىتواند بكند.(24)پس آن مرد كه كو زاده شده بود،در جواب گفت:همانا من نه خواب ديده ام و نه من را ابراهيم شفا داده و نه موسي و نه پيغمبر ديگري.(25)ليكن هنگامىكه من در دروازه ي هيكل نشسته بودم،مرا مردي نزديك خود كشيد.(26)پس از آنكه گِلي از خاك به آب دهان خود درست كرد،قدري از آن گِل بر چشم من نهاد و مرا بر بركه ي سلوام فرستاد تا غسل كنم.(27)پس رفتم و غسل كردم و با روشني چشم برگشتم.(28)رئيس آن كاهنان،نام آن مرد را پرسيد.(29)آن مرد كه كور زاده شده بود در جواب گفت:او براي من نام خود را نياورد.(30)ليكن مردي كه او را ديده بود،مرا آوازه داده و گفت:برو و غسل كن چنانكه او فرموده.(31)زيرا او يسوع ناصري پيغمبر خداي اسرائيل و قدوس خداست.(32)آن وقت رئيس كاهنان گفت:شايد او تو را امروز،يعني روز شنبه،شفا داده است.(33)كور در جواب گفت:او مرا امروز شفا داد.(34)پس رئيس كاهنان گفت:اكنون ببينيد چگونه اين مرد خطاكار است؛زيرا او حرمت شنبه را نگاه نمىدارد.
صد و پنجاه و هفتم
(1)كور در جواب گفت:من نمىدانم كه او خطاكار است يا نيست.(2)ليكن همين مىدانم كه كور بودم و مرا بينا كرد.(3)پس فريسيان اين را باور نكردند.(4)از اين رو به رئيس كاهنان گفتند:بفرست و بخوان پدر و مادر او را؛چه ايشان به ما راست خواهند گفت.(5)پس پدر و مادر آن كور مادرزاد را خواندند.(6)همين كه حاضر شدند،رئيس كاهنان از ايشان پرسيد:آيا اين مرد پسر شماست؟(7)ايشان در جواب گفتند:همانا او براستي پسر ماست.(8)پس آنگاه رئيس كاهنان گفت:او مىگويد كه كور زائيده شده و اينك او مىبيند؛پس چگونه اين كار اتفاق افتاد؟(9)پدر و مادر آن مرد،كه كور زائيده شده بود،گفتند:همانا براستي كور زائيده شده؛ليكن نمىدانم كه چگونه روشني يافته.(10)او خود بالغ است؛از خودش بپرسيد به شما راست خواهد گفت.(11)پس ايشان را برگردانيدند و رئيس برگشته،به مردي كه كور زائيده شده بود گفت:خداي را تمجيد كن و راست بگوي.(12)پدر و مادر آن مرد كور ترسيده بودند سخن بگويند.(13)زيرا فرماني از مجلس شيوخ روم صادر شده بود كه جايز نيست انساني را كه انجمن كند براي يسوع،پيغمبر يهود؛وگرنه سزاي او مرگ است.(14)آن فرماني بود كه والي خواسته بود صدور آن را.(15)از اين رو آن دو گفتند كه او بالغ است؛از خودش سؤال كنيد.(16)پس آنگاه رئيس كاهنان به آن مردي كه كور زائيده شده بود گفت:خداي را تمجيد كن و راست بگو؛زيرا ما مىدانيم كه آن مردي كه مىگوئي تو را شفا داده،خطاكار است.(17)آن مردي كه كور زائيده شده بود در جواب گفت:من نمىدانم او خطاكار است يا نه؛همين قدر مىدانم كه من نمىديدم؛پس مرا بينا ساخت.(18)اين پُرواضح است كه از ابتداي علم تا اين ساعت، كور مادر زادي بينا نشده.(19)همچنين خداي گوش به خطاكاران نمىدهد.(20)فريسيان گفتند:چه كرد وقتي كه تو را بينا ساخت.(21)آن وقت آن مردي كه كور زائيده شده بود،از بي ايماني ايشان در تعجب شده،گفت:همانا من به شما خبر دادم؛پس چرا دوباره از من مىپرسيد؟(22)مگر شما مىخواهيد شاگرد او شويد؟(23)پس او را رئيس كاهنان سرزنش نموده،گفت:تو به تمامت خود در گناه زائيده شده اي.مگر تو مىخواهي ما را تعليم كني؟!(24)دور شو و تو خود شاگرد اين مرد شو.(25)امّا ما،خود شاگرد موسي هستيم و مىدانيم كه خداي با موسي سخن گفته.(26)اما اين مرد،پس او را نمىدانيم كه او از كجاست.(27)سپس او را از مجمع و هيكل بيرون كرده و او را از نماز با پاكان در ميان اسرائيل نهي كردند.
فصل صد و پنجاه و هشتم
(1)آن مردي كه كور زائيده شده بود،به دنبال يسوع رفت.(2)پس يسوع او را تسلي داده گفت: ((همانا تو در هيچ زماني مبارك نشده اي،چنانكه اينك شده اي.(3)زيرا تو مباركي از جانب خداي ما كه بر زبان داوود،پدر ما و پيغمبر او،در ميان جهان سخن گفته و فرموده:ايشان لعنت مىكنند و من مبارك مىكنم.(4)همچنين بر زبان ميكاه پيغمبر،جهان را فرموده:همانا من لعنت مىكنم بركت تو را.(5)زيرا ضديت نمىكند خاك با باد و نه آب با آتش و نه روشني با تاريكي و نه سردي با گرمى و نه محبت با دشمني؛چنانكه ضديت مىكند اراده ي خداي با اراده ي جهان.))(6)پس از اين رو شاگردان به او گفتند:چه بزرگ است سخن تو اي آقا!(7)يسوع در جواب فرمود: ((وقتي شما جهان را شناختيد،مىبينيد كه من راست گفته ام. (9)همچنين راستي را در هر پيغمبر مىشناسيد.(10)پس بدانيد كه اينجا سه نوع از عوالم هستند متضمّن در يك اسم.(11)نخستين اشاره مىكند به آسمان ها و زمين با آب و باد و آتش و همه چيز هائي كه مادون انسان هستند؛پس اين عالم در هر چيزي متابعت مىكند اراده ي خداي را چنانكه داوود مىفرمايد:همانا خداي به آنها امري داده كه از آن تجاوز نمىكنند.(12)دومين،اشاره مىكند به تمام بشر؛چنانكه خانه ي فلان،به ديوارها اشاره نمىكند؛بلكه به جماعت خانه اشاره مىكند.(13)پس اين عالم نيز خداي را دوست مىدارد.(14)زيرا ايشان بالطبيعه اشتياق به خداي دارند.هر كس به اندازه اي كه مىتواند بحسب طبيعت به خداي شوق دارد،اگر چه گمراه شده اند در طلب خداي.(15)پس آيا مىدانيد براي چه همه شوق به خداي دارند؟(16)زيرا ايشان همه اشتياق دارند به صلاح نامتناهي بدون كمترين شري.(17)اين همان خداست.(18)از اين رو خداي مهربان،پيغمبران خود را به اين جهان براي خلاصي اهل آن فرستاد.(19)اما سوم،پس آن حال سقوط انسان در گناه است،كه برمىگردد به شريعتي كه ضد است با خداي آفريدگار جهان.(20)پس اين انسان را نظير شياطين،كه دشمنان خدايند،مىسازد.(21)اگر پيغمبران اين جهان را،كه خداي آن را سخت دشمن مىدارد،دوست مىداشتند درباره ي آنان چه گمان مىكرديد؟(22)براستي كه خداي از ايشان پيغمبري خود را سلب مىفرمود.(23)من چه بگويم!؟(24)سوگند به هستي خدائي كه جان من در حضورش مىايستد،اگر محبت اين جهان شرير در نهاد رسول الله جا بگيرد –وقتي كه به اين جهان مىآيد- هرآينه خداي از او نيز آنچه را كه به او وقت آفريدن او بخشيده بود،خواهد گرفت و او را مطرود مىگرداند.(25)زيرا خداي به اين اندازه ضد اين جهان است.))
فصل صد و پنجاه و نهم
(1)شاگردان گفتند:اي معلم!همانا سخن تو سخت بزرگ است،پس بر ما مهرباني كن؛چه ما آن را نمىفهميم.(2)يسوع فرمود: ((مگر به خيال شما مىرسد كه خداي رسول خود را خلق فرموده كه با او ضد باشد،كه مىخواهد خود را برابر با خداي گرداند.(3)چنين است.(4) بلكه پيغمبر بنده ي صالح اوست كه نمىخواهد آنچه را كه آن را خداي نمىخواهد.(5)همانا شما نمىتوانيد بفهميد اين را؛زيرا شما نمىدانيد كه گناه چيست.(6)پس گوش بدهيد به سخن من.(7)براستي به شما مىگويم كه ممكن نيست گناه در انسان چيزي جز ضديت با خداي احداث كند.(8)زيرا گناه نيست،مگر آنچه را خداي نمىخواهد؛زيرا هرچه را او مىخواهد از گناه اجنبي است.(9)پس هرگاه رؤساي كاهنان،با كاهنان و فريسيان مرا رنج دهند براي اينكه گروه اسرائيل مرا خداي خوانده اند،هرآينه كاري كرده اند كه خداي به آن راضي مىباشد و هرآينه خداي ايشان را مأجور خواهد نمود.(10)ليكن خداي ايشان را دشمن داشته،براي اينكه ايشان مرا رنج مىدهند بسبب مخالف آن و آن اين است كه ايشان نمىخواهند كه من حق را بگويم.(11)چه بسيار كه به روايات خود كتاب موسي و كتاب داوود و پيغمبران و دوستان خداي را فاسد نموده اند.(12)همانا ايشان از اين رو مرا مكروه مىدارند و مرگ مرا دوست دارند.(13)موسي مردمى را كشت و اخاب مردمى را.به من بگوئيد كه آيا اين از هر دو آنها كشتن به حساب مىآيد؟(14)نه البته.(15)زيرا موسي مردم را كشت تا عبادت اصنام را براندازد و عبادت خداي حقيقي را باقي بدارد.(16)ليكن اخاب مردم را كشت تا عبادت خداي حقيقي را براندازد و عبادت بتان را باقي بدارد.از اين رو قتل موسي مردم را،قرباني حساب شد.در حيني كه قتل اخاب مردم را جنايت است.(17)پس حقيقتاً يك عمل دو نتيجه متضاد احداث نمود.(18)سوگند به هستي خداي كه جانم در حضور او مىايستد،اگر شيطان با ملائكه سخن مىكرد تا ببيند چگونه خداي را دوست دارند،هرآينه خداي او را خوار نمىكرد.(19)ليكن مطرود شد براي اينكه خواست ايشان را از خداي دور كند.))(20)آن وقت نگارنده پرسيد:پس چگونه واجب است در اين صورت،اينكه بفهميم آنچه را كه در باب ميكاه پيغمبر گفته شده.(21)در باب دروغي كه خداي امر نموده پيغمبران دروغي را كه آن را بر زبان بياورند؛چنانكه آن در كتاب ملوك اسرائيل نوشته شده است.(22)يسوع در جواب فرمود:((اي برنابا!بخوان به اختصار آنچه را كه حكايت كرده اي تا حق را آشكار بنگري.))
فصل صد و شصتم
(1)آن وقت نگارنده گفت:دانيال پيغمبر چون تاريخ ملوك اسرائيل و سركشان ايشان را وصف فرموده،چنين نوشته است كه پادشاه اسرائيل و پادشاه يهودا با هم اتحاد نمودند كه با بني بلعال –يعني مطرودين-كه عمونيان بودند جنگ كنند.(2)وقتي يهوشافات پادشاه يهودا و اخاب پادشاه اسرائيل هر دو بر تخت سامره جلوس كرده بودند،چهارصد پيغمبر دروغگو پيش روي ايشان ايستادند.(3)پس به پادشاه اسرائيل گفتند:قيام كن بر ضد عمونيان؛زيرا خداي ايشان را به دست هاي تو واگذار خواهد كرد و عمون را بر باد خواهي داد.(4)آن وقت يهوشافات گفت:آيا اينجا پيغمبري از طرف خداي پدران ما يافت مىشود؟(5)اخاب در جواب گفت:فقط يك نفر يافت مىشود و او هم شرير است؛زيرا او هميشه به بدي بر من پيغمبري مىكند.(6)همانا او را در زندان نهاده ام.(7)او گفت،فقط يك نفر يافت مىشود؛زيرا تمام كساني كه يافت شده بودند كشته شدند به امر اخاب؛حتي اينكه پيغمبران –چنانكه تو اي معلم!فرمودي –به قله هاي كوه ها،آنجا كه بشري ساكن نشده بود گريختند.(8)آن وقت يهوشافات گفت:او را حاضر كن اينجا و ما بايد ببينيم كه چه مىگويد.(9)از اين رو اخاب امر نمود كه ميكاه آنجا حاضر شود.(10)پس آمد با بندهاي در پايش و روي او مضطرب بود مثل شخصي كه ميان موت و حيات به سر مىبرد.(11)پس اخاب از او پرسيده،گفت:اي ميكاه به نام خداي سخن بگو.آيا بر ضد عمونيان بلند شويم؟آيا خداي شهرهاي ايشان را به دست ما واگذار خواهد كرد؟(12)ميكاه در جواب فرمود:بلند شو،بلند شو؛زيرا تو خوش بلند خواهي شد و سخت خوش فرود خواهي آمد.(13)آن وقت پيغمبران دروغين ستايش كردند ميكاه را و گفتند:او پيغمبر راستگوئي است مر خداي را.آنگاه بندها را از پاهايش شكستند.(14)اما يهوشافات كه از خداي ما مىترسيد و هرگز زانو هاي خود را براي بت ها خم نكرده بود،از ميكاه پرسيده،گفت:براي اكرام خداي پدران ما حق را بگو؛چنانكه عاقبت اين جنگ را ديده اي.(15)ميكاه در جواب فرمود:همانا من از بهر تو مىترسم اي يهوشافات!از اين رو به تو مىگويم كه همانا من گروه اسرائيل را ديدم مثل گله ي گوسفندي كه آن را شباني نباشد.(16)آن وقت اخاب با تبسم به يهوشافات گفت:همانا من تو را خبر دادم كه اين مرد پيغمبري نمىكند مگر به بدي؛ليكن تو آن را باور نكردي.(17)پس آن وقت هر دو گفتند:اي ميكاه!اين را چگونه دانستي؟(18)ميكاه در جواب گفت:به خيال من آمد كه انجمني از ملائكه در حضور خداي تشكيل يافت.(19)شنيدم وحي خداي را كه چنين مىفرمود:كيست كه اخاب را اغوا كند تا بر ضد عمون بلند شود و كشته شود.(20)پس هر يكي چيزي گفت و ديگري چيزي ديگر.(21)پس از آن فرشته اي آمد و گفت:اي پروردگار!من با اخاب جنگ مىكنم؛پس مىروم بسوي پيغمبران دروغگوي او و دروغي بر زبان هايشان القا مىكنم و اينچنين قيام مىكند و كشته خواهد شد.(22)پس همين كه خداي اين بشنيد فرمود:برو و چنين كن؛پس همانا تو موفق خواهي شد.(23)پس آن وقت پيغمبران دروغگو به خشم درآمدند.(24)رئيس ايشان به روي ميكاه سيلي زده،گفت:اي مطرود خداي!كي فرشته اي نزد ما عبور نمود و بسوي تو آمد؟!(25)به ما بگو فرشته اي كه دروغ برداشته بود كي بسوي ما آمد؟(26)ميكاه در جواب فرمود:همانا تو وقتي از خانه اي به خانه اي از ترس كشته شدن فرار كني،خواهي فهميد اينكه تو پادشاه خود را اغوا كرده اي.(27)پس اخاب به خشم در آمده،گفت:ميكاه را بگيريد و بندهائي را كه در پاهايش بود به گردنش بنهيد و اقتصار كنيد بر او به نان جو و آب تا وقت برگشتن من.(28)زيرا حالا نمىدانم كه به چگونه مرگي او را عذاب كنم.(29)پس بلند شدند و برحسب سخن ميكاه كار انجام گرفت.(30)زيرا پادشاه عمونيان به خدمتكاران خود گفته بود:بپرهيزيد از اينكه با پادشاه يهودا يا بزرگان اسرائيل بجنگيد؛بلكه دشمن من،اخاب،پادشاه اسرائيل را بكشيد.(31)در اين وقت يسوع فرمود: ((همين جا بايست؛زيرا آن براي غرض ما كافي است.))

فصلهاي 121 تا 140

2004-10-19T10:11:00.000+03:30

فصل صد و بيست و يكم
(1)هرگاه حاكمىزنداني را در زندان افكند تا از او پرس وجو كند و نويسنده اي آنچه را كه مىگويد بنويسد،به من بگوئيد كه چنين مردي چگونه سخن مىگويد؟))(2)شاگردان در جواب گفتند:با احتياط و سنجيده سخن مىگويد تا خود را در مظنه ي تهمت قرار ندهد و بر حذر مىباشد از اينكه چيزي گويد كه حاكم را بد دل كند؛بلكه مىخواهد كه چيزي گويد كه موجب رهائي او شود.(3)آنگاه يسوع فرمود: ((اين است آنچه در اين صورت بر توبه كننده واجب است به جا آوردن آن،تا به خود زيان نرساند.(4)زيرا خداي هر انساني را دو فرشته ي نويسنده داده، يكي از آن دو براي نوشتن خيري كه آن را انسان به جا مىآورد و آن ديگري را براي نوشتن شر. (5)پس هرگاه انسان دوست بدارد كه به رحمتي برسد،پس بايد سخن خود را وزن كند بدقتي بيشتر از آنچه طلا وزن كرده مىشود.
فصل صد و بيست و دوم
(1)اما واجب است تغيير بُخل به صدقه دادن.(2)براستي مىگويم شما را كه همانا غايت ريسمان شاغول است،همچنين دوزخ غايت بخيل است.(3)زيرا از محالات است كه بخيل در بهشت به خيري برسد.(4)آيا مىدانيد چرا؟(5)همانا به شما خبر مىدهم.(6)سوگند به هستي خداي كه جانم در حضور او واقف است،همانا بخيل اگرچه زبان او خموش است،هرآينه به كردار خود مىگويد كه خدائي جز من نيست.(7)زيرا او آنچه دارد همه را در لذات مخصوص خود صرف مىكند،در حالي كه به آغاز و انجام خود نظركننده نيست؛زيرا برهنه متولد شده و چون بميرد همه چيز را خواهد گذاشت.(8)همانا به من بگوئيد هرگاه هيرودس به شما بستاني بدهد كه آن را حراست نمائيد و شما بخواهيد كه در آن،چنان تصرف كنيدكه گويا شما مالك آن باغ هستيد،پس نفرستيد از آن ميوه اي براي هيرودس و وقتي كه هيرودس بفرستد و مطالبه ي ميوه كند فرستادگان او را برانيد،به من بگوئيد آيا خود را با اين كار مالك بستان نساخته ايد؟(9)آري،البته.(10)پس به شما مىگويم، همانا همچنين بخيل هم خود را خداي مىسازد بر ثروتي كه آن را خداي به او بخشيده است.(11) بُخل تشنگي حس است و بخيل خداي را بواسطه ي اينكه در لذّت زندگي مىكند گم كرده و چون دوباره قادر نشده به دلخوشي به خداوند كه از او مستور است بپردازد،نفس خود را به چيز هاي جهاني كه آنها را خير خود پنداشته،محصور نموده است.(12)بخيل هر قدر خود را از خداي محروم مىبيند قوّتش بيشتر مىشود.(13)همچنين است كه رجوع گناهكارهمانا از خداست كه به او انعام مىفرمايد تا توبه كند؛چنانكه پدر ما داوود فرموده:اين تغيير از جانب خداي مىآيد.(14)از ضروريات است كه به شما بفهمانم كه انسان از چه نوع است،هرگاه شما بخواهيد كه چگونه واجب است به جا آوردن توبه.(15)امروز بايد شكرخداي كنيم كه به ما نعمت بخشيده تا به سخن خود اراده ي او را تبليغ نمائيم.))(16)بعد از آن دست هاي خود را بلند كرده و دعا نموده،فرمود: ((اي پروردگار!خداوند تواناي مهربان كه بندگانت را آفريده اي به رحمت خود و به ما رتبه ي بشريت و آئين پيغمبر حقيقي خود را مرحمت فرموده اي!(17)همانا ما تو را شُكر مىكنيم بر تمام انعام هايت.(18)دوست مىداريم كه تنها تو را عبادت كنيم درتمام ايّام زندگاني خود. (19در حالي كه گريه كنندگان بر گناهان خود هستيم.(20)پس نماز كنندگان و تصدق دهندگان تو هستيم.(21)روزه گيرندگان ومطالعه كنندگان كلمه ي تو هستيم.(22)راست كنندگانيم كساني را كه نمىدانند مشيت تو را.(23)تحمل كنندگانيم ألم جهان را براي محبت تو.(24)بذل كنندگانيم نَفْس خود را در خدمت تو.(25)پس اي پروردگار!تو ما را از شر شيطان و گرايش به جسد و از آلايش جهان نجات بده؛(26)آنگونه كه برگزيده خود را براي اكرام خود و اعزاز پيغمبر خود، كه براي خاطر او ما را آفريده اي،و براي اكرام همه ي قديسين و پيغمبران خود نجات دادي.)) (27)پس شاگردان هر بار جواب مىدادند:چنين باد،چنين باد اي پروردگار!چنين باد،اي خداي مهربان!
فصل صد و بيست و سوم
(1)پس چون صبح روز جمعه شد،يسوع بامداد بعد از نماز جمع نمود شاگردان خود را.(2)آنگاه به ايشان فرمود: ((بايد بنشينيم؛زيرا در مثل امروز خداي انسان را از گلِ زمين آفريد؛و همچنين –إن شاءالله –به شما مىفهمانم كه انسان چيست.))(3)پس چون نشستند،،يسوع برگشته و فرمود: ((همانا خداي ما براي اينكه به آفريدگان خود بخشايش و مهرباني نمايد و تونائي خود را بر هر چيز با كَرَم و عدل خود آشكار سازد،چنين مركبي ساخت از چهار چيز كه با هم زد و خورد دارند و با نهايت قدرت آنها را يكي ساخت در يك هيكل،كه آن انسان است و آن چهار چيز،خاك و باد و آب و آتش است،كه معتدل مىنمايد هر يك از آنها ضد خودش را.(4)از اين چهار چيز ظرفي از گوشت و استخوان و خون و نخاع پوست،با اعصاب و رگ ها و باقي اجزاء نهان آن ساخت كه آن جسد انسان است.(5)پس خداي در او نَفْس و حس را بمثابه ي دو دست براي اين حيات نهاد.(6)آنگاه منزل حس را در هر جزء از جسد قرار داد؛زيرا آن در آنجا منتشر شد مثل روغن.(7) همچنين منزل نَفْس را دل قرار داد،آنجا كه با حس متحد شده و بر تمام حيات مسلّط مىشود.(8) پس بعد از اينكه خداي انسان را اينچنين آفريد در او نوري قرار داد كه عقل ناميده مىشود تا جسد و حس و نفس را براي يك مقصد متحد سازد و آن عمل است براي خدمت خداي.(9) پس چون اين موجود ساخته شده را در بهشت گذاشت و حس به عمل شيطان عقل را فريب داد، جسد راحت خود را فاقد شد و حس مسرتي را كه به آن مىزيست گم كرد و نفس جمال خود را از دست داد.(10)چون انسان در اين ورطه افتاد و حسي كه مطمئن در عمل نبود،بلكه بي لجامِ عقل طالب مسرت بود،پيروي نوري كرد كه چشم هايش آن را براي او ظاهر مىساخت. (11)چونكه چشم ها چيزي جز باطل نمىديدند،خود را فريب داد و اشياي زمين را در اختيار نمود؛پس گناهكار شد.(12)از اين رو واجب شد به رحمت خداي كه نوراني كند دوباره عقل انسان را،تا خير را از شر و مسرت حقيقي را از شادي دروغين بشناسد.(13)پس هر وقت كه گناهكار اين را بشناسد،روي به توبه مىآورد.(14)از اين رو به شما مىگويم كه حقاً اگر خداي پروردگارِ ما دل انسان را روشن ننمايد،پس همانا انديشه ي بشر منفعت ندارد.))(15)يوحنا گفت:در اين صورت از سخن انسان چه سود باشد؟(16)پس يسوع در جواب فرمود: ((انسان،كامياب نمىشود در برگردانيدن انسان بسوي توبه.(17)اما انسان به اعتبار اينكه او وسيله اي است كه او را خداي به كار مىدارد پس او انسان را دگرگون مىكند.(18)پس چون خداي در سخن به طريق پنهاني كار مىكند براي خلاصي بشر،واجب است بر مرد كه مستمع سخن همه باشد تا بيابد از ميان همه ي سخن ها آن سخني را كه خداي با ما بواسطه ي آن سخن مىگويد.))(19) يعقوب گفت:اي معلم!اگر فرض كنيم كه پيغمبر كذابي و معلم دروغگوئي بيايد به ادعاي اينكه او ما را تذهيب مىنمايد،پس بايد چه بكنيم؟
فصل صد و بيست و چهارم
(1)يسوع به مثلي جواب فرمود: ((مردي مىرود كه با طور ماهي شكار كند؛پس با آن طور ماهي بسياري مىگيرد و بَدِ آنها را دور مىاندازد.(2)همچنين مردي رفت تا تخم بپاشد و همانا دانه اي كه بر زمين نيكو مىافتد دانه اي است كه بارور مىشود.(3)پس اينچنين واجب است بر شما كه گوش به همه بدهيد و فقط حق را قبول كنيد؛زيرا تنها حق براي حيات جاوداني بارآور است.))(4)آن وقت اندرياس گفت:چگونه حق شناخته مىشود؟(5)يسوع در جواب فرمود: ((هرچه منطبق با كتاب موسي است،همان حق است؛پس آن را قبول كنيد.(6)زيرا چون خداي يكي است حق يكي است.(7)پس نتيجه اين مىشود كه تعليم يكي است و اينكه معني تعليم يكي است؛پس در اين صورت ايمان هم يكي است.(8)راستي به شما مىگويم كه اگر حق از كتاب موسي مَحْو نشده بود،هر آينه خداي به پدر ما داوود كتاب دوم را نداده بود.(19)اگر كتاب داوود فاسد نشده بود،انجيل را خداي بسوي من نفرستاده بود؛زيرا پروردگار خداي ما تغييرپذير نيست و بتحقيق كه نطق فرموده يك رساله را به تمام بشر.(10)پس وقتي كه رسول الله بيايد،مىآيد تا تطهير كند هر چه را كه فاجران خراب كرده اند از كتاب من.))(11)آن وقت نگارنده گفت:اي معلم!مرد چه بايد بكند وقتي كه شريعت فاسد شد و پيغمبر دروغگو به سخن آمد؟ (12)يسوع در جواب فرمود: ((همانا سؤال تو بس بزرگ است.(13)از اين رو تو را مىفهمانم كه كساني كه در مثل آن وقت خلاص مىشوند كم هستند؛زيرا مردم در غايت خود كه خداست انديشه نمىكنند.(14)سوگند به هستي خداوندي كه جانم در حضور او مىايستد،هر تعليمىكه انسان را از غايت خود كه خداست برمىگرداند،هرآينه بدترين تعليم است.(15)از اين رو بر تو واجب است در تعليم ملاحظه ي سه امر:محبت براي خداي و شفقت براي نزديكان خود و دشمن داشتن تو نفس خود را كه خداي را به قهر و غضب مىآورد همه روزه.(16)پس از هر تعليمىكه با اين سه امر ضد باشد اجتناب كن؛زيرا بس شرير است.
فصل صد و بيست و پنجم
(1)همانا اينك به ذكر بُخل باز گردم.(2)پس به شما مىفهمانم كه وفتي حس اراده ي بازيافت چيزي يا حرص بر آن را داشته باشد،بر عقل واجب است كه بگويد ناگزير براي آن چيز نهايتي است و پايدار نمىماند.(3)پُرواضح است كه چون آن را نهايتي باشد از ديوانگي است كه دوست داشته شود.(4)از اين رو واجب است بر انسان كه دوست بدارد و نگه بدارد آنچه را كه او را هيچ نهايتي نيست.(5)پس بخل انسان در اين صورت بايد برگردد به صدقه،در حالتي كه صرف كننده باشدبا عدل آنچه را كه به ظلم حاصل كرده باشد.(6)بايد آگاه باشد تا جائي كه دست چپ او نداند آ‎نچه را كه دست راست او مىكند.(7)زيرا رياكارن چون تصديق كنند خوش دارند كه ايشان را جهان ببيند و ستايش كند؛لكن حق اين است كه ايشان فريب خورده اند؛ زيرا كسي كه براي انساني كار كند،پس از او اجرت مىگيرد.(8)پس اگر انسان ازخداي چيزي تحصيل كند،واجب است بر او كه خدمت خداي نمايد.(9)قصدتان در وقتي كه صدقه مىدهيد اين باشد كه بپنداريد كه شما هر چيزي را به خداي مىدهيد براي محبت خداي.(10)پس در دادن كندي مكنيد و بدهيد بهترين آنچه را نزد شماست براي محبت خداي.(11)به من بگوئيدكه آيا مىخواهيد چيزي بد از خداي به شما برسد؟(12)نه البته؛اي خاك و خاكستر!(13)پس چگونه شما ايمان خواهيد داشت،هرگاه چيزي بد براي محبت در راه خداي بدهيد.(14)اينكه چيزي ندهيد بهتر است از اينكه چيز بدي بدهيد.(15)زيرا شما را در ندادن،چيزي از عذر است در عرف جهان. (16) ليكن شما را چه عذر خواهد بود در دادن چيزي كه قيمت ندارد و نگه داشتن چيز بهتر براي خودتان؟ اين است همه ي آنچه بايد بگويم به شما درباره ي توبه.))(18)نگارنده گفت:چقدر لازم است كه توبه دوام داشته باشد؟(19)يسوع د جواب فرمود: ((لازم است بر انسان مادامىكه در لغزش و گناه است توبه كند و با نفس خود مجاهدت نمايد.(20)پس همچنانكه زندگاني بشر پيوسته در گناه است،واجب است بر او كه قيام كند به جهاد با نَفْس علي الدوام.(21)مگر آنگاه كه كفش هاي خودتان را گرامىتر از خودتان بشماريد؛زيرا هر قدر كه كفش شما پاره مىشود آن را اصلاح مىكنيد.))
فصل صد و بيست و ششم
(1)پس از آنكه يسوع شاگردانش را جمع نمود،ايشان را دوتا دوتا بسوي زمين هاي اسرائيل فرستاد و فرمود: ((برويد و بشارت بدهيد هر آنچه را كه شنيديد.))(2)پس آنگاه شاگردان خم شدند و دست خود را بر سر ايشان گذاشته،فرمود؛ ((به نام خداي بيماران را شفا دهيد و شياطين را بيرون كنيد وگمراهي اسرائيل را درباره من ازاله كنيد به اينكه خبر دهيد ايشان را به آنچه گفتم پيش روي رئيس كاهنان.))(4)پس همه رفتند جز نگارنده،يعقوب و يوحنا.(5)پس رفتند در تمام يهوديه و همگان را بشارت دادند به توبه،چنانكه ايشان را يسوع امر فرموده بودو هرنوع از مرض را شفا دادند.(6)سرنجام در اسرائيل سخن يسوع به اينكه خداي يكتاست و يسوع پيغمبر خداست ثابت شد؛زيرا اين جماعت را ديدندكه مىكند آنچه را يسوع مىكند در شفا دادن بيماران.(7) ليكن ديو بچگان راه ديگري پيدا كردند براي ظلم به يسوع و اينان همان كاهنان و نويسندگان بودند.(8)پس ازآنجا شروع كردندبه گفتن اينكه يسوع چشم داشتِ پادشاهي اسرائيل را دارد. (9)ولي ايشان از عموم مردم ترسيدند؛پس از اين رو نهاني عليه او مشورت كردند.(10)بعد از آنكه شاگردان در يهوديه سفر كردند،بسوي يسوع بازگشتند؛پس او ايشان را استقبال فرمود چنانكه پدر پسران خود را استقبال مىكند و فرمود: ((به من خبر دهيد كه پروردگار خداي ما چه كرد؟همانا ديدم كه شيطان ير قدم هاي شما مىافتاد و شما او را پايمال مىنموديد؛چنانكه رَزبان انگور را پايمال مىكند.))(11)شاگردان در جواب گفتند:همانا اي معلم!جماعت بي شماري را از بيماران شفا داديم و ديوان بسياري كه مردم را عذاب مىدادند بيرون كرديم.(12)پس يسوع فرمود: ((خداي بيامرزد شما را اي برادران!زيرا شما گناه كرديد و گفتيد شفا داديم و حال آنكه خداست كه همه ي آن كارها را كرده.))(13)گفتند:همانا بغفلت سخن رانديم؛پس ما را تعليم كن كه چگونه سخن گوئيم.(14)يسوع در جواب فرمود: ((در هركار نيك بگوئيد خداي كرد و در هر كار زشت بگوئيد خطا كردم.))(15)پس شاگردان گفتند:همين طور خواهيم كرد.(16)يسوع فرمود: ((اسرائيل چه مىگويد؟حال آنكه ديده كه خداي مىكند به دست هاي جماعتي از مردم آنچه را كه مىكند بدست من.))(17)شاگردان در جواب گفتند:مىگويند همانا خداي يكي است و تو پيغمبر خدائي.(18)پس يسوع با رخساره ي افروخته از خشنودي فرمود: ((فرخنده باد نام خداي پاك كه درخواست بنده ي خودرا حقير نشمرد.))وچون اين بفرمود همه براي استراحت رفتند.
فصل صد و بيست و هفتم
(1)يسوع از صحرا بازگشت و داخل اورشليم شد.(2)پس تمام مردم آنجا بسوي هيكل شتافتند تا او را ببينند.(3)بعد از خواندن مزامير يسوع بَر شد به سكوئي كه بر آن نويسندگان بَر مىشدند. (4)پس از آنكه به دست خود اشاره به خاموشي كرد،فرمود: ((اي برادران!فرخنده باد نام خداي پاك كه ما را ازگِل زمين آفريد نه از روح افروخته.(5)زيرا هر وقتي كه خطا كنيم رحمتي نزد خداي مىيابيم كه آن را هرگز شيطان نمىيابد.(6)چه ممكن نيست اصلاح او بواسطه ي تكبر او،چون مىگويد همانا خود هميشه شريف است؛زيرا او از روح افروخته است.(7)آيا شنيده ايد اي برادران! آنچه را كه پدر ما داوود از جانب خداي مىفرمايد:او ياد مىكند كه ما خاكيم و روح ما مىرود و واپس برنمىگردد؛پس از اين رو ما را رحمت نموده است.(8)خوشا به حال آن كساني كه اين سخنان را مىفهمند؛زيرا ايشان هرگز نسبت به پروردگار خود خطا نمىكنند؛چه ايشان پس از آنكه خطا كردند توبه مىكنند؛پس هم از اين رو خطاي ايشان دوام ندارد.(9)واي بر خود بينان،زيرا بزودي ذليل خواهند شد در آتش هاي دوزخ.(10)به من بگوئيد اي برادران كه سبب خود بيني چيست؟(11)آيا اصلاً بر زمين صلاحي يافت مىشود؟(12)نه البته؛زيرا چنانمكه سليمان پيغمبر خداي مىفرمايد،همانا هر آنچه زير آفتاب است باطل است.(13)ليكن هرگاه چيزهاي جهان جايز ندارد خود بيني را بر دل ما،پس سزاوارتر است كه آن را زندگاني ما نيز جايز ندارد. (14)زيرا آن سنگين شده به بد بختي بسيار،چون همه ي حيواناتي كه پست ترند از انسان با ما جنگ مىكنند .(15)چه بسيارند كساني كه ايشان را گرماي تابستانِ سوزان كشته.(16)چه بسيارند كساني كه ايشان را يخبندان و سرماي زمستان ميرانده.(17)چه بسيارند كساني كه صاعقه و تگرگ ايشان را هلاك كرده است.(18)چه بسيارند كساني كه در دريا به وزيدن باد ها غرق شده اند.(19)چه بسيارند كساني كه از وبا و گرسنگي،يا بواسطه ي اينكه وحوش درنده ايشان را دريده يا اژدها ايشان را گزيده يا طعام ايشان را خفه كرده مرده اند.(20)چقدر بد بخت است انسان خودبين؛زيرا او مىافتد زير بارهاي گران و همه ي خلايق در هر جا مترصد او مىباشند.(21)ليكن من چه بگويم درباره ي جسد و حس كه طلب نمىكند جز گناه را.(22)چه بگويم درباره ي جهان كه جزخطا اقدامىندارد.(23)چه بگويم درباره ي شريركه چون خدمت شيطان مىكند آزار مىدهد هر كس را كه بحسب شريعت خداي زندگاني كند.(24)معلوم است اي برادران كه انسان،چنانكه داوود مىفرمايد،هرگاه جاوداني را به چشم خود تأمل نموده بود،هرآينه خطا نمىكرد.(25)خود بيني انسان در دل او نيست،جز اينكه باب رأفت و رحمت خداي را قفل بر زند تا به سر عفو نيابد.(26)زيرا پدر ما داوود مىفرمايد:خداي ما ذكر فرموده كه جز خاك نيستيم و روح ما مىرود و دوباره به جهان بر نمىگردد.(27)پس هر كس خود بيني كند در اين صورت انكار كرده كه او خاك است و بنابراين و قتي احتياج خود را درك نميكند،پس مدد از خداي نخواهد خواست و به قهر آورد خداي را كه ياور اوست.(28)سوگند به هستي خداي كه جانم در حضور او ايستاده است،همانا خداي از شيطان گذشت مىفرمود،اگرشيطان شقاوت خود را دريافته بود و طلب رحمت كرده بود از خداي فرخنده ي جاويد.
فصل صدو بيست و هشتم
(1)از اين رو اي برادران!من كه همانا انسان آفريده شده از خاك و گل كه بر روي زمين راه ميرود هستم،به شما مىگويم كه با نفس خود جهاد كنيد و گناهان خود را بشناسيد.(2)اي برادران مىگويم كه شيطان شما را گمرا كرد بواسطه ي اقواي لشكريان رومىوقتي كه گفتند،من خدايم.(3)پس حذر كنيد از اينكه تصديق كنيد ايشان را؛زيرا ايشان زير لعنت خداي واقعند و پرستندگان خدايان باطل و دروغين هستند؛چنانكه پدر ما داوود بر ايشان استنزال لعنت كرده و فرموده كه:خدايان امت ها نقره و طلا هستند كه كار دست هاي خودشانند؛چشم ها دارند و نمىبينند؛گوش ها دارند و نمىشنوند؛بيني ها دارند و نمىبويند؛دهان دارند و نمىخورند؛زبان دارند و سخن نمىگويند؛دست ها دارند و لمس نمىكنند؛پاها دارند و راه نمىروند.(4)از اين رو پدر ما داوود زاري كنان روي به خداي زنده ي ابدي ما فرموده:سازندگان آنها همانند خودشانند؛بلكه هركس كه بر آنها اتكال مىكند.(5)عجب تكبري تكبر انسان است كه مانند آن ديده نشده!انساني كه حال خود را فراموش مىكند و دوست مىدارد كه خدائي بحسب خواهش خود بسازد،با اينكه او را خداي از خاك آفريده است.(6)او بآرامىخداي را استهزا مىكند.گويا كه مىگويد هيچ فايده اي در عبادت خداي نيست؛زيرا اين همان چيزي است كه آن را اعمال ايشان آشكار مىسازد.(7)اي برادران!شيطان خواست شما را به چنين كاري وا دارد،وقتي كه شما را وا داشت برتصديق به اينكه من خداي هستم.(8)پس همانا من توانائي ندارم براينكه مگسي بيافرينم،بلكه خود زايل و فاني هستم و نمىتوانم به شما چيز نافعي بدهم؛زيرا خود در احتياج به هرچيزي هستم،(9)پس من چگونه در اين صورت مىتوانم كه اعانت كنم شما را در هر چيزي كه آن شأن خداست كه بكند؟(10)پس در اين صورت مگر ما را مىرسدكه استهزا كنيم بت پرستان و خدايان ايشان را وحال آنكه خداي ماخداي بزرگي است كه به سخن خود عالم را آفريده است.(11)دو مرد روي به هيكل بر شدند تا در آنجا نماز بگزارند يكي ازايشان فريسي و ديگري گمركچي بود.(12)پس فريسي نزديك معبد شد و دعاكرد و روي بالا كرده،گفت:شكر مىكنم تو را اي پروردگار خداي من!كه من مثل باقي مردم خطاكاركه هرگناهي را مرتكب مىشوند،نيستم.(13)خصوصاً مثل اين گمركچي نيستم؛زيرا در هفته اي دوبار روزه مىگيرم و ده يكِ‌ آنچه را بدست مىآورم در راه تو مىدهم.(14)اما گمركچي، پس دور ايستاده و روي زمين خم شده بود.(15)در حالتي كه سربه زير انداخته بود دست به سينه زده گفت:اي پروردگار من!لياقت اين را ندارم كه روي به آسمان يا معبد تو فراكنم؛زيرا بسيار خطا كرده ام؛پس به من رحم كن.(16)به شما راست مىگويم كه گمركچي در هيكل برتر از فريسي فرود آمد؛زيرا خداي ما او را پاك كرد و خطاهاي او را تماماً آمرزيد.(17)اما فريسي پس از هيكل بيرون شد در حالتي كه از گمركچي بدتر بود.(18)زيرا خداي ما او را ترك فرموده و مغضوب داشت اعمال او را
فصل صد و بيست نهم
(1)آيا مثلاً تَبَر فخر مىكند بواسطه ي اينكه درختان انبوه را قطع مىكند در آنجا كه انسان باغي ساخته است؟(2)نه البته؛زيرا انسان هرچيزي را بدست خود ساخته،حتي تبر را.(3)تو اي انسان!آيا افتخار مىكني كه كار نيكوئي كرده اي و حال آنكه خداي ما تو را از گِل آفريده است و به دست اوست آنچه را تو از نيكوئي به جا مىآوري.(4)پس براي چه حقير مىشماري خويش خود را؟مگر نمىداني كه اگر نبود نگه داري خداي تو را از شيطان،هرآينه بدتر از شيطان بودي؟(5)مگر نمىداني كه يك خطا،خوشرويترين فرشتگان را مسخ كرد و بصورت بدترين شيطان مكروه در آورد؟(6)مگر نمىداني كامل ترين انساني را كه به جهان آمد – و او آدم است –مخلوق شقاوتمند گرديد و او را در معرض آنچه ما و ساير ذريه او مىكشيم قرار داد؟(7)چه حكمىداري تا به اعتبار آن،بحسب خواهش خودت زندگاني كني،بدون هيچ ترسي؟(8)واي بر تو اي گِل! زيرا تو بواسطه ي تكبر بر خدائي كه تو را آفريده خوار خواهي شد و زير قدم هاي شيطان،كه به كمين تو در كمينگاه ايستاده پايمال خواهي شد.))(9)بعد از آنكه يسوع اين سخنان را بفرمود،دست ها را بالا گرفته و دعا فرمود.(10)مردم گفتند:چنين باد،چنين باد.(11)چون دعايش را انجام داد از سكو فرود آمد.(12)پس جماعت بسياري از بيماران را به حضورش آوردند و ايشان را شفا داده،ازهيكل درآمد.(13)پس سمعان كه پيس بود، ويسوع او را شفا داده بود،يسوع را دعوت نمود تا نان بخورد.(14)اما كاهنان و كاتبان كه يسوع را دشمن مىداشتند،به لشكريان روم خبر دادند آنچه را كه يسوع درباره ي خدايان ايشان فرمود بود.(15)زيرا در حقيقت ايشان مىخواستند فرصتي بدست بياورند تا او را بكشند وفرصت نيافتند؛چون از مردم ترسيدند.(16)وقتي يسوع به خانه ي سمعان داخل شد،برسفره نشست.(17)دراثناي اينكه نان مىخورد،ناگاه زني كه نامش مريم و بدكار بود داخل خانه شد و خود را بر زمين بر قدم هاي يسوع انداخت و به اشك هاي خود آنها را شست و به آنها عطر ماليده و آنها را به موي سر خود مسح نمود.(18)پس سمعان و همه ي آنانكه بر سفره ي طعام بودند بر شك افتادند.(19)در دل خويش گفتند كه اگر اين مرد پيغمبر بود،هرآينه مىشناخت كه اين زن كيست و از كدام طبقه است و بر خود هموار نمىنمود كه او را دست بزند.(20)پس آن وقت يسوع فرمود: ((اي سمعان!همانا چيزي دارم كه به تو مىگويم.))(21)سمعان گفت:بفرما اي معلم!من سخت تو را دوست مىدارم.
فصل صدو سي ام
(1)يسوع فرمود: ((مردي به دو نفر وام داده بود؛به يكي پنجاه پول و به ديگري پانصد.(2)پس چون هيچ كدام چيزي نداشتند كه پس بدهند، طلبكار بر آنها رحم نمود و از وام هر دو گذشت كرد.(3)پس كدام يك از آنها طلبكارخود را بيشتر دوست مىدارد؟))(4)سمان در جواب گفت: صاحب وام بيشتركه از او گذشت نموده.(5)يسوع فرمود: ((همانا سخن درست گفتي.(6)در اينصورت من به تو مىگويم كه ملاحظه كن اين زن را و خودت را.(7)چه،شما هر دو قرضدار خداي هستيد؛يكي از شما به پيسي جسم و آن ديگري به پيسي نفس كه گناه است.(8)پس بسبب نماز هاي من خداي رحم نمود و شفاي جسد تو و نفس او را اراده فرمود.(9)دراينصورت تو مرا كم دوست مىداري؛زيرا تو از من بخششي كوچك بدست آورده اي.(10)از اين است كه چون به خانه ي تو درآمدم مرا نبوسيدي و سرم را به عطر چرب نكردي.(11)اما اين زن، پس چون داخل خانه ي تو شد،بي درنگ خود را بر قدم هاي من انداخت و با اشك هاي خود شست و آنها را عطرآگين كرد.(12)از اين رو به تو مىگويم كه همانا گناهان بسيار او بخشيده شد؛زيرا او بسيار محبت ورزيد.))(13)پس روي به زن نموده،فرمود: ((به راه خويش برو كه پروردگار خداي ما گناهان تو را آمرزيد.(14)ولي مراقب باش كه بعد از اين خطا نكني.(15)تو را ايمان تو خلاص كرد.))
فصل صدو سي و يكم
(1)بعد از نماز شام شاگردان نزديك يسوع شدند وگفتند:اي معلم!چه بايد بكنيم تا از تكبر رهائي يابيم؟(2)پس يسوع در جواب فرمود: ((آيا ديده ايد كه فقيري دعوت شده باشد در خانه ي بزرگي تا نان بخورد؟))(3)يوحنا در جواب گفت:من در خانه ي هيرودس نان خورده ام.(4)چه،پيش از آنكه تو را بشناسم براي شكار ماهي مىرفتم و آن را به خانه ي هيرودس مىفروختم.(5)پس روزي در آنجا ماهي خوبي بردم و او وليمه داشت؛پس به من امر فرمود كه بمانم و در آنجا بخورم.(6)آن وقت يسوع فرمود: ((چگونه با كافران نان خوردي؟خدي بيامرزد تو را اي يوحنا!(7)ليكن به من بگو چه حال داشتي در سفره؟(8)آيا خواستي كه تو را جاي برتر باشد؟(9)آيا خواستي لذيذ ترين خوراك را؟(10)آيا به سخن در آمدي سر سفره و حال آنكه از تو سؤالي نشد؟آيا خود را بيشتر از ديگران شمردي در اهليت نشستن بر سفره؟))(11)يوحنا در جواب گفت:به هستي خداي سوگند كه همانا من جسارت نكردم كه چشم هاي خود را بالا كنم؛زيرا من ماهي گيري فقيري هستم و و جامه هاي ژنده در برداشتم و با خدمتكاران پادشاه نشسته بودم.(12)پس وقتي كه به من پادشاه قطعه ي كوچكي مىداد،خيال مىكردم كه جهان برسرمن فرود مىآيد،بواسطه ي بزرگي منتّي كه به آن پادشاه بر من احسان مىنمود. (13)براستي مىگويم كه اگر پادشاه بر آئين ما مىبود،هرآينه در همه ي ايام زندگاني خود خدمت او را مىكردم.(14)پس يسوع فرمود: ((خاموش باش اي يوحنا!مىترسم كه ما را خداي در دوزخ بيندازد بجهت تكبر ما مثل ابيرام.))(15)پس شاگردان از ترس سخن يسوع به خود لرزيدند؛پس برگشته و فرمود: ((بايد از خداي بترسيم تا ما را در جهنم بواسطه ي تكبر ما نيندازد.(16)اي برادران!آيا از يوحنا شنيديد آنچه در خانه ي اميري كرده بود؟(17)واي بر بشر كه به اين جهان آمد؛زيرا اگر با تكبر زندگاني مىكند با ذلّت خواهد مرد و به اضطراب مىرود.(18)پس همانا اين جهان خانه اي است كه مهماني مىكند در آن بشر را آنجا كه همه ي پاكان و پيغمبران خداي اطعام شده اند.(19)براستي شما را مىگويم كه هرچه انسان بدست آرد،همانا از خداي به او مىرسد.(20)از اين رو واجب است بر انسان كه تحمل كند با نهايت فروتني در حالتي كه به خواري خويش و بزرگواري خداي عارف باشد و آگاه از كَرَم بزرگ او كه به آن مارا مىپروراند.(21)از اين رو براي مرد روا نيست كه بگويد چرا اين كار كرده شد يا آن گفته شد در جهان؛بلكه واجب است بر او كه خود را لايق اينكه در جهان بر مائده ي خداي بايستد نشمرد؛چنانكه او در حقيقت همين است.(22)به هستي خداي كه نَفْس من در حضور او مىايستد سوگند،هرقدر آن چيزي كه از خداي به انسان مىرسد در اين جهان كوچك باشد،همانا بر او واجب است كه در مقابله ي آن زندگاني خود را در محبت خداي صرف كند.(23)به هستي خداي سوگند كه تو اي يوحنا!خطا نكردي؛زيرا تو با هيرودس غذا خوردي و تو آن را به تدبير خداي كردي تا باشي معلم ما و همه ي آنانكه از خداي مىترسند.)) (24)پس يسوع به شاگردان خود فرمود: ((اينچنين كنيد كه در جهان زندگاني كنيد؛آنگونه كه يوحنا در خانه ي هيرودس زندگاني كرد،وقتي كه با او نان خورد.(25)زيرا شما اينچنين مىباشيد،بحق خالي از هر تكبري.))
فصل صد و سي و دوم
(1)چون يسوع بر درياي جليل راه مىرفت،جماعت بسياري از مردم بر او گرد آمدند.(2)سپس به كشتي كوچكي كه تنها بر مسافت كمىاز ساحل بود سوار شد و به نزديكي صحرا،آنجا كه ممكن بود شنيدن صداي يسوع،لنگر انداخت.(3)همگي نزديك دريا شدند و نشستند و منتظر سخن او بودند.آنگاه او دهان گشود و فرمود: (4)((هان،اينك زراعت كاري را بنگريد كه بيرون شد تا زراعت كند.(5)در هنگامىكه زراعت مىكرد،قدري از بذرها در راه ريخت و پاهاي مردم آنها را پايمال نمود و پرندگان آنها را خوردند.(6)قدري بر سنگ ها ريخت و چون بروئيد آفتاب آن را سوزانيد؛زيرا در آن رطوبتي نبود.(7)قدري برخاربن هاي آن ريخت و همين خارها سرزدند،بذرها را خفه كردند.(8)قدري هم بر زمين نيكو ريخت؛پس يكي بر سي و شصت و صد بار آورد.))(9)آنگاه يسوع فرمود: ((هان،اينك پدر قومىبذرهاي نيكو در مزرعه ي خود كاشت.(10)هنگامىكه خدمتكاران آن مرد صالح خواب بودند،دشمن ايشان آمد و زوان روي آن بذرهاي خوب كاشت.(11)پس چون گندم روئيد،بسياري از زوان روئيده ميان آنها ديده شد.(12)پس خدمتكاران نزد آقاي خود آمده و گفتند؛اي آقا!مگر بذرهاي نيكو در مزرعه ي خود نكاشته اي؟پس از كجا حالا مقدار فراواني از زوان سر زده است؟(13)آقا در جواب گفت:همانا من بذرهاي نيكو كاشته ام؛ليكن مردم خواب بودند و دشمن انسان آمده و روي گندم زوان كاشته.(14)پس خدمتكاران گفتند:مىخواهيم برويم و زوان را از ميان گندم بركنيم؟(15)آقا در جواب گفت:اينچنين مكنيد؛زيرا شما گندم را با آن خواهيد كند.(16)ليكن صبر كنيد تا زمان درو در رسد و آن وقت مىرويد و زوان را از ميان گندم بر مىكنيد و آن را در آتش مىافكنيد تا بسوزد اما گندم را پس در انبار من مىگذاريد.))(17)آنگاه يسوع فرمود: ((مردمان بسياري بيرون شدند تا انجير بفروشند و چون به بازار رسيدند ديدند كه مردم انجير خوب نمىخواهند؛بلكه برگ هاي نيكو را مىخواهند.(18)پس آن جماعت متمكن نشدند از فروختن انجيرشان.(19)چون يكي از اشرار اهالي اينگونه ديد،گفت همانا من توانايم بر اينكه توانگر شوم.(20)پس دو پسر خود را خواند و گفت:برويد و مقدار بسياري از برگ با انجير بد جمع كنيد.(21)پس آنها را به وزن طلا بفروختند؛زيرا مردم بسيار خوشحال شدند به برگ.(22)پس چون مردم انجير را خوردند،به مرض خطرناك مبتلا شدند.))(23)يسوع فرمود: ((يكي از اهالي چشمه اي دارد كه همسايگان از آن آب بر مىدارند تا چرك خود را به آن زايل كنند.(24)ليكن صاحب آب جامه هاي خود را مىگذارد تا بگندد.))(25)هم يسوع فرمود: ((دو مرد رفتند كه سيب بفروشند؛پس يكي از ايشان خواست تا پوست سيب را به وزن آن به طلا بفروشد بدون اعتنا به جوهر سيب.(26)آما آن ديگري خواست تا سيب را ببخشد و فقط كمىنان بگيرد يراي سفر خود.(27)ليكن مردم پوست سبي را به وزن طلا خريدند و به آن كسي كه خواست به ايشان ببخشد اعتنا نكردند؛بلكه او را حقير شمردند.))(28)يسوع در آن روز با جمع بدينگونه به مَثَل ها سخن مىراند.(29)بعد از آنكه ايشان را برگردانيد با شاگردان خود بسوي نائين رفت،آنجا كه پسر بيوه زن را زنده كرده بود،آنكه او با مادرش مسيح را در خانه ي خود ضيافت نمود و خدمت كرد.
فصل صد و سي و سوم
(1)پس شاگردان يسوع نزديك او آمده و از او در خواستند وگفتند:اي معلم!به ما بگو معني مثل هائي كه با مردم به آنها سخن كردي.(2)يسوع در جواب فرمود: ((ساعت نماز نزديك شده؛پس وقتي كه نماز شام تمام شد معني مثل ها را به شما افاده مىكنم.))(3)پس چون نماز تمام شد،شاگردان نزد يسوع شدند؛پس به ايشان فرمود: ((همانا مردي كه تخم ها را بر راه يا بر سنگ ها يا برخار يا بر زمين نيكو مىكارد همان كسي است كه تعليم مىكند كلمه ي خداي را كه بر عدد بسياري از مردم فرو مىافتد.(4)وقتي اين سخنان به گوش ملّاحان و سوداگراني كه شيطان كلمه ي خداي را از ذهن ايشان زايل نموده برسد،در راه ريخته است؛اين بواسطه ي سفرهاي دوري كه قصد آن مىكنند و تعداد گروه هائي است كه با آنها تجارت مىكنند.(5)وقتي اين سخنان به گوش هاي مردمان فقير برسد،بر سنگ ها افتاده؛زيرا بسبب كثرت محبتِ ايشان به خدمت شخص حاكمىكلمه ي خداي در ايشان نفوذ ندارد.(6)يا اينكه اگر ايشان را كم هم ياد آن نباشد،پس همان وقتي كه به ايشان سخن روي دهد كلمه ي خداي از ذهن ايشان بيرون رود.(7)زيرا ايشان نمىتوانند اميد معنويت از خداي داشته باشند و حال آنكه ايشان خدمت خداي نكرده اند.(8)وقتي سخنان به گوش كساني كه زندگاني خود را مىخواهند برسد،بر خارها افتاده است.(9)زيرا اگرچه كلمه ي خداي در ايشان برويد،همين كه خواهش هاي جسداني مىرويد خفه مىكند بذرهاي خوب را از كلمه ي خداي.(10)زيرا وسعت عيش جسداني باعث ترك كلمه ي خداي مىشود.(11)اما آنچه بر زمين نيكو مىافتد،همان چيزي است كه كلمه ي خداي به گوش كسي كه از خداي مىترسد مىرسد،آنجائي كه ثمر مىدهد حيات جاوداني را.(12)راستي به شما مىگويم كه كلمه ي خداي در هر حال ثمر مىبخشد،وقتي كه انسان از خداي بترسد.(13)اما آن مثالي كه مختص است به پدر آن قوم،پس براستي به شما مىگويم كه همانا او خداست پروردگار ما و پدر همه ي چيز ها؛زيرا او خلق فرموده همه ي اشيا را.(14)لكن او پدر بر طريق طبيعت نيست؛زيرا منزه است از حركتي كه تناسل بدون آن ممكن نيست.(15)پس او در اين صورت خداي ماست كه اين جهان از آن اوست.(16)پس مزرعه اي كه در آن زراعت مىكند،همان جنس بشري است.(17)بذر افشانده شده همان كلمه ي خداست.(18)پس وقتي كه معلمين در بشارت دادن به كلمه ي خداي بواسطه اشتغال ايشان به مشاغل جهان اهمال كنند،شيطان در دل بشر گمراهي مىكارد،كه از آن انواع بي شماري از تعاليم زشت سر مىزند.(19)پس پاكان و پيغمبران به فرياد در آيندكه:اي سيد!مگر تعليمىنيكو براي بشر نداده اي؟پس اين گمراهي بسيار در اين صورت از كجاست؟(20)سپس خداي در جواب مىفرمايد:همانا من بشر را تعليمىنيكو دادم؛ ليكن همين كه آدمىروي به باطل نهاد شيطان بذر ضلالت كاشت كه شريعت مرا باطل كند.(21)پس پاكان مىگويند:اي سيد!همانا ما اين گمراهي را براندازيم به نابود كردن بشر.(22)خداي در جواب مىفرمايد:چنين مكنيد؛زيرا مؤمنان با كافران با هم سخت در آميخته اند بقرابت؛در اين صورت مؤمنان با كافران هلاك مىشوند.(23)صبر كنيد تا روز جزا.(24)زيرا در آن وقت فرشتگان من كفار را جمع خواهند كرد و با شيطان به دوزخ مىافكنند و مؤمنان را به ملكوت من درآورند.(25)از چيزهائي كه هيچ شكي در آنها نيست،اين است كه بسياري از پدرها كه كافرند پسران مؤمن توليد مىكنند؛پس براي خاطر ايشان خداي جهان را مهلت داده تا توبه كند.
فصل صدو سي و چهارم
(1)اما كساني كه ثمر مىدهند انجير خوب را،پس ايشان معلمان حقيقي هستند كه به تعليم نيكو موعظه مىكنند.(2)ليكن جهان كه به دروغ خوشحال مىشود از معلمان برگ هائي را از سخن هاي شيرين و چاپلوسي مىخواهد.(3)پس وقتي كه شيطان اين را ديد خود را با جسد و حس داخل نمود و مقدار زيادي از آن برگ ها را آورد،يعني مقداري از اشياي زميني كه در آنها گناه را مستور مىسازد.(4)پس همين كه انسان آنها را بگيرد،بيمار مىشود آماده ي مرگ جاوداني مىگردد.(5)اما آن يكي از اهالي كه آب دارد و به ديگران آن آب خود را مىدهدكه چرك خود را بشويند ومىگذاردكه جامه هايش بگندد،پس او معلمىاست كه ديگران را موعظه به توبه مىكند؛اما خود در گناه مىماند.(6)چقدر بدبخت است اين انسان؛زيرا زبان خود او در هوا قصاص را كه او اهل آن است مىنويسد،نه ملايكه.(7)اگر كسي را زباني چون زبان فيل باشد و بقيه ي جسد او به اندازه ي مورچه ي كوچكي،آيا چنين چيزي از خوارق طبيعت نمىباشد؟(8)بلي،البته.(9)پس براستي شما را مىگويم كسي كه ديگران را به توبه موعظه مىكند و خودش از گناهان خود توبه نمىكند،هرآينه غرامت او سخت تر است.(10)اما آن دو مرد فروشنده ي سيب،پس يكي از ايشان كسي است كه براي محبت خداي موعظه مىكند.(11)پس او از اين رو با كسي چاپلوسي نمىكند؛بلكه براستي موعظه مىكند در حالتي كه فقط طالب زندگاني فقيرانه است.(12)به هستي خداوندي كه نفس من در حضور او مىايستد سوگند كه جهان مردي را مانند اين نمىپذيرد؛بلكه او سزاوار است به اينكه او را حقير شمارد.(13)ليكن كسي كه پوست را به وزن آن به طلا مىفروشد و سيب را مىنهد،همانا او كسي است كه بشارت مىدهد تا مردم راضي شوند.(14)همچنين هرگاه شخص عالمىنفاق بورزد،نَفْسي را كه تابع نفاق اوست تلف مىكند.(15)آه،آه!چقدر مردمىكه به اين سبب هلاك شدند.))(16)آنگاه نگارنده گفت:چطور واجب مىشود بر انسان كه به سخن خداي گوش دهد و چگونه ممكن براي كسي تا بشناسد آن كسي را كه براي محبت خداي موعظه مىكند؟(17)يسوع در جواب فرمود: ((همانا واجب است گوش بدهد به كسي كه موعظه مىكند –وقتي كه به تعليم نيكو موعظه مىكند –كه گويا گوينده همانا خداست؛ليكن به نهان او سخن مىگويد.(18)اما كسي كه ترك مىكند سرزنش نمودن را بر گناهان در حالتي كه مايل به رؤساست و چاپلوسي كننده است به مردمان بخصوص،پس واجب است پرهيز كردن از او مثل اژدهاي هولناك؛زيرا بحقيقت دل بشري را مسموم مىكند.(19)آيا مىفهميد؟(20)راستي به شما مىگويم كه زخمدار براي زخم هاي خود به پارچه هاي خوب محتاج نيست؛بلكه بيشتر به مرحم نيكو محتاج است؛همچنين گناهكار محتاج سخن شيرين نيست؛بلكه بيشتر به سرزنش هاي نيكو محتاج است،تا از گناه بريده شود.))
فصل صد و سي پنجم
(1)آن وقت پطرس گفت:اي معلم!به ما بگو چگونه هالكان عذاب كرده مىشوند وچقدر در دوزخ باقي خواهند ماند تا انسان از گناه پاك گردد؟(2)يسوع در جواب فرمود: ((همانا از چيز بزرگي سؤال كردي و با اين وجود من تو را به خواست خداي جواب مىگويم.(3)پس بدانيد كه دوزخ همانا يكي است؛ولي هفت طبقه دارد،يكي زير ديگري.(4)پس همچنانكه گناه هفت نوع است –چون آن را شيطان احداث كرد مثل هفت دروازه ي دوزرخ –همچنين در دوزخ هفت گونه عذاب يافت مىشود.(5)هفتمين طبقه از آن متكبر است.آنكه در دل خود بيشتر بلند پروازي دارد،پس افكنده خواهد شد در پائين ترين طبقات در حالتي كه مرور خواهد كرد به بقيه طبقاتي را كه بالاي اوست و تمام رنج هائي را كه درآنها موجود است خواهد چشيد.(6)چنانكه او در اينجا مىخواهد تا از خداي بزرگتر باشد؛چه،دوست دارد هرچه مىخواهد از آنچه مخالف امر خداست انجام دهد و اعتراف تمىكند به اينكه كسي برتر از اوست؛پس اينگونه نهاده مىشود زير پاهاي شيطان و زير پاي ديگر شياطين.(7)پس او را پايمال مىكنند،چنانكه انگور در وقت شراب ساختن پايمال كرده مىشود و اسباب خنده و مسخره شيطان ها خواهد شد. (8)حسودي كه بر اثرحسن حال اقرباي خود از خشم مىسوزد و بر بلاهاي ايشان افروخته رخسار مىشود،در مرتبه ي ششم سرازير خواهد شد.(9)آنجا دندان هاي عده ي بسياري از افعي هاي دوزخ او را مىگزند.(10)پس به خيال او مىآيد كه تمام چيزها در دوزخ خوشحال مىشوند به عذاب او و افسوس مىخورند كه چرا در مرتبه ي هفتم سرازير نشده است.(11)اين بواسطه ي آن است كه آن را عدل خداي به خيال حسود بدبخت مىآورد،با عدم تمكن آن لعنت شدگان بر خوشحالي؛زيرا اگر چه آن ملعون ها متمكن بر هيچ خوشي نيستند،با اين وجود عدل خداوند آن را به خيال آن حسود بدبخت مىآورد؛چنانكه به خيال كسي در خواب مىآيدكه كسي او را بر پاي مىكوبد و متألم مىشود.(12)اين غايتي است كه پيش روي حسود بد بخت است.(13)نيز به خيال او مىرسد كه آنجا مطلقاً هيچ مسرتي نيست و اينكه هر كسي به بلاي او خوشحال است و متأسف است بر اينكه عذاب او سخت تر نيست.(14)اما آزمند، به مرتبه ي پنجم سرازير مىشود،آنجائي كه به او فقر خوار كننده اي نازل مىشود؛چنانكه به ميزبان توانگر نازل شده بود.(15)شيطان ها نيز براي زياد كردن عذاب او پيش روي او خواهند آورد آنچه را كه مىخواهد.(16)پس همين كه به دستش آمد،شياطين ديگر آن را مىيابند به سختي،در حالتي كه به اين سخنان ناطقند:يادآر كه نخواستي براي محبت خداي بدهي؛پس خداي هم نمىخواهد كه بگيري.(17)چه بدبخت است اين انسان!(18)زيرا او خود را به اين حال خواهد ديد و ياد از فراخي روزگار گذشته مىكند و تنگي حاضر را مشاهده مىنمايد.(19)به ياد مىآورد كه ممكن بود او را تا بواسطه ي خيراتي –كه آن وقت نمىتواند آنها را بدست آورد –خرمىجاوداني را تحصيل نمايد.(20)اما مرتبه ي چهارم،پس شهوت پرستان در آن سرازير مىشوند؛آنجائي كه در آن كساني كه تغيير داده اند راهي را كه به ايشان خداي عطا فرموده جا دارند،مثل گندمىكه در سرگين سوخته ي شيطان پخته شده باشد.(21)در آنجا اژدرهاي دوزخي با ايشان دست به گردن مىشوند.(22)اما كساني كه با فواحش زنا كرده اند،پس همه ي كارهاي اين نجاست در ايشان برخواهد گشت به همبستر شدن با جنيان دوزخ؛آنها شياطيني هستند بصورت زناني كه موهايشان از اژدرهاست و چشم هايشان گوگرد افروخته شده و دهانشان زهر و زبانشان تلخ است و جسدشان احاطه كرده شده به چنگك هاي دندانه دار به سرنيزه ها،كه شبيهند به آنچه به آن ماهيان گيج و سرگردان صيد مىشوند و چنگال هايشان چون چنگال هاي عقاب ها و ناخن هايشان كارد است و طبيعت اعضاي تناسلشان آتش است.(23)پس شهوت پرستان با ايشان هم آغوش مىشوند بر آتش دوزخ كه تخت ايشان خواهد بود.(24)به مرتبه ي سوم سرازير مىشود كاهلي كه اكنون كار نمىكند.(25)آنجا شهرها و قصرهاي بزرگ بنا مىشود.(26)تمام نشده ناگهان خراب مىشوند؛زيرا در آنها هيچ سنگي به جاي خويش نصب نشده است.(27)پس اين سنگ هاي درشت بر دوش آن كاهل كه دست هايش باز نيست گذاشته مىشود،(28)تا جسد خود را سرد كند درحال راه رفتن وبار خود را سبك نمايد؛زيرا كسالت قوّت بازوهايش را زايل كرده است.(29)نيز ساق هايش به اژدرهاي دوزخ بسته شده.(30)از آن سخت تر اينكه در پس او شياطيني هستندكه او را مىرانند و مكرر او را بر زمين مىافكنند در حالتي كه هنوز در زير بار است.(31)او را كسي را برخاستنش كمك نمىكند.(32)بلكه چندانكه در برخاستن سنگين تر است بر آن مقداري هم بار مضاعف گذاشته مىشود.(33)در مرتبه ي دوم شكم پرست سرازير مىشود.در آنجا قحطي مىشود به اندازه اي كه جز كژدم هاي زننده و اژدرهاي گزنده،كه عذاب دردناكي مىدهند،چيزي كه خورده شود پيدا نشود.(34)تا جائي كه هرگاه متولد نشده بودند،هرآينه براي ايشان بهتر بود از اينكه مثل اين طعام را بخورند.(35)شياطين بحسب ظاهر براي ايشان طعام هاي خوشمزه پيش خواهند آورد.(36)ليكن چون دست ها و پاهايشان به غل هاي آهنين بسته شده است نمىتوانند كه دستي دراز كنند،هرگاه طعامىبراي ايشان نمودار شود.(37)از آن بدتر اين است كه همين كژدم هائي كه آنها را مىخورد،همانا شكم او را مىبلعند در حالتي كه قادر نيست بر بيرون شدن؛زيرا آنها پاره پاره مىكنند عورت شكم پرست را.(38)وقتي كه بيرون مىشوند در حالت نجاست و مرداري،بار ديگر خورده مىشوند.(39)كسي كه از روي خشم برافروخته مىشود به مرتبه ي نخستين سرازير مىشود،آنجائي كه اهانت مىكنند او را همه ي شياطين و ساير ملعون هائي كه جاي ايشان از او پائين تر است.(40)پس او را لگد مال مىكنند و مىزنند و بر راهي كه بر آن گذر مىكنند او را مىخوابانند و پاهاي خود را برگردن او مىنهند.(41)در اين حال او بر مدافعت از خود قادر نيست؛زيرا دست ها و پاهاي او بسته شده.(42)از آن بدتر اينكه او قادر نيست بر اظهار خشم خود بواسطه ي اهانت ديگران؛زيرا زبان او بسته شده به چنگكي كه شبيه است به آنچه آن را گوشت فروش به كار مىبرد.(43)پس در اين جاي ملعون عِقاب عام است كه شامل تمام طبقات است؛مثل مخلوطي از حبوب بسياري كه از آنها قرص نان ساخته مىشود.(44)زيرا بواسطه ي عدل خداي آتش و يخ و صاعقه ها و برق و كبريت و گرمىو سردي و باد و جنون و جزع،با هم متحد خواهند شد به طريقي كه سردي در حرارت و آتش در يخ تخفيف نمىدهد؛بلكه هر يك از آنها به نوعي گناهكار بدبخت را عذاب مىدهند.
فصل صد و سي و ششم
(1)پس در اين بقعه ي ملعونه كافران جاويد بمانند.(2)تا بدانجا كه اگر فرضاً جهان از دانه ي ارزن پر شود و يك مرغي در هر صد سال يك دانه از آن بردارد تا آخر جهان،هرآينه كافران خوشحال شدندي،اگر بعد از تمام شدن آنها مقدر بودي رفتن به بهشت براي ايشان.(3)ليكن اين آرزو براي ايشان سرنگيرد؛زيرا عذاب ايشان را نهايتي نيست.(4)چون ايشان به ضد محبت خداي حدي براي گناه خود قرار نداده اند.(5)اما براي مؤمنان تسلي خواهد بود؛زيرا عذاب ايشان نهايت دارد.))(6)پس شاگردان ترسيدند و گفتند:مگر آن وقت مؤمنان هم به دوزخ مىروند؟(7)يسوع در جواب فرمود: ((بر هر كسي متحتّم است،هركه باشد،اينكه به دوزخ برود.(8)جز اينكه،آنچه در آن حرفي نيست آن است كه پاكان و پيغمبران خداي،همانا به آنجا روند تا مشاهده نمايند؛نه اينكه عقابي بكشند.(9)اما نيكان پس رنجي نكشند جز خوف.(10)چه گويم؟به شما مىفهمانم كه حتي رسول الله آنجا مىرود تا عدل خداي را مشاهده نمايد.(11)پس آن وقت دوزخ بواسطه ي حضور او لرزان شود.(12)چون اوصاحب جسد بشري است.عِقاب از هر صاحب جسد بشري كه بر ايشان عِقاب محتوم شده برداشته مىشود؛پس بدون رنج عِقاب مىمانند در مدت توقف رسول الله براي مشاهده ي دوزخ.(13)ليكن او در آنجا چشم بر هم زدني توقف نخواهد فرمود.(14)همانا اين را خداي بر آن كند تا هر مخلوقي بداند كه او از رسول الله سودي برده است.(15)چون در آنجا رود شياطين به ولوله افتند و مىخواهند پنهان شوند زير آتش افروخته و يكي به ديگري گويد؛بگريزيد،بگريزيد؛زيرا همانا دشمن ما محمد آمد.(16)پس چون شيطان بشنود آن را،با دو كف دست خود سيلي به روي خود مىزند و ناله كنان مىگويد:همانا تو برغم من،از من شريف تري و همانا از روي ظلم اين كرده شد.(17)اما آنچه مختص است به مؤمناني كه هفتاد و دو درجه دارند با خداوندان دو درجه ي كمتر كه ايمان دارند بدون اعمال صالحه،چونكه فرقه ي اول بر اعمال صالحه محزون بودند و فرقه ي ديگر مسرور بودند به شر،پس همگي هفتاد هزار سال در دوزخ مكث خواهند كرد.(18)پس از اين سال ها فرشته جبرئيل به دوزخ مىآيد و مىشنود كه ايشان مىگويند:اي محمد!كجا شد وعده ات به ما كه هركس بر آئين تو باشد جاويدان در دوزخ نماند؟(19)پس فرشته ي خداي در آن وقت به بهشت برگردد و پس از آنكه نزد رسول الله شود،با احترام آنچه را شنيده بر او بخواند.(20)آنگاه پيغمبر با خداي تكلم كرده،مىگويد:اي پروردگار من و خداي من!وعده ي خود را به منِ بنده ات ياد بياور كه وعده كردي كساني كه آئين مرا بپذيرند جاويدان در دوزخ نمانند.(21)پس خداي در جواب مىفرمايد:اي خليل من!طلب كن آنچه مىخواهي كه من به تو آنچه بخواهي مىدهم.
فصل صد و سي و هفتم
(1)پس در آن وقت رسول الله عرض مىكند:اي پروردگار!كساني از مؤمنان يافت مىشوند كه هفتاد هزار سال در دوزخ مكث كرده اند.(2)كجاست رحمت تو،اي پروردگار من!(3)من همانا بسوي تو زاري مىكنم تا ايشان را از اين عقوبات تلخ آزاد نمائي.(4)پس آن وقت خداي چهار فرشته مقرب خداي را امر مىفرمايد كه به دوزخ رفته و هركس را كه بر آئين پيغمبر اوست بيرون آورده و او را سوي بهشت او رهبري كنند.(5)آن امري است كه آن را خواهند كرد.(6) از فوايد آئين رسول الله اين مىشود كه هركس به او ايمان آورده باشد به بهشت خواهد رفت، بعد از عقوبتي كه از آن سخن راندم.(7)حتي اگر چه عمل صالحي هم نكرده باشد؛زيرا بر آئين او مرده است.))
فصل صدو سي و هشتم
(1)چون صبح طالع شد مردان شهر همه با زنان و كودكان،بامدادن به خانه اي كه يسوع و شاگردانش در آن بودند،آمدند.(2)به او توسل جسته و گفتند:اي آقا!به ما رحم كن كه كرم ها در اين سال دانه ها را خورده اند و در اين سال در زمين خود ناني بدست نخواهيم آورد.(3)يسوع فرمود: ((اين چه ترسي است كه شما را گرفته است؟(4)مگر نمىدانيد كه خادم خداي،ايليا،در مدت قهر اخاب به او،سه سال ناني نديد در حالتي كه به سبزي ها و ميوه هاي صحرائي فقط تغذيه مىكرد.(5)پدر ما داوود،پيغمبر خداي،سال هاي دراز بر ميوه هاي صحرائي و سبزي ها گذران كرد وقتي كه شأول او را قهر نمود،تا اينكه جز دو بار مزه ي نان را نچشيد.))(6)قوم گفتند:همانا اي آقا!ايشان پيغمبران خداي بودند و غذايشان سرور روحاني بود و از اين هرچيزي را متحمّل مىشدند.(7)ليكن اين كودكان چه بخورند؟آنگاه گروه كودكان خود را بنمودند.(8)آن وقت يسوع بر بدبختي ايشان رقت نموده و فرمود: ((تا درو نمودن چقدر مانده است.))(9)در جواب گفتند:بيست روز.(10)پس يسوع فرمود: ((مىبايد مدت اين بيست روز را به روزه و نماز بپردازيم؛زيرا خداي ما رحم خواهد فرمود.(11)براستي به شما مىگويم كه همانا خداي اين قحط را احداث نفرموده؛بلكه جنون مردم و گناه اسرائيل آن را آغاز نموده است؛چونكه گفتند من همانا خداي و پسر خداي هستم.))(12)پس از آنكه روزه گرفتند نوزده روز،در بامداد روز بيستم ديدند كه مزارع و پشته ها به گندم خشك پوشيده شده است.(13)پس سوي يسوع شدند و همه چيز را به او باز گفتند.(14)چون يسوع آن را شنيد خداي را شكر نموده و فرمود: ((برويد اي برادران!و ناني را كه خداي آن را به شما عطا فرموده جمع كنيد.))(15)قوم مقدار وافري از گندم جمع نمودند تا حدي كه ندانستند آن را كجا بگذارند.(16)پس آن سبب وسعت در اسرائيل شد.(17)اهالي شهر با هم مشورت كردند كه يسوع را پادشاه خود سازند.(18)چون يسوع اين را دريافت،از ايشان گريخت و از اين رو پانزده روز شاگردان كوشيدند تا او را پيدا كنند.
فصل صد و سي نهم
(1)سرانجام نگارنده و يعقوب و يوحنا يسوع را يافتند.(2)پس گريه كنان گفتند:اي معلم!براي چه از ما گريختي؟(3)همانا ما به جست و جوي تو شديم در حالتي كه اندوهگين بوديم؛بلكه شاگردان همه گريه كنان به جست و جوي تو شدند.(4)پس يسوع در جواب فرمود: ((همانا فقط از اين رو گريختم،چونكه دانستم سپاهي از شياطين نهيه مىكنند براي من آنچه را خواهيد ديد بعد از مدت كمي.(5)پس بر ضد من،سران كاهنان و بزرگان قبايل قيام خواهند نمود و از حاكم روم فرماني براي قتل من خواهد خواست.(6)زيرا ايشان مىترسند كه پادشاهي اسرائيل را من غصب كنم.(7)علاوه بر آن،همانا يكي از شاگردان من مرا خواهد فروخت و مرا تسليم خواهد كرد؛چنانكه يوسف به مصر فروخته شد.(8)ليكن خداي عادل او را هلاك خواهد كرد؛چنانكه داوود پيغمبر مىفرمايد:هركه براي همسايه ي خود دامىبنهد،آن او را در گودال خواهد انداخت.(9)ليكن خداي مرا از دستشان خواهد رهانيد و مرا از جهان انتقال خواهد داد.))(10) پس سه شاگرد ترسيدند.(11)يسوع ايشان را تسلي داده و فرمود: ((مترسيد كه هيچ يك از شما مرا تسليم نمىكند.))پس براي ايشان قدري تسلي حاصل شد.(12)روز بعد سي و شش نفر از شاگردان يسوع،دوتا دوتا آمدند.(13)او در دمشق مكث فرمود و انتظار ديگران را مىكشيد.(14)هريك از ايشان اندوهگين شدند؛زيرا فهميدند يسوع بزودي از جهان روي گردان خواهد شد.(15)از اين رو دهان گشوده و فرمود: ((همانا بدبخت اوست كه مىرود بدون اينكه بداند به كجا مىرود.(16)بدبخت تر از او كسي است كه قادر است ومىفهمد كه چگونه به منزل نيكو مىرسد و با وجود اين مىخواهد كه در راه ناپاك و باران و خطر دزدان مكث نمايد.(17)اي برادران!به من بگوئيد،آيا اين جهان وطن ماست؟نه البته نه؛زيرا انسان نخستين نفي شده و به جهان انداخته شده است.(18)پس او عقوبت خطاي خود را مىكشد.(19)آيا ممكن است نفي شده اي پيدا شود كه هواي برگشتن يا ثروت خود را نداشته باشد و حال آنكه نَفْس خود را در درويشي ديده؟(20)راستي كه عقل هرآينه انكار اين كند؛ليكن آزمون و تجربه ي آن را به برهان ثابت كند.(21)زيرا محبان جهان فكر مرگ نمىكنند.(22)بلكه وقتي كسي هم از ايشان از آن سخن براند به سخن او گوش نمىدهند.
فصل صد و چهلم
(1)مرا باور كنيد اي قوم!همانا من در جهان به امتيازي آمده ام كه به هيچ بشري تاكنون داده نشده،حتي به رسول الله هم داده نشده؛زيرا خداي ما انسان را نيافريده كه در جهان او ر باقي بگذارد؛بلكه او را آفريده است تا در بهشت بگذارد.(2)از مسلّمات است اينكه كسي طمع ندارد از روميان چيزي بدست آرد؛زيرا ايشان از شريعت او بيگانه اند.كسي نمىخواهد وطن خود و آنچه را دارد ترك كند نموده،برود تا در روم متوطن شود و ديگر برنگردد.(3)نيز ميل آن بسوي او خيلي كمتر خواهد بود،هرگاه حس كند كه قيصر را از خودش به خشم آورده است.(4)پس به شما براستي مىگويم كه همانا حقيقت چنين خواهد بود و سليمان،پيغمبر خداي، با من فرياد مىكند كه:اي مرگ چقدر ياد تو تلخ است براي كساني كه در ثروت متنعم مىباشند.(5)همانا من اين را براي آن نمىگويم كه اكنون مىروم.(6)بدرستي كه من عالمم به اينكه زنده خواهم ماند تا قريب به انتهاي جهان.(7)ليكن سخن مىرانم با شما به اين،تا بياموزيد كه چگونه خواهيد مرد.(8)به هستي خداي سوگند كه هرگاه عملي بد شود،ولو يك بار،دلالت دارد بر لزوم ممارست برآن -- اگر استواري آن مقصود باشد.(9)آيا ديده ايد چگونه سپاهيان در زمان صلح بعضي با بعضي مشق مىكنند؛چنانكه گويا با هم مىجنگند؟(10)پس چگونه مردي خواهد مرد به مرگ نيكوئي آنكه نياموخته است كه بميرد به مرگ خوبي؟(11)داوود پيغمبر فرموده:گرانبهاست در نظر پروردگار مرگ پاكان.(12)آيا مىدانيد براي چه؟(13)پس من به شما افاده مىكنم.(14)همانا چون چيزهاي نادر گرانبها هستند،مرگ كساني كه خوش مىميرند نيز نادر است؛پس گرانبها مىشود در نظر خداوند آفريدگار ما.(15)از مسلّمات است كه هركس شروع به كاري مىكند،نمىخواهد كه فقط آن را به پايان برساند؛ليكن او زحمت مىكشد تا براي مقصود او نتيجه ي خوبي باشد.(16)انسان عجيب بدبخت است كه جامه هاي خود را بر نفس خود تفضيل مىدهد.(17)زيرا او وقتي كه قماشي را مىبرد قبل از بريدن آن، آن را مىسنجد و چون آن را مىبرد بدقت آن را مىدوزد.(18)اما زندگي خود را كه متولد شده براي اينكه بميرد –زيرا نمىميرد مگر كسي كه متولد مىشود –پس چگونه است كه آن را براي مرگ نمىسنجد؟!(19)آيا بنايان را ديده ايد چگونه هيچ سنگي نمىگذارند،مگر اينكه اساس آن پيش چشمشان است؛پس آن را مىسنجند تا راست باشد كه ديوار نيفتد.(20)عجب بدبخت است انسان؛زيرا بنياد حيات او منهدم خواهد شد به بهترين انهدامي؛چه او به اساس مرگ نظر نمىكند.

فصلهاي 101 تا 120

2004-10-18T17:42:00.000+03:30

فصل صد و يكم
(1)پس يسوع فرمود: ((همانا توبه،عكسِ زندگانيِ پست است؛زيرا واجب است مُنقَلب شود هر حواسي به عكس آنچه كرده است،در حالتي كه مرتكب گناه مىشد.(2)پس واجب است افغان در عوض خوشي.(3)گريه در عوض خنده.(4)روزه در عوض طغيان.(5)بيداري شب در عوض خواب.(6)عمل در عوض بيكاري.(7)عفّت در عوض شهوت.(8)بايد كه افسانه گوئي به نماز و حرص شديد به دادن صدقه برگردد.))(9)آن وقت نگارنده گفت:ليكن اگر بپرسند كه چگونه واجب است كه توبه كنيم و چگونه واجب است كه گريه كنيم و چگونه واجب است كه روزه بگيريم و چگونه واجب است كه نشاط كنيم و چگونه واجب است كه با عفت بمانيم و چگونه واجب است كه نماز كنيم و صدقه بدهيم،چه جواب داده شوند؟(10)چگونه به عقوبت بدنيه خوب قيام كنند در صورتي كه ندانندكه چگونه توبه كنند؟(11)يسوع در جواب فرمود: ((خوب سؤال كردي اي برنابا! مىخواهم جواب گويم به تمام آنها بتفصيل؛اِن شاءَ الله.(12) اما امروز بدرستي كه من با تو در توبه بر وجه عموم صحبت مىدارم و آنچه به يكي مىگويم به همه مىگويم.(13)پس بدان كه توبه شايسته آن است كه پيش از همه چيز آن را محض محبت خداي به جا بياوري والّا بيهوده خواهد بود.(14)همانا من با شما بتمثيل صحبت مىكنم.(15)هربنائي كه اساس آن زايل شود خرابه مىافتد؛آيا اين درست است؟))(16)شاگردان در جواب گفتند همانا درست است.(17)يسوع در اين وقت فرمود: ((اساس خلاص ما همانا خداوندي است كه به غير او خلاصي نيست.(18)پس چون انسان گناه كرد،اساس خلاص خود را زيان نمود.(19)از اين رو واجب است ابتدا به اساس بپردازد.(20)به من بگوئيد،هرگاه شما از بندگانتان آزرده شديد و دانستيد كه ايشان غمگين نشده اند ازاينكه شما را به خشم آورده اند؛بلكه بواسطه ي اينكه از مُزد خود كاسته اند غمگين هستند،آيا از ايشان مىگذريد؟(21)نه البته.(22)بدرستي كه همانا خداي با آنانكه توبه مىكنند براي اينكه بهشت را از دست داده اند چنين مىكند.(23)همانا شيطان كه دشمن هر صلاح است،سخت پشيمان است؛اما بواسطه ي اينكه بهشت را زيان و دوزخ را سود نموده. (24)مع ذلك هرگز نيابد رحمت را.(25)پس آيا مىدانيد براي چه؟ (26) براي اينكه محبت خداي را ندارد؛بلكه آفريدگار خود را دشمن مىدارد.
فصل صد و دوم
(1)راستي به شما مىگويم كه هر حيواني سرشته شده بر حزن است بجهت نيافتن آنچه از خواهش هايش خواهد.(2)از اين رو واجب است بر خطاكاري كه براستي پشيمان است،اينكه رغبت تمام داشته باشد در اينكه از خود قصاص كند براي جبران آنچه كه به جا آورده در حالتي كه نافرماني نموده پروردگار خود را.(3)بگونه اي كه وقتي نماز مىخواند جرأت نكند كه اميد بهشت كند از خداي،يا اينكه بخواهد او را از دوزخ آزاد كند.(4)بلكه مضطرب الفكر به سجده برود براي خداي و در نماز خود بگويد؛يارب!نظركن به حال گناهكاري كه تو را بدون هيچ سببي به خشم آورده، در وقتي كه واجب بود بر او كه تو را خدمت كند.(5)از اين رو از تو مىخواهد كه به دست خود او را قصاص كني به آنچه كرده است،نه به دست دشمنت شيطان.(6)تا اينكه فجّار،مخلوقات تو را شماتت نكنند.(7)ادب كن و قصاص بفرما چنانكه مىخواهي اي پروردگار!زيرا تو مرا عذاب نمىكني چنانكه اين گنهكار مستحق است.(8)پس چون گنهكار به اين شيوه روان شود، مىيابد كه رحمت خداي زيادتي كند بر نسبت عدلي كه آن را طالب است.(9)حقاً كه خنده ي گنهكار سخت بي حرمتي است،تا جائي كه بر اين جهان صدق مىكند آنچه كه پدر ما داوود فرموده كه؛اين جهان وادي اشك هاست.(10)پادشاهي بود كه يكي از بندگان خود را فرزند خوانده ي خويش گرفت و او را بر همه ي دارائي خود متصرّف قرار داده بود.(11)اتفاقاً بواسطه ي مكار خبيثي اين بد بخت به غضب پادشاه گرفتارشد.(12)پس به او بدبختي بزرگي رخ داد، نه تنها به دارائيش؛ بلكه ذليل گشته و باز گرفته شد از او آنچه هر روز از دسترنج خود سود مىبرد.(13)آيا گمان مىكنيد كه مثل اين مرد هيچ گاه بخندد؟))(14)پس شاگردان در جواب گفتند:نه البته،زيرا هرگاه پادشاه از خنده ي او آگاه مىشد هرآينه فرمان به كشتن او مىداد چون مىديد كه او بر خشم مىخندد.(15)ليكن ارجح آن است كه شب و روز بگريد.(16) آنگاه يسوع گريه كنان فرمود: ((واي برجهان؛زيرا زود باشد كه بر او عذاب ابدي نازل شود. (17)چه بدبختي اي جنس بشري!(18)زيرا تو را خداي به فرزندي برگزيد و بهشت را به تو بخشيد.(19)لكن تو اي بدبخت!افتادي زير غضب خداي به عمل شيطان و از بهشت رانده شدي و حكم شد به تو بر ماندن در جهان ناپاك،جائي كه هرچيزي را به زحمت بدست مىآوري و هركار نيكوي تو برباد مىشود به ارتكاب گناهان پشت سرِهم.(20)همانا كه جهان مىخندد و آنچه از آن بدتر است،اين است كه آن كس كه گناهكارتر است بيشتر از بقيه مىخندد.(21) پس زود باشد بشود آنچه گفتيد،كه خداي حكم مىفرمايد بر مرگ ابدي خطاكاري كه مىخندد بر گناهانش و بر آن نمىگريد.
فصل صدو سوم
(1)همانا گريه ي خطاكار واجب است كه باشد مثل گريه پدري بر پسرس كه مُشرف به موت باشد.(2)چه بزرگ است ديوانگي انساني كه گريه مىكند بر تني كه از او نَفْس جدا شده،و بر نَفْسي كه از او رحمت خداي بسبب گناه جدا شده نمىگريد.(3)به من بگوئيدكه هرگاه ناخدائي كه تند باد كشتي او را شكسته و او بتواند با گريه ي تمام آنچه را كه زيان كرده باز آرد چه مىكند؟(4)يقيناً او گريه مىكند بسختي.(5)لكن به شما براستي مىگويم كه انسان خطا مىكند در گريه بر هر چيز،مگر بر گناه خود فقط.(6)زيرا هر رنجي كه به انسان مىرسد –و همانا از خداي به او مىرسد –براي خلاصي اوست و واجب است بر او تا خوشحال شود بسبب آن.(7)لكن گناه همانا كه از شيطان براي لعنت انسان مىآيد و انسان بر آن محزون نمىشود.(8)حقاً كه شما مىتوانيد اينجا درك كنيد كه انسان طلب مىنمايد زيان را نه سود را.))(9)برتولما گفت:اي بزرگوار! چه بايد بكند آن كس كه نمىتواند گريه كند،چونكه دل او با گريه بيگانه است.(10)يسوع در جواب فرمود: ((نه هر كه اشك مىريزد گريه كننده است،اي برتولما!(11)سوگند به هستي خداي قومىهستند كه از ديدگان ايشان هيچ گاه اشكي سرازير نشده و خود بيشتر از هزاركس از آنانكه اشك مىريزند گريسته اند.(12)همانا گريستن گنهكار همان سوختن خواهش جهاني اوست به آتش تأسّف.(13)آنگونه كه نور آفتاب پاك مىكند از تعفن آنچه را در بالا نهاده شده، همچنين اين سوزش پاك مىكند نفس را از گناه.(14)پس هرگاه خداوند بخشيده بود به توبه كننده ي صادق اشك هائي به اندازه ي آنچه در دريا آب است،هرآينه آرزو مىكرد بيشتر از آن را.(15)اين آرزو فاني مىسازد قطره ي كوچكي را كه دوست مىدارد آن را بريزد،چنانكه تون افروخته فاني مىسازد قطره ي آب را.(16)اما آنانكه بآساني گريه را سرازير مىسازند،مانند اسبي هستند كه هرقدر بار آنها سبك تر باشد همان قدر زياد تر مىشود سرعت دويدنش.
فصل صد و چهارم
(1)همانا گروهي هستند كه ميان خواهش داخلي و اشك هاي خارجي جمع مىكنند.(2)لكن آنكه بر اين روش است مثل ارميا مىباشد.(3)پس در گريه،خداي وزن مىكند اندوه را بيشتر از آنچه وزن كند اشك ها را.))(4)آنگاه يوحنا عرض كرد:اي معلم!چگونه زيان مىرسد به انسان در گريستن بر غير گناه.(5)يسوع در جواب فرمود: ((هرگاه هيرودس به تو ردائي بدهد كه آن را براي او نگاه داري و او آن را بعداً از تو بگيرد،آيا تو را باعثي بر گريه خواهد بود؟)) (6)يوحنا گفت:نه(7)پس يسوع فرمود: ((در اين صورت باعث انسان بر گريه كمتر از اين خواهد بود،هرگاه چيزي را زيان كند يا آن چيزي را كه مىخواهد از دستش برود؛زيرا هر چيزي از دست خداي مىآيد.(8)در اين صورت مگر خداي را قدرت نيست بر تصرف نمودن به چيز هاي خود به حسب اراده ي خودش،اي كُند هوش!(9)اما تو كه هيچ چيز از خود نداري بجز گناه،تنها واجب است كه بر آن گريه كني نه بر چيز ديگري.))(10)متي گفت:اي معلم!همانا تو پيش روي تمام يهوديه اعتراف كردي كه خداي را شباهتي به انسان نيست و اكنون فرمودي كه به انسان مىرسد همه چيز از دست خداي.(11)پس هرگاه كه خداي را دو دست باشد،در اين صورت او را شباهتي بيشتر خواهد بود با انسان.(12)يسوع در جواب فرمود: ((همانا اي متي!تو در گمراهي آشكاري هستي.هرآينه بسياري گمراه شدند؛چون معني سخن را نفهميدند.(13)زيرا واجب است بر انسان كه ظاهر سخن را ملاحظه نكند؛بلكه معني آن را ملاحظه كند؛زيرا كلام بشري به مثابه ي ترجُماني است ميان ما و ميان خداي.(14)مگر نمىداني كه چون خداي خواست با پدران ما سخن گويد در كوه سينا،پدران ما فرياد بر آوردند:اي موسي!تو با ما سخن بگو و خداي با ما سخن نگويد تا نميريم.چه فرمود خداي بر زبان اشعياي پيغمبر؟مگر اين نيست كه فرمود:همانطور كه آسمان ها از زمين دور شده اند همچنين راه هاي خداي از راه هاي مردم و افكار خداي از افكار مردم دور است.
فصل صد و پنجم
(1)بدانيد كه خداي را درك نمىكند هيچ قياسي به هيچ اندازه؛همانا من از وصف نمودن او مىلرزم.(2)لكن واجب است بري شما قضيه اي را ذكر كنم.(3)پس به شما مىگويم،بدرستي كه تعداد آسمان ها نُه آسمان است و بعضي از آنها از بعضي دورند؛چنانكه آسمان اول از زمين حدودِ سفرِ پانصد ساله دور است.(4)بنابراين زمين از بالاترين آسمان ها به اندازه ي راه چهار هزار و پانصد ساله دور است.(5)پس به شما مىگويم كه اين زمين نسبت به آسمان نخستين،مثل سرِ سوزن است.(6)همچنين آسمان اول نسبت به دوم مثل يك نقطه است و بر اين منوال همه ي آسمان ها پَست ترند هر يك نسبت به آسمان نزديك تر به خود.(7)لكن تمام حجم زمين با حجم همه ي آسمان در مقايسه با بهشت مثل يك دانه ي ريگ است.(8)آيا نيست اين بزرگي از آن چيزهائي كه اندازه اش نتوان نمود؟))(9)پس شاگردان در جواب گفتند:آري،آري.(10)آن وقت يسوع فرمود: ((سوگند به هستي خداوندي كه نَفْس من در حضورش مىايستد،تمام هستي پيش خداي همانا كوچك تر است از دانه ي ريگي.(11)خداوند بزرگتر است از آن به اندازه ي آنچه لازم است از دانه هاي ريگ براي پر كردن آسمان و بهشت،بلكه بيشتر.(12)پس اكنون نظر كنيد چه نسبتي است ميان خداي و انساني كه جز مشت كوچكي ازگِل ايستاده بر زمين نيست.(13)اكنون هشيار شويد كه معني را بگيريد نه مجرّد سخن را،اگر مىخواهيد كه حيات ابدي بيابيد.))(14) شاگردان در جواب گفتند همانا تنها خداي مىتواند و همانا او براستي همانست كه اشعياي پيغمبر فرموده كه:او از حواس بشري پوشيده است.(15)يسوع در جواب فرمود: ((همانا كه اين حق است؛از اين رو چون ما در بهشت شديم،خداي را آنگونه خواهيم شناخت كه در اينجا ما دريا را از يك قطره ي آب شور مىشناسيم.(16)همانا به سخن خويش بازگشته و مىگويم بدرستي كه واجب است انسان فقط بر گناه بگريد؛زيرا انسان با گناه آفريدگار خود را ترك مىكند.(17) لكن چگونه گريه مىكند كسي كه در مجالس طرب و وليمه ها حاضر مىشود؟(18)پس بر شماست كه مجالس طرب را به روزه تبديل كنيد،اگر دوست داشته باشيد كه شما را برحواستان تسلط باشد؛زيرا تسلط خداي ما اينچنين است.))(19)پس تدي گفت:در اين صورت خداي را حواسي خواهد بود كه ممكن است بر آن مسلط شدن؟(20)يسوع در جواب فرمود: ((آيا دوباره بر مىگرديد بر اين اعتقاد كه خداي را اين است،يا خداي چنين و چنان است؟به من بگوئيد آيا انسان را حواسي هست؟))(21)شاگردان در جواب گفتند:آري.(22)پس يسوع در جواب فرمود: ((آيا ممكن است كه در انسان حيات پيدا شود و حواسي در او كار نكند؟))(23)شاگردان در جواب گفتند:نه.(24)يسوع فرمود: ((همانا شما خود را فريب مىدهيد؛پس كجاست حواس كسي كه كور يا كر يا لال يا ناقص العضوست و يا وقتي كه بي هوش باشد.))(25)پس شاگردان متحيّر شدند.(26)اما يسوع فرمود: ((انسان از سه چيز تأليف مىشود،يعني نَفْس و حسّ و جسد كه هر يكي از آنها مستقلند به ذات.(27)هرآينه خداي ما نفس و جسد را آنگونه كه شنيديد آفريده.(28) ليكن تاكنون شما نشنيده ايد كه چگونه حس را آفريده.(29)از اين رو به شما همه چيز را فردا –إن شاءالله –مىگويم.))(30)چون يسوع اين بفرمود،خداي را شكر كرد و براي رهائي قوم ما دعا نمود و هريك از ما آمين مىگفت.
فصل صد و ششم
(1)چون يسوع از نماز صبح فارغ شد،زير درخت خرمائي نشست و شاگردان در آنجا نزديك او آمدند.(2)آن وقت يسوع فرمود: ((سوگند به هستي خدائي كه نَفْس من درحضورش مىايستد، همانا بسياري درباره ي زندگاني ما فريب خورده اند.(3)زيرا نَفْس و حس با هم مرتبط هستند به ارتباط محكمي؛تا جائي كه اكثر مردم ثابت مىكنند كه نَفْس و حس همانا كه يك چيزند و در عمل ميان آنها فرق مىگذارند نه به جوهر و آن را نفس حس كننده و نباتي و عقلي مىنامند. (4)ليكن به شما براستي مىگويم كه نفس همانا چيز زنده ي فكر كننده است.(5)چه بسيار سخت است ناداني و غفلت ايشان!پس كجا مىيابند نَفْس عقليه را بدون حيات؟(6)هرگز نخواهند يافت آن را بدون حيات.(7)ليكن آسان است زندگي بدون حس؛چنانكه ديده مىشود در كسي كه در بيهوشي افتاده باشد،وقتي كه از او حس مفارقت نمايد.))(8)تدي گفت:اي معلم!هرگاه حس از زندگي مفارقت نمايد،پس انسان را حياتي نخواهد بود.(9)يسوع در جواب فرمود: ((اين درست نيست؛زيرا انسان وقتي حيات را فاقد مىشود كه نفس از او مفارقت كند؛چون نفس به جسد بر نمىگردد،مگر به معجزه.(10)ليكن حس بواسطه ي خوفي كه آن را عارض شود يا بسبب اندوه سختي كه عارض نفس گردد از بين مىرود.(11)زيرا خداي حس را براي لذّت آفريده وآن زندگي نمىكند مگر به لذّت؛آنچنانكه كه جسد به طعام و نَفْس به علم و محبّت زندگي مىكند.(12) پس حس بسبب خشمىكه بخاطر بي نصيب شدن از لذات بهشت در هنگام گناه برآن عارض شده،با نَفْس مخالفت دارد.(13)پس كسي كه نمىخواهد پرورش آن را به لذات جسديه واجب است،وجوب شديدتر و مؤكدتر،كه آن را به لذت روحاني پرورش كند.(14)آيا مىفهميد؟(15) به شما راست مىگويم كه همانا چون خداي حس را آفريد حكم فرمود بر او به دوزخ و برف و يخ كه تاب آنها آورده نمىشود.(16)زيرا او گفت كه همانا خودش خداست.(17)ليكن چون او را ازتغذيه محروم فرمود و طعام وي را از وي گرفت،اقرار نمود كه او آفريده ي خداي و ساخته ي اوست.(18)اكنون به من بگوئيد كه حس در بدكاران چگونه عمل مىكند؟ (19)راستي كه همانا آن براي ايشان بمنزله ي خداست؛زيرا ايشان پيروي حس نموده،از عقل و از شريعت خداي اعراض مىنمايند.(20)پس مكروه مىشوند وكار نيكو نمىكنند.
فصل صدو هفتم
(1)همچنين اول چيزي كه بعد از اندوه بر گناه صورت مىبندد،روزه است.(2)زيرا كسي كه مىبيند نوعي از طعام او را بيمار نمود تا جائي كه او را به مرگ رسانيد همين كه اراده نمود بر خوردن آن،از آن اعراض مىنمايد تا ديگر بيمار نشود.(3)پس بر گناهكار واجب است كه چنين بكند،(4)هر وقت كه ديد لذت وا مىدارد كه به خداي،آفريدگارخود،گناه كند بسبب پيروي نمودن حس در خوشي هاي جهان؛پس بايد محزون شود كه چنين كاري كرده است.(5)زيرا اين پيروي او را از خداي در حياتش محروم مىدارد و او را مرگ دوزخي جاويد عطا مىكند.(6) ليكن انسان تا وقتي كه زنده است و محتاج به تناول اين لذايذ جهان است،واجب است اينجا بر او روزه داشتن.(7)پس در اين صورت بايد در صدد ميراندن حس برآيد و اينكه خداي را بزرگ خود بشناسد.(8)هروقتي كه بيند كه حس دشمن مىدارد روزه گرفتن را،پس در برابر خود حال دوزخ را بدارد،آنجائي كه مطلقاً هيچ لذتي نيست؛بلكه افتادن در اندوه بي نهايت است.(9)در برابر خود خوشحالي هاي بهشت بزرگ را بگذارد،آنجائي كه يك حبّه از لذت هاي بهشت بزرگتر است از لذت ها ي همه ي جهان.(10)پس به اين آسان مىشود آرامشش.(11)زيرا قناعت نمودن به كم براي بدست آوردن بسيار،همانا بهتر است از رها نمودن عنان در بهره وري از هر چيز و اقامت در عذاب.(12)بر شما باد كه ياد كنيد توانگر صاحب وليمه ها را تا نيكو روزه بگيريد.(13)هر كس خواست در زمين هر روز به نعمت باشد،محروم است تا ابد ازيك قطره ي آب؛ولي وقتي كه چون لعازر قناعت به پاره اي نان نمود در زمين،تا ابد در ميان لذت هاي بهشت زندگاني خواهد كرد. (14)ليكن بايد كه توبه كننده بيدار باشد.(15)زيرا شيطان مىخواهد هر كار نيكو را باطل كند و خصوصاً عمل توبه كننده را بيشتر از غير آن.(16)چون توبه كننده نافرماني او نموده و برگشته و دشمن سرسخت او شده بعد از آنكه بنده ي امين او بوده است.(17)پس از اين رو شيطان مىخواهد وادارد او را بر روزه نگرفتن در حالي از احوال به شبهه ي مرض؛پس هرگاه اين كارگر نشد وا مىدارد او را بر زياد روزه گرفتن تا او را بيماري عارض شود و بعد از آن زندگاني كند در نعمت. (18)چون دراين باره هم به مقصود نرسيد،مىخواهد وادارد او را بر اينكه حصر كند روزه گرفتن او را بر ترك طعام جسدي تا اينكه مانند او شود كه چيزي نخورد؛ولي گناه بورزد علي الدوام.(19)پس به هستي خداوند سوگند كه همانا مبغوض است مرد،اگر جسد را از طعام محروم بدارد و نفس را از تكبر پر نمايد؛وحال آنكه حقير شمارد كساني را كه روزه نمىگيرند و خود را از ايشان برتر بداند.(20)به من بگوئيد آيا بيمار بر پرهيزي كه آن را طبيب بر او واجب نموده مفاخرت مىكند و كساني را كه بر پرهيزانه اكتفتا نمىكنند ديوانگان مىخواند؟(21)نه البته.(22)بلكه محزون مىشود بجهت آن مرض كه بسبب آن مضطر شده كه اقتصار بر پرهيزانه كند.(23)همانا من به شما مىگويم كه شايسته نيست كه توبه كننده به روزه گرفتنش مفاخرت كند و كساني را كه روزه نمىگيرند حقير شمارد.(24)بلكه واجب است كه محزون شود برگناهي كه بواسطه ي آن روزه مىگيرد.(25)شايسته نيست بر توبه كننده كه طعام خوشگوار تناول كند؛بلكه بايداكتفا نمايد بر طعام ناگوار.(26)مگر انسان طعام خوشگوار را به سگي كه با دندان آدمىرا مىگيرد و اسبي كه لگد مىزند مىدهد؟(27)نه البته،بلكه امر بعكس است.(28)دراين بايد كفايت باشد شما را درباره ي روزه گرفتن.
فصل صدو هشتم
(1)اكنون گوش بداريد به آنچه كه به شما خواهم گفت درباره ي بيداري شب.(2)خواب بر دو قسم است؛خواب جَسد و خواب نَفْس. شايسته است شما را كه در بيداري شب حذر كنيد از اينكه نَفْس بخوابد و جسد بيدار بماند.(3)همانا اين سخت خطاي آشكار است.(4)مَثَل شما در اين باره چنان است كه وقتي شخصي در راهي مىرفت،به سنگي برخورد؛سپس براي اينكه اجتناب كند از اينكه پاي او ازآن آزار بيابد با سر خويش آن را بزد.(5)پس چون است حال مردي چنين؟ )) شاگردان در جواب گفتند:همانا او بدبخت است؛زيرا چنين مردي گرفتار ديوانگي است. (7) آنگاه يسوع فرمود: ((جواب نيكو داديد و همانا به شما مىگويم كسي كه به جسد بيدار باشد و به نَفْس بخوابد،هرآينه مبتلا به ديوانگي است.(8)همانطور كه بيماري روحي از مرض جسدي خطرناك تر است،پس بدبختي آن صعب تر و سخت تر است.(9)پس آيا شخص بدبختي مانند اين شخص مفاخرت مىكند بعد از خواب نمودن جسدش،كه آن پاي زندگي است در حالي كه بدبختي خود را نمىبيند،در اينكه او مىخوابد به نَفْس كه سرِ زندگاني است؟(10)بدرستي كه خواب نَفْس همانا كه فراموش نمودن خداي و كيفر سخت اوست.(11)نفسي كه بيدار مىباشد،همانا آن نَفْسي است كه خداي را در هر چيز و در هرجائي مىبيند و بزرگواري او را در هر چيز و بر هر چيزي و بالاي هر چيز شكر مىگذارد؛در حالتي كه داناست كه هميشه و هر دقيقه نعمت و رحمت از خداي فرا مىگيرد.(12)پس از اينجاست كه هميشه در گوش وي از ترس بزرگيش صدا مىكند آن قول شاهانه كه:بيائيد اي مخلوقات از براي جزا؛زيرا خداي شما مىخواهد شما را جزا بدهد.(13)پس بدرستي كه علي الدوام در خدمت خداي مىماند.(14)به من بگوئيد كه آيا ترجيح مىدهيد كه با نور ستاره ببينيد يا با نور آفتاب؟))(15)اندرياس در جواب گفت:با نور آفتاب؛چون با نور ستاره نمىتوانيم كوه هاي نزديك خود را ببينيم؛ولي با نور آفتاب كوچك ترين دانه هاي ريگ را مىبينيم.(16)از اين رو بر نور ستاره به ترس راه مىرويم؛لكن به نور آفتاب با اطمينان راه مىرويم.
فصل صد و نهم
(1)يسوع فرمود: ((همانا به شما مىگويم كه چنين شايسته است كه به نَفْس بيدار بمانيد و به آفتاب عدل خداي را بنگريد و به بيداري جسد مفاخرت نكنيد.(2)همانا واجب است اجتناب از خواب جسدي به اندازه ي توانائي،و منع آن البته محال است؛زيرا حس و جسد به طعام و عقل به مشاغل سنگين مىشوند.(3)از اين رو واجب است بر كسي كه مىخواهد كم بخوابد،از كثرت مشاغل و كثرت طعام اجتناب نمايد.(4)سوگند به هستي خداوندي كه نَفْسم در حضور او مىايستد كه كمىخواب در هر شب جايز است و جايز نيست هرگز غفلت از خداي و كيفر ترسناك او و خواب نَفْس نيست مگر همين غفلت.))(5)آنوقت نگارنده گفت:اي معلّم!چگونه ممكن است كه علي الدوام خداي را ياد كنيم؟(6)همانا براي ما مىنمايد كه اين محال است.(7)پس يسوع آهي كشيده فرمود: ((همانا اين بزرگ ترين بدبختي است كه انسان متحمّل آن مىشود اي برنابا! (زيرا در زمين انسان نمىتواند كه خداي آفريدگار خود را علي الدوام ياد كند.(8)مگر پاكان كه ايشان علي الدوام ياد خداي مىكنند؛زيرا در ايشان نور نعمت خداست تا جائي كه نمىتوانند خداي را فراموش كنند.(9)ليكن به من بگوئيد آيا ديده ايد كساني را كه مشغول تراشيدن سنگ هاي استخراج شده اند و خود چگونه عادت كرده اند كه بتراشند و با هم سخن گويند و حال آنكه آنان در طول مدت با افزار آهنين بر سنگ مىزنند،بدون اينكه نگاه كنند و با اين وجود به دست هاي خود صدمه نمىرسانند؟(10)پس در اين صورت شما نيز چنان كنيد.(11)راغب شويد در اينكه پاك باشيد،هرگاه مىخواهيد كه بر بدبختي غفلت غلبه ي كامل پيدا كنيد.(12)پُر واضح است كه قطره هاي آب به تكرار وقوع،سخت ترين سنگ ها را در زمان طويل مىشكافد.(13) پس آيا مىدانيدچرا بر اين بدبختي غلبه نكرده ايد؟(14)زيرا شما درنيافته ايدكه همانا آن گناه است. (15)از اين رو به شما مىگويم كه اي انسان!اين خطاست كه تو را اميري بخششي بفرمايد، پس از آن چشم بپوشي و پشت بر او كني.(16)اينچنين خطا مىكنند كساني كه از خداي غافل مىشوند.(17)زيرا به انسان در هر دقيقه بخششها و نعمت هاي بسيار از خداي مىرسد.
فصل صد و دهم
(1)همانا به من بگوئيد،مگر خداوند در هر لحظه شما را نعمت نمىدهد؟(2)حقاً كه دائماً جود مىكند بر شما به نَفَسي كه به آن زندگاني مىكنيد.(3)براستي شما را مىگويم كه واجب است بر دل شما كه هر وقت جسد شما نَفَس مىكشد بگوئيد الحمدولله.))(4)آنگاه يوحنا گفت:همانا هر چه مىگوئي هر آينه حق است اي معلم!پس تعليم كن به ما راه رسيدن به اين حال با سعادت را.(5)يسوع در جواب فرمود: ((پُر واضح است كه انسان بايد چيز خوب را بخواهد تا خداي به او ببخشد.(7)به من بگوئيد در وقتي كه بر سفره هستيد مگر تناول مىكنيد خوراك هائي را كه از نظر كردن به آنها متأذي مىشويد؟(8)نه البته.(9)همچنان به شما مىگويم كه شما هرگز نمىرسيد به آنچه كه مىخواهيد آن را.(10)همانا خداي قادر است كه هرگاه شما بخواهيد طهارت را،شما را در كمتر چشم بهم زدني طاهر سازد.(11)زيرا خداي ما مىخواهد كه ما منتظر باشيم و طلب كنيم،تا انسان درك كند بخشش و بخشاينده را.(12)آيا ديده ايد كساني را كه مشق تير اندازي مىكنند به نشانه؟(13)همانا ايشان چندين بار بيهوده تير بيندازند.(14)ايشان نمىخواهند كه بيهوده تير بيندازند؛لكن علي الدوام اميد دارند كه به نشان بزنند.(15)پس شما هم اي كساني كه مىخواهيد هميشه به ياد خداي باشيد!اينچنين كنيد.(16)هرگاه غافل شديد گريه كنيد.(17) زيرا خداي به شما نعمت خواهد بخشيد تا برسيد به تمام آنچه كه گفتم.(18)همانا روزه و شب بيداري روحاني متلازم اند؛تا جائي كه هرگاه كسي شب بيداري را باطل سازد روزه باطل مىشود بي درنگ.(19)زيرا انسان به ارتكاب گناه روزه ي نَفْس را باطل مىكند و از خداي غافل مىشود.(20)همچنين شب بيداري و روزه داري از حيث نَفْس لازم اند هميشه از براي ما و از براي ساير مردم.(21)زيرا روا نيست هيچ كس را كه گناه نمايد.(22)پس از من باور كنيد كه روزه ي جسد و شب بيداري آن در هروقت و براي هر كس ممكن نيست.(23)زيرا پيدا مىشوند بيماران و پيران و آبستن ها و گروهي كه مجبورند به پرهيزانه خوردن و كودكان و غير اينان از خداوندانِ بنيه ي ضعيف.(24)همانطور كه هر كس به اندازه ي خاص خود جامه در بر مىكند،همچنين واجب است بر او كه به اندازه ي خود روزه اش را اختيار كند.(25)زيرا همانطور كه جامه هاي كودك براي مرد سي ساله صلاحيت ندارد،همچنين روزه ي يكي و شب بيداريش براي ديگري صلاحيت ندارد.
فصل صد و يازدهم
ليكن حذر كنيد از شيطان كه تمام قواي خود را متوجه سازد به اينكه در اثناي شب بيداري باشيد و بعد از آن بخوابيد؛در حالي كه واجب است بر شما كه به وصيت خداي نماز بخوانيد و به سخن خداي گوش دهيد.(2)به من بگوئيد آيا راضي مىشويد يكي از دوستان شما گوشت بخورد و به شما استخوانش را بدهد؟))(3)پطرس در جواب گفت:نه اي معلم!زيرا چنين كسي شايسته نيست كه دوست ناميده شود؛بلكه ريشخند كننده است.(4)پس يسوع آهي كشيده،فرمود: ((همانا سخن براستي گفتي اي پطرس!اگر كسي شب بيداري به جسد نمايد،بيشتر از آنچه لازم است،اما در وقتي كه واجب است بر او نماز بخواند يا به سخن خداي گوش دهد،در خواب است و به چرت زدن سرسنگين؛پس چنين شخص بدبختي،راستي كه به خداوند و آفريدگار خود استهزا مىكند و مرتكب گناه مىشود.(5)علاوه بر آن پس او دزد است؛زيرا مىدزدد وقتي را كه بايد به خداي بدهد و آن را صرف مىكند در جائي كه او نمىخواهد و به اندازه اي كه خودش مىخواهد.(6)مردي به دشمنان آقاي خود از ظرفي كه در آن بهترين شراب بود مىنوشانيد در وقتي كه شراب در نهايت خوبيش و از آن مىچون دُرْد شد به آقاي خود نوشانيد.(7)پس گمان مىكنيد آقا به بنده ي خود چه كند،وقتي كه همه چيز را فهميده و بنده اش پيش رويش باشد؟(8)او هر آينه غلام را مىزند و مىكشد به خشم و از روي عدالت،چنانكه روش جهان بر آن است. (9)پس چه مىكند خداي به مردي كه بهترين وقت خود را در مشاغل و بدترين آن را در نماز و مطالعه ي شريعت صرف مىكند؟(10)واي بر جهان!زيرا دل آن به اين گناه و آنچه از اين بزرگ تر است سنگين است.(10)از اين رو چون به شما گفتم كه شايسته است خنده برگردد به گريه و وليمه ها به روزه و خواب به شب بيداري،جمع كردم تمام آنچه را شنيديد در سه كلمه.(12)آن اين است كه واجب است بر گناهكار كه بر زمين علي الدوام بگريد و گريه ي او از دل باشد؛زيرا خداوند آفريدگار ما از او خشمگين شده است.(13)همچنين واجب است بر شما اينكه روزه بداريد تا شما را بر حس جسدي تسلط باشد.(14)نيز واجب است كه شب بيداري كنيد تا خطاكار نشويد. (15)پس گريه ي جسدي و روزه و شب بيداري جسدي واجب است كه بر حسب بنيه ي افراد باشد.))
فصل صد و دوازدهم
(1)پس از آنكه يسوع اين بفرمود،فرمود:((واجب است بر شما كه طلب كنيد ميوه هاي زمين را كه قوام زندگاني ما به آن است؛زيرا هشت روز مىشود كه نان نخورده ايم.(2)پس از اين رو نماز مىكنم به خداوند و انتظار مىكشم شما را با برنابا.))(3)پس شاگردان و فرستادگان همه رفتند چهار چهار،و شش شش و در راه شدند بر حسب سخن يسوع.(4)نگارنده با يسوع باقي ماند.(5)پس يسوع بگريستن فرمود: ((اي برنابا!بايد كشف كنم بر تو رازهاي بزرگي را كه واجب است بر تو آگاهانيدن جهان به آنها بعد از درگذشتن من.))(6)نگارنده به گريه در جواب گفت:براي من و براي غير من گريه را بپسند؛زيرا ما گناهكارانيم.(7)تو اي آنكه پاك و پيغمبر خدائي!خوشايند نيست گريه زياد كني.(8)يسوع فرمود: ((باور كن سخن مرا اي برنابا!كه نمىتوانم گريه كنم به اندازه اي كه بر من واجب است.(9)زيرا اگر مرا مردم خداي نمىخواندند،هرآينه معاينه مىكردم اينجا خداي را چنانكه در بهشت ديدار مىشد و هر آينه از ترس روز جزا ايمن مىشدم.(10) لكن خداي مىداند كه من بيزارم؛زيرا در دل من هيچ خطور نكرده كه بيشتر از بنده ي فقيري محسوب شوم.(11)مىگويم به تو كه همانا اگر من خداي خوانده نشده بودم،هرآينه همان وقت از جهان در مىگذشتم و بسوي بهشت برده شده بودم؛اما اكنون تا روز جزا به آنجا نمىروم.(12) در اين صورت مىبيني كه گريه بر من واجب است.(13)بنابراين بدان اي برنابا!براي اين واجب است بر من خود نگه داري؛زود باشد كه يكي از شاگردانم مرا به سي پاره از نقدينه ها بفروشد. (14)بنابراين من يقين دارم كه آن كس كه مرا مىفروشد،به نام من كشته خواهد شد.(15)زيرا خداي مرا از زمين بلند مىكند و چهره ي آن خائن را تغيير مىدهد تا هر كس گمان كند كه من او هستم.(16)با اين وجود وقتي كه او به بدترين مرگي بميرد،براي من خواهد ماند ننگ مردن او تا مدّت مديدي درجهان.(17)ليكن هنگامىكه بيايد محمّد،پيغمبر خداي،اين ننگ ازمن برداشته مىشود.(18)اين را خداي خواهد كرد؛زيرا من اعتراف نمودم به حقيقت مسيا و به اوكه اين جزا را به من عطا خواهد فرمود؛يعني كه شناخته شوم كه من زنده ام و من پيراسته ام از عيب آ‎نگونه مرگ.))(19)پس نگارنده گفت:اي معلم!به من بگو كه آن بد بخت كيست؟زيرا آرزو مىكنم كه كاش او را به خفه كردن بميرانم.(20)يسوع در جواب فرمود: ((خاموش باش؛زيرا خداي چنين مىخواهد،پس او جز آن نمىتواند كرد.(21)ليكن چون اين واقعه بر مادر من وارد شود،پس حق را به او بگو تا تسلّي پيدا كند.))(22)آن وقت نگارنده گفت:همانا اي معلم!من اين را به جا مىآورم،إن شاءالله.
فصل صد و سيزدهم
(1)چون شاگردان آمدند،قوطي صنوبري حاضر نمودند و به اِذن خداي مقداري از خُرما كه كم نبود،يافته بودند.(2)آن خرماها را بعد از نماز ظهر با يسوع خوردند.(3)پس چون فرستادگان و شاگردان در آنجا نگارنده را تُرش روي ديدند،ترسيدند كه مبادا واجب شده باشد بر يسوع درگذشتن از جهان بزودي.(4)به اين خاطر يسوع ايشان را تسلي داده فرمود: ((مترسيد؛زيرا ساعت من تاكنون نرسيده كه از شما درگذرم؛پس با شما زمان كمىديگر باز خواهم ماند.(5)از اين رو واجب اعلام كنم به شما كه اكنون –چنانكه در بين تمام اسرائيل گفتم –بشارت بدهيد بر توبه تا خداي بر گناه اسرائيل ترحم فرمايد.(6)هر كس بايد از كسالت حذر كند،خصوصاً كسي كه براي توبه عقوبت بدنيه را استعمال مىكند.(7)زيرا هر درختي كه ثمر نيكو نمىدهد،بريده مىشود و در آتش انداخته مىشود.(8)يكي از اهالي شهر رَزستاني داشت كه در وسط آن بستاني بود كه در آن بستان درخت انجيري بود.(9(چون صاحبش در مدت سه سال هر وقت كه مىآمد ثمري نمىديد و مىديد كه درختان ديگر همه بارآورده اند،به رزبان خود گفت:اين درخت بد را قطع كن؛زيرا بر زمين سنگيني مىنمايد.(10)پس رَزبان در جواب گفت:چنين نباشد اي آقا!زيرا آن درخت خوش منظري است.(11)پس صاحب زمين به او گفت:خاموش باش،زيرا جمال بي فايده براي من سودي ندارد.(12)در اين صورت تو بايد دانسته باشي كه در خت خرما و بَلَسان خوش منظر تر از درخت انجير است.(13)لكن من سابقاً در صحن خانه ي خودم نهالي از درخت خرما و بَلَسان كاشتم و دور آنها را ديواري نيكو گرفتم؛لكن چون برگ نگرفته و برگ هاشان انبوه شده و زمين را فاسد كردند،بيرون خانه امر به كندن هر دو دادم.(14)پس در اين صورت مگر مىگذرم از درخت انجيري كه دور از خانه است و بر بستان و رَزستان من سنگيني مىكند،در جائي كه هر درخت ديگري بار مىگيرد؛همانا من بعد از اين آن را تحمل نمىكنم.(15)پس رزبان گفت:اي آقا!همانا خاك بنهايت حاصلخيز است،پس منتظر سال آينده باش.(6)همانا من برگ هاي درخت انجير را براندازم و خاك سرگين آلوده را از آن دور كنم و خاك خالص و سنگ ها را بگذارم پس بار مىآورد.(17)صاحب زمين در جواب گفت:پس برو و چنبن كن كه من منتظرم و درخت انجير بار خواهد گرفت.آيا اين مثل را فهميديد؟))شاگردان در جواب گفتند:نه اي آقا!پس آن را براي ما تفسير بفرما.
فصل صد و چهاردهم
(1)يسوع فرمود: ((به شما راست مىگويم؛همانا صاحب ملك همان خداي و رَزبان شريعت اوست. (2)پس در اين صورت نزد خداي در بهشت درخت خرما و بَلَسان بود؛زيرا شيطان همان درخت خرما و و انسان نخستين همان بَلَسان است.(3)پس هر دو را راند؛زيرا ايشان از اعمال صالحه بار نگرفتند و به سخنان غير صالح كه عليه فرشتگان و مردمان بسيار حكم گرديد تكلم نمودند.(4) چون خداي انسان را در ميان آفريدگان خود -كه همه وي را بحسب فرمان او اطاعت مىكنند –قرار داده و چنانكه گفتم ثمري نياورد،پس همانا خداي او را قطع مىنمايد ودر دوزخش مىاندازد. (5)زيرا او از فرشته و انسان نخست عفو نفرمود و فرشته را عقوبت فرمود،عقوبت ابدي و انسان را تا مدتي.(6)پس از اينجاست كه شريعت خداي مىفرمايد كه انسان را در اين زندگي لذايذي است بيشتر از آنچه شايسته است.(7)پس بايد او در اين صورت متحمل تنگي شود و از لذيذ جهان محروم ماند،تا اعمال صالحه به جا آورد.(8)بنابراين خداي انسان را مهلت مىدهد تا توبه كند.(9)براستي به شما مىگويم كه خداي ما حكم فرموده بر انسان به عمل براي غرضي؛چنانكه ايوب،دوست خداي و پيغمبر او،فرموده:چنانكه پرنده براي پريدن و ماهي براي شنا كردن زائيده شده،همچنين انسان براي عمل زائيده شده است.(10)داوود پدر ما و پيغمبر خداي نيز چنين مىفرمايد كه:چونكه هرگاه ما به زحمت دست هاي خود بخوريم،بركت داده مىشويم و براي ما خير خواهد شد.(11)از اين رو بر هركس واجب است كه به حسب صفت خود عمل كند.(12)به من بگوئيد كه هرگاه پدر ما داوود و پسرش سليمان كار مىكردند به دست هاي خود،پس بر گناهكار شايسته است كه چه به جا آورد؟))(13)پس يوحنا گفت:همانا كار كردن چيز خوبي است؛ليكن بر فقرا واجب است كه به آن قيام نمايند.(14)پس يسوع فرمود: ((آري؛زيرا ايشان نمىتوانند كه غير آن نمايند.(15)ليكن نمىداني كه بر صالح براي اينكه صالح باشد،واجب است اينكه مجرد باشد از اضطرار.(16)پس آفتاب و سيارات ديگر نيرو مىگيرند به اوامر خداي تا جائي كه نمىتوانند غير آن كنند؛پس آنها را فضيلتي نباشد.(17)آيا خداي وقتي كه امر كرده به عمل،فرموده كه فقير از عرق رخساره ي خود زندگاني كند؟(18)آيا آنچه كه ايوب فرموده كه چنانكه پرنده براي پريدن زائيده شده همچنين فقير براي عمل زائيده شده است؟(19)بلكه خداي به انسان فرموده: به عرق رخساره خود نان خود را بخور.(20)ايوب فرموده: انسان براي عمل زائيده شده. (21)بنابراين آن كس كه انسان نيست از اين امر معاف است.(22)راستي كه گراني چيزها هيچ سببي ندارد،جز اينكه جماعت بسياري از كسالتمندان(تنبلها) يافت مىشوند.(23)پس اگر ايشان مشغول شده بودند و بعضي از ايشان در زمين و ديگران در صيد ماهيان در آب كار كرده بودند،هر آينه جهان در بزرگترين وسعت بود.(24)واجب است كه حساب پس داده شود بر همين نقصان در روز جزاي هولناك.
فصل صد و پانزدهم
(1)انسان به من بگويد در جهاني كه بسبب آن به كسالت(تنبلي) زندگاني مىكند،به چه وضعي آمده؟ (2)پس يقين است كه او برهنه و ناتوان بر همه چيز زائيده شده و او مالك آنچه يافته نيست؛بلكه متصرف آن است.(3)پس بر اوست كه حسابي از آن در آن روز هولناك تقديم نمايد.(4)همچنين واجب است كه بسيار بترسند از شهوت مذمومه كه مىگرداند انسان را مانند حيوانات بي زبان.(5)زيرا دشمن مرد از اهل بيت خود اوست؛تا جائي كه ممكن نيست رفتن به آنجائي كه پاي دشمن آنجا نمىرسد.(6)چه بسيارندآنانكه هلاك شدند به سبب شهوت.(7)پس به سبب شهوت طوفان آمد؛تا حدي كه جهان پيش رحمت خداي هلاك شد و بجز نوح و هشتاد و سه نفر بشر،ديگران نجات نيافتند.(8)بسبب شهوت،خداي هلاك نمود سه شهر شرير را كه بجز لوط و دو فرزند او نجات نيافتند.(9)همچنين بسبب شهوت نزديك بود كه سبط بنيامين فنا شوند.(10)همانا براي شما براستي مىگويم كه اگر براي شما بشمارم كساني را كه بسبب شهوت هلاك شدند،هرآينه مدت پنج روز كفايت نخواهد كرد.))(11)يعقوب گفت:اي آقا!معني شهوت چيست؟(12)پس يسوع در جواب فرمود: ((همانا شهوت عشقي است مطلق العنان كه هر گاه او را عقل ارشاد نفرمايد،تجاوز كند از حدود بصيرت و محبت.(13)بطوري كه اگر انسان،عارف به نَفْس خود نشد،دوست مىدارد آنچه را كه سزاوار دشمني است.(14)از من باور كنيد كه هرگاه انسان چيزي را دوست بدارد نه از حيث اينكه آن چيز را خداي به او داده،پس او زناكار است.(15)زيرا او نَفْس را كه مىبايست به خداوند آفريدگار خود متحد بماند،به مخلوق متحد ساخته.(16)از اين رو خداي ندبه كنان از زبان اشعياي پيغمبر فرموده:همانا تو به عاشقان بسياري زنا كردي؛ليكن بسوي من برگرد تا تو را قبول كنم.(17)سوگند به هستي خداوندي كه جانم در حضورش مىايستد،اگر در دل انسان شهوت اندروني نباشد،هرآينه در شهوت بيروني نمىافتد؛زيرا همين كه ريشه كنده شود درخت مىميرد.(18)پس بايد مَرد قانع شود به زني كه آفريدگارش به او داده و بايد فراموش كند هر زن ديگر را.))(19)اندرياس در جواب گفت:چگونه انسان فرموش كند زنان را هرگاه زندگاني كند در شهر،جائي كه بسياري از ايشان پيدا مىشوند.(20)يسوع فرمود: ((اي اندرياس!حقاً كه سكونت در شهر مضرّ است؛زيرا شهر مثل اسفنج است كه هرگناهي را مىمكد.
فصل صد و شانزدهم
(1)واجب است بر انسان كه در شهر زندگاني كند بمانند سپاهي كه دور او را دشمن احاطه كرده باشند در ميان قلعه،درحالتي كه دفع كند از خود هرهجومىرا و بترسد هميشه ازخيانت خويشاوندان. (2)همچنين واجب است بر او كه دفع كند هر عامل و وسوسه ي خارجي گناه را و اينكه از حس بترسد؛زيرا او را عشق مفرطي است به چيزهاي مُردار.(3)ليكن چگونه مدافعه كند از نَفْس خود هرگاه باز ندارد سركشي چشم را كه آن اصل هرگناه جسدي است.(4)سوگند به هستي خداوندي كه جان من درحضورش مىايستد،كسي را كه دو چشم جسدي نيست ازعقاب مأمون تر است، مگر عذابي كه بسوي دركه سوم است؛با اينكه كسي كه دو چشم دارد او را قصاص روا مىشود تا دركه ي هفتم.(5)در زمان ايلياي پيغمبر اتفاق افتاد كه مرد نابيناي نيكو سيرتي را ديدكه مىگريد. (6)پس از او پرسيد:اي برادر!چرا گريه مىكني؟(7)نابينا در جواب گفت:از اين مىگريم كه نمىتوانم ايلياي پيغمبر،قدوس خداي را ديدار كنم.(8)پس او را ايليا سرزنش فرموده و گفت:اي مرد دست از گريه بدار؛زيرا به گريه ي خود گناه مىكني.(9)نابينا در جواب گفت:همانا به من بگو مگر ديدار كردن پيغمبر خداي،كه مردگان را بر مىخيزاند و آتش فرود مىآورد،گناه است؟ (10)ايليا درجواب فرمود:همانا تو راست نمىگوئي؛زيرا ايليا نمىتواند آنچه را گفتي به عمل آورد چه او مردي است مثل تو؛زيرا اهل عالم همگي نمىتوانند كه يك مگس هم خلق كنند.(11)نابينا درجواب گفت:اي مرد!اينكه مىگوئي همانابواسطه ي اينست كه لابد تو را ايليا بر بعضي گناهان سرزنش فرموده و ازاين رو از وي كراهت داري.(12)ايليا درجواب فرمود:شايدكه راست گفته باشي؛چه اگر ايليا را دشمن داشتمىخداي را دوست مىداشتم و هراندازه كه به دشمني ايليا افزودمىبه دوستي خداي افزودمي.(13)پس ازاين رو نابينا سخت خشمگين شده وگفت: سوگند به هستي خداي كه همانا تو فاجري؛مگر ممكن است كسي خداي را دوست داشته بدارد پيغمبر خداي را خوش نداشته باشد؟ازاينجا بگذر؛زيرا ديگر به حرف توگوش نمىدهم.(14)ايليا در جواب گفت: اي برادر!اكنون تو به عقل خود خواهي ديد سختي شرِ جسم جسدي را؛زيرا خود آرزو مىكني چشم را تا ايليا را ببيني و حال آنكه تو در دل ايليا را دشمن مىداري.(15)پس نابينا در جواب گفت: دور شو؛چه تو شيطاني هستي كه مىخواهي كه مرا خطاكار سازي نسبت به قدوس خداي.(16) پس ايليا آهي كشيده فرمود:همانا تو راست گفتي اي برادر!زيرا جسد من كه تو آن را مىخواهي بيني،مرا از خداي جدا مىنمايد.(17)پس نابينا در جواب گفت:من نمىخواهم؛بلكه هرگاه مرا دو چشم هم بودي،هرآينه آنها را به هم مىگذاشتم تا تو را نبينم.(18)آن وقت ايليا فرمود:بدان اي برادر!كه من خود ايليا هستم.))(19)نابيناگفت:همانا تو راست نمىگوئي.(20)آن وقت شاگردانِ ايليا گفتند:اي برادر!همانا او ايليا،پيغمبر خداست بعينه.(21) پس نابينا گفت:اگر پيغمبر است،به من بگويد كه از كدام دودمان هستم و چگونه نابينا شده ام.
فصل صد و هفدهم
(1)ايليا در جواب گفت:تو از سِبط لاوي هستي و چون در وقتي كه در داخل هيكل خداي بودي به زني در نزديكي معبد از روي شهوت نگاه كردي،خداي ما بينائي تو را برانداخت.(2)پس آن وقت نابينا با گريه گفت:اي پيغمبر پاك خداي!مرا ببخش كه نسبت به تو در سخن خطا نمودم و اگر تو را ديدار مىكردم،هرآينه نسبت به تو خطا نمىكردم.(3)پس ايليا در جواب فرمود:خداي ما تو را ببخشد اي برادر!(4)زيرا من هر قدر در دشمني نفس خود بيفزايم همانقدر در محبت خداي مىافزايم.(6)اگر مرا ديده بودي،هرآينه رغبت تو،كه موجب خشنودي خداي نيست،خاموش مىشد.(7)زيرا ايليا آفريدگار تو نيست؛بلكه خداي آفريدگار توست.(8)آنگاه ايليا با گريه فرمود: همانا من در آنچه مخصوص توست شيطانم؛زيرا من تو را از آفريدگارت روي گردان مىكنم.(9) پس گريه كن اي برادر!زيرا تو را نوري نبود تا به تو حق را از باطل بنماياند؛؛چه اگر تو آن را داشتي تعليم مرا حقير نمىشمردي.(10)از اين رو به تو مىگويم كه بسياري از مردم آرزو دارند كه مرا ببينند و از دور مىآيند تا مرا ديدار كنند و حال آنكه سخن مرا حقير مىشمارند.(11)از اين رو چشم نداشتن ايشان بهتر باشد براي خلاصي ايشان.(12)زيرا هر كسي كه در مخلوق هر چه باشد لذتي بيابد و نخواهد كه لذتي از محبت خداي بيابد،همانا در دل خويش بتي خواسته و خداي را ترك نموده است.))(13)آنگاه يسوع آهي كشيده،فرمود: ((آيا فهميدي تمام آنچه را كه ايليا فرموده است؟))(14)شاگردان در پاسخ گفتند:حقاً كه درست فهميديم و همانا ما حيرانيم از دانستن اينكه اينجا بر روي زمين يافت نشوند مگر اندكي از كساني كه بتان را پرستش نمىكنند.
فصل صد و هجد هم
(1)آن وقت يسوع فرمود: ((همانا شما راست مىگوئيد؛زيرا اسرائيل نيز هم اكنون در بر پا نمودن پرستش بت هائي كه در دلهاي ايشان است راغبند؛چون مرا خداي شمردند.(2)بسياري از ايشان اكنون تعليم مرا حقير شمرده و مرا گفتند كه ممكن است تا خود را بزرگ تمام يهوديه بسازم،اگر اقرار كنم كه من خداي هستم.(3)همچنين مىگويند كه من ديوانه ام؛چه من راضي شده ام به تنگدستي زندگاني كنم در اطراف بيابان،نه اينكه دائماً ميان رؤسا به خوش گذراني اقامت نمايم.(4)اي انسان!چقدر بدبختي؛اي انساني كه حرمت مىكني نوري را كه در آن مگس و مورچه اشتراك دارند و حقارت مىكني به نوري كه در آن فقط فرشتگان و پيغمبران و دوستان پاك خداي اشتراك دارند.(5)پس هرگاه نگاه نداري چشم را اي اندرياس!دراين صورت همانا به تو مىگويم غوطه ور نشدن درشهوات از محالات است.(6)از اين رو ارمياي پيغمبر سخت گريه كنان فرموده: چشم دزد نَفْس مرا مىدزدد.(7)هم از اين رو پدر ما داوود به بزرگترين شوقي دعا نمود به مولاي ما خداوند كه چشم هاي او را بگرداند تا باطل را نبيند.(8)زيرا هر چه نهايت دارد،همانا كه قطعاً باطل است.(9)اكنون به من بگو كه هر گاه كسي دو سكه داشته باشد كه به آنها ناني بخرد،آيا آنها را در خريدن دود صرف مىكند؟(10)نه البته؛زيرا دود به چشم ها ضرر مىرساند و غذاي تن نمىشود.(11)پس واجب است بر انسان كه چنين كند؛زيرا بايد با بينشِ چشمِ بيروني و با بينشِ عقلِ اندروني خود طلب كند شناسائي خداوند آفريدگار خود را،نيز بايد رضايت و خواست او را بجويد و اينكه غرض خود را مخلوقي قرار ندهد كه موجب خسارت او در محبّت به خالق مىشود.
فصل صد و نوزدهم
(1)همانا هر قدر كه انسان به چيزي نظر نمايد و فراموش كند آن خدائي را كه آن چيز را براي انسان آفريده،پس خطا كرده است.(2)چه،هرگاه دوستي به تو چيزي را ببخشد تا آن را حفظ نمائي كه يادگار او باشد،پس اگر آن را بفروشي و دوست خود را فراموش كني،همانا به خشم آورده اي دوست خود را.(3)بدانيد كه اين است آنچه انسان مىكند.(4)زيرا در وقتي كه نظر مىكند به مخلوق و ياد نمىكند آفريدگاري را كه آن را براي گرامىداشتن انسان آفريده،خطا مىكند نسبت به خداوندِ آفريدگار به كفرانِ نعمت.(5)پس حالا آن كس كه به زنان نظر مىكند و فراموش مىكند خدائي را كه زن را براي خير انسان آفريده،او را دوست داشته و خواستار او شده،(6)و اين شهوت از او به جائي رسيده كه دوست مىدارد با او هر چيزي را كه شبيه است به آن چيز محبوب؛پس ناشي مىشود از آن عشق گناهي كه از ياد نمودن آن شرم مىآيد.(7)پس چون انسان به چشم هاي خود لجامىبنهد،بر حس چيره مىشود و نمىخواهد آنچه را اقدام بر آن نفعي ندارد واينگونه جسد زيرفرمان روح مىآيد.(8)پس همانطور كه كشتي بدون باد حركت نمىكند،جسد هم نمىتواند بدون حس گناه كند.(9)اما آنچه بر توبه كننده عملِ آن واجب است از تبديل نمودن قصه خواني به نماز،پس آن چيزي است كه عقل آن را مىگويد،ولو اينكه دستوري هم از خداي نباشد.(10)زيرا انسان در هر كلمه ي قبيحه گناه مىكند و خداي ما گناه او را به نماز محو مىفرمايد.(11)زيرا نماز همانا شفيع نَفْس است.(12)نماز همانا دواي نَفْس است.(13) نماز همانا حفظ دل است.(14)نماز همانا سلاح ايمان است.(15) نماز همانا لجام حس است.(16) نماز همانا نمك جسد است كه نمىپسندد جسد را به گناه فاسد شود.(17)به شما مىگويم كه نماز همان دو دست حيات ماست،كه نمازگزار به آنها در روز جزا از خود مدافعه مىكند.(18)زيرا انسان در زمين نفس خود را از گناه حفظ مىكند و حفظ مىكند دل خود را تا نرسد به آن آرزوهاي زشت در حالتي كه شيطان را به غضب آورده است؛چه او حفظ مىكند حس خود را در ضمن شريعت خداي و جسد خود را داخل در نيكوئي مىكند در حالتي كه مىيابد از خداي هرچه را طلب مىكند.(19)سوگند به هستي خدائي كه ما در حضور او هستيم،انسان بدون نماز نمىتواند مردي باشد صاحب اعمال صالحه؛بيشتر از آنچه گنگي مىتواند در محضر كوري براي خود حجت آورد،يا بيشتر از امكان بِه شدن ناسور بدون مرهم،يا مدافعه ي مردي ازخودش بدون حركت، يا حمله نمودن به ديگري بدون صلاح،يا دركشتي شراع بلند نمودن بدون پارو،يا نگه داشتن گوشت ها بدون نمك.(20)زيرا معلوم است كه آن كس كه دو دست ندارد نمىتواند بگيرد.(21)پس هرگاه كسي قادر شد به برگرداندن سرگين به زر يا گِل به شِكَر،پس چه مىكند؟))(22)چون يسوع خاموش شد؛شاگردان در جواب گفتند:چنين كسي جز به ساختن طلا و شكر مشغول نمىشود.(23)آن وقت يسوع فرمود: ((پس براي چه مرد،پرگوئي را به نماز تبديل نمىكند؟!(24) آيا خداي به او وقت عطا فرموده تا خداي را به خشم آورد؟(25)كدام پيشرو به پيرو خود ملكي مىبخشد تا عليه او جنگي برانگيزاند.(26)سوگند به هستي خداي هرگاه مرد مىدانست كه هنگام سخن باطل نَفْس به چه صورت بر مىگردد،هرآينه گزيدن زبان خود را به دندان خود ترجيح مىداد بر سخن گفتن.(27)چه بد بخت است جهان؛زيرا امروز مردم براي نماز اجتماع ندارند؛بلكه همانا براي شيطان در رواق هاي هيكل جمع هستند؛بلكه خودِ هيكل ذبيحه ي سخن باطل است و آنچه از اين بدتر است،كارهائي است كه ممكن نيست تكلم به آنها بدون شرمندگي.
فصل صد و بيستم
(1)اما ثمرِ سخن باطل اين است كه بصيرت را ضعيف مىكند،تا بحدّي كه ممكن نشود او را قبول حق.(2)پس شخص پر گو چون اسبي است كه عادت كرده به اينكه يك رطل پنبه را بردارد و نتواند كه صد رطل سنگ را بردارد.(3)ليكن از آن بدتر مردي است كه وقت خود را در مزاح صرف مىكند.(4)پس وقتي كه مىخواهد نماز بخواند،شيطان همان خوشمزگي هاي مزاح را به ياد او مىاندازد و در وقتي كه واجب است از گناهان خود گريه كند تا خداي را به رحم آورد و آمرزش گناهان خود را بيابد،غضب خداي را به هيجان مىآورد تا او را بزودي تأديب نموده و بيرونش مىاندازد.(5)در اين صورت واي بر مزاح كنندگان و سخن گويان به باطل.(6)ليكن هرگاه خداي ما مزاح كنندگان و سخن گويان به باطل را دشمن مىدارد؛پس چه اعتباري دارند كساني كه زمزمه مىكنند به غيبت همسايگان خود و ازكدام ورطه خواهند شد كساني كه ارتكاب گناه را نوعي تجارت ضروري و لازم قرار مىدهند.(7)اي ناپاك مردم جهان!نمىتوانم تصور نمايم كه به چه سختي خداي شما را قصاص مىفرمايد.(8)پس واجب است بر آن كسي كه با نَفْس خود مجاهدت مىكند،اينكه سخن خود را به قيمت طلا بدهد.))(9)شاگردان گفتند:ليكن چه كسي مىخرد سخن مردي را به قيمت طلا؟(10)هرگز هيچ كس آن را به اين قيمت نمىخرد. (11)همچنين چگونه با نفس خود مجاهدت مىكند؟واضح است كه او پر طمع مىشود.(12) يسوع در جواب فرمود: ((همانا دل شما سنگين است به اندازه اي كه من نمىتوانم آن را بردارم.(13) از اين رو لازم است كه معني هركلمه را به شما افاده كنم.(14)ليكن شكر كنيد خداي را كه به شما نعمت بخشيده تا اسرار خداي را بشناسيد.(15)نمىگويم بر توبه كننده است كه سخن خود را بفروشد.؛بلكه مىگويم كه هر وقتي سخن كند،واجب است بر او كه خيال كند زر مىريزد. (16)حقاً كه چون اينگونه خيال كند،فقط وقتي سخن خواهد گفت كه ضرورت باشد؛همانطور كه طلا را بر چيزهاي ضروري صرف مىكند.(17)پس همانطور كه هيچ كس طلا را صرف نمىكند بر چيزي كه از پس آن ضرري به جسد او برسد،همچنان سزاوار نيست او را كه از چيزي سخن براند كه براي نفس ضرر داشته باشد.

فصلهاي 81 تا 100

2004-10-17T07:52:00.000+03:30

فصل هشتادويكم
(1)بگوئيد به من،آيا گناهي بزرگ پنداشته مىشود بركاهنان،هرگاه تابوت شهادت خداي را بيندازد در وقتي كه آن را به دوش گرفته اند؟))(2)پس شاگردان لرزيدند چون اين راشنيدند؛زيرا ايشان علم داشتند به اينكه خداي عُزَه را كشت بجهت اينكه تابوت خداي را از روي خطا دست زده بود.(3)پس گفتند:بدرستي كه آن گناه بزرگي است.(4)آنگاه يسوع فرمود: ((سوگند به هستي خداي،بدرستي كه فراموشي كلمه ي خداي،كه به آن همه ي چيزها را آفريده و به آن براي تو حيات ابدي را مرحمت فرموده،هرآينه گناه بزرگي است.))(5)چون يسوع اين بفرمود نمازكرد و بعد ازآن نماز فرمود: ((واجب نيست كه فردا بسوي سامره عبوركنيم؛زيرا اينچنين به من،فرشته ي يزدان پاك فرمود.))(6)در بامداد آن روز يسوع به چاهي كه آن را يعقوب ساخته و به يوسف پسرش بخشيده بود رسيد.(7)چون يسوع خسته شده بود از سفر،شاگردان خود را به شهر فرستاد تا طعامىبخرند.(8)پس در پهلوي چاه بر سنگ چاه نشست و يك زني از سامره بسوي چاه آمد تا آب بكشد.(9)يسوع به آن زن فرمود: ((مرا آب ده تا بنوشم.))(10)پس آن زن در جواب گفت:مگر خجالت نمىكشي كه از من شربت آب مىخواهي و تو عبراني هستي و من زني هستم سامري.(11)يسوع در جواب فرمود: ((اي زن!اگر مىدانستي كه چه كس از تو شربت آب مىخواهد،هرآينه تو از او شربتي مىخواستي.))(12)زن در جواب گفت:چگونه مىدهي به من كه بنوشم و نه ظرفي و نه ريسماني با تو هست تا به آن آب بكشي و چاه عميق است.(13) يسوع در جواب فرمود: ((اي زن!هر كه از آب اين چاه بنوشد دوباره عطش مىگيرد؛اما هركس از آبي كه من به او مىدهم بنوشد،هرگز تشنه نمىشود و اين به تشنگاني داده مىشود تا بنوشند و به حيات جاوداني برسند.))(14)زن گفت:اي آقا!از اين آب به من بده.(15)يسوع در جواب فرمود: ((برو و شوهر خود را بخوان تا شما را بدهم و بنوشيد.))(16)زن گفت:شوهر ندارم.(17) يسوع در جواب فرمود: ((خوب راست گفتي؛زيرا تو پنج شوهر داشتي و آنكه اكنون با تو است شوهر تو نيست.))(18)چون زن اين را بشنيد،مضطرب شد وگفت:اي آقا!بعيان مىبينم اينكه تو پيغمبري.(19)از اين رو زاري مىكنم بسوي تو كه مرا از آنچه مىآيد خبر دهي كه عبرانيين بر كوه صهيون نماز خوانند در هيكلي كه آن را سليمان در اورشليم بنا كرده و مىگويند كه نعمت و رحمتِ خداي آنجا بدست آيد نه در جاي ديگر.(20)اما قوم ما پس بر اين كوه سجده مىكنند و مىگويند كه سجود همانا واجب است كه بر كوه هاي سامره باشد فقط؛پس كدامين سجده كنندگان حقيقي هستند؟
فصل هشتاد و دوم
(1)در اين وقت يسوع آهي كشيد و گريه كرده،فرمود: (2)((واي بر تو اي شهرهاي يهوديه؛ زيرا تو فخركنان مىگوئي هيكل پروردگار،هيكل پروردگار،زندگاني مىكني چنانكه گويا خدائي نيست؛فرو رفته اي در لذايذ و مكاسب جهان.(3)پس بدرستي كه اين زن حكم به دوزخ مىكند برتو در روز جزا.(4)زيرا اين زن مىخواهد بفهمد چگونه نعمت و رحمت را نزد خداي به دست بياورد.))(5)آنگاه بسوي آن زن ملتفت شده،فرمود: ((اي زن!بدرستي كه شما سامريان سجده مىكنيد به چيزي كه آن را نمىشناسيد؛ و اما ما عبرانيان سجده مىكنيم به آن چيزي كه مىشناسيم .(6)راست مىگويم به تو؛بدرستي كه خداي روح است و حق واجب است اينكه سجده كرده شود براي او به روح و حق.(7)زيرا پيمان خداي همانا در اورشليم در هيكل سليمان گرفته شده نه در جاي ديگر.(8)ليكن تصديق كن مرا،وقتي مىآيد كه خداي رحمت خود را،آن وقت در شهر ديگر مىدهد و ممكن مىشود سجده نمودن براي او در هرجاي براستي و خداي قبول مىفرمايد نماز حقيقي را هرجا به رحمت خود)).(9)زن در جواب گفت:بدرستي كه ما انتظار مسيا را داريم؛پس وقتي كه بيايد ما را تعليم مىكند؟(10)يسوع در جواب گفت: ((اي زن!مگر نمىداني كه بناچار مسيا خواهد آمد.))(11)زن در جواب گفت:آري،اي آقا!(12)آن وقت يسوع درخشيده رخسار شد و فرمود: ((به من ظاهر مىشود اي زن كه تو مؤمنه باشي.(13)پس اكنون بدان كه با ايمان به مسيا همه ي برگزيدگان خداي زود است خلاصي يابند.(14)اكنون واجب است كه بداني آمدن مسيا را.))(15)زن گفت:اي آقا!شايد تو خود مسيا باشي.(16)يسوع در جواب فرمود: ((بدرستي كه من بسوي خانه ي اسرائيل بعنوان پيغمبر رهائي فرستاده شده ام.(17)ليكن زود است كه بعد از من بيايد مسيا كه فرستاده شده ي خداست براي همه ي جهان،آنه بواسطه ي او خداي جهان را آفريده.(18)در آن وقت سجده كرده مىشود براي خداي در همه ي جهان و به رحمت رسيده مىشود و سال يوبيل كه هر صد سال مىآيد زود است كه آن را مسيا در هر سال،در هر جا قرار دهد.))(19)آنگاه آن زن سبوي خود را گذاشته،بسوي شهر شتافت تا خبر دهد آنچه را كه از يسوع شنيده است.
فصل هشتاد و سوم
(1)در وقتي كه آن زن با يسوع سخن مىگفت،شاگردان آمدند و تعجب كردند كه او اينچنين با زني سخن مىراند.(2)با اين وجود كسي به يسوع نگفت براي چه اينچنين با زن سامريه اي سخن مىگوئي.(3)چون زن برفت،گفتند:اي معلم!بيا و بخور.(4)يسوع درجواب فرمود: ((واجب است كه طعام ديگري بخورم.))(5)پس شاگردان بعضي به بعضي گفتند:شايد مسافري با يسوع سخن گفته و رفته تا براي وي طعامىبجويد.(6)پس از نگارنده ي اين كتاب پرسيدند و گفتند:اي برنابا!آيا اينجا كسي بود كه او را ممكن شود تا طعامىبراي معلم حاضر نمايد؟(7)پس نگارنده در جواب گفت:اينجا كسي نبود؛جز همان زني كه او را ديديد كه حاضر كرده بود اين ظرف خالي را تا از آب پرش كند.(8)پس شاگردان ايستادند با دهشت و منتظر نتيجه ي سخن يسوع شدند. (9)آن هنگام يسوع فرمود: ((بدرستي كه شما نمىدانيد طعام حقيقي همان عمل به مشيت خداست. زيرا آنچه كه قوّت انسان مىشود و او را حيات مىدهد نان نيست؛بلكه آن كلمه الله است به اراده ي او كه به انسان روزي مىدهد.(11)پس از اين سبب است كه فرشتگان پاك نمىخورند؛ بلكه زندگاني مىكنند و متغذي مىشوند به اراده ي خداي.(12) همچنين ما و موسي و ايليا و يكي ديگر چهل روز و شب بدون چيزي از طعام گذرانديم.))(13)آنگاه يسوع چشمان خود را بلند كرده،فرمود: ((وقت درو كي مىشود؟))(14)شاگردان در جواب گفتند:بعد ازسه ماه.(15) يسوع فرمود: ((اكنون نگاه كنيد چگونه كوه ها به دانه ها سيفد است.(16)راستي به شما مىگويم،همانا امروز دروِ بزرگي پيدا مىشود كه چيده شود.))(17)آن وقت اشاره نمود به جماعت بسياري كه آمده بودند تا او را ببينند.(18)زيرا آن زن چون به شهر در آمده بود،شهر را به هيجان آورده،گفته بودكه اي مردم!بيائيد وببينيد پيغمبر تازه ي فرستاده شده را ازجانب خداي به خانه ي اسرائيل.(19)بر آنها باز گفته بود آنچه را كه از يسوع شنيده بود.(20)پس چون آنجا آمدند،از يسوع استدعا كردند كه نزد ايشان درنگ نمايد.(21)پس يسوع داخل شهر شده و در آنجا دو روز ماند،در حالتي كه شفا دهنده بود همه ي مريضان را و تعليم دهنده بود آنچه را كه مختص به ملكوت خداست.(22)آن وقت اهل شهر به آن زن گفتند كه ما به سخن و آيات او بيشتر ايمان داريم تا به آنچه تو گفتي.(23)چون او براستي قدوس خداست و پيغمبري است فرستاده شده براي كساني كه به او ايمان مىآورند.(24)پس از نماز نيمه شب،شاگردان نزديك يسوع شدند.(25) پس به ايشان فرمود: ((زود باشد كه اين شب در زمان مسيا،پيغمبر خداي،يوبيل ساليانه شود كه اكنون هر صد سال مىآيد.(26)از اين رو نمىخواهم كه امشب بخوابيم؛بلكه مىخواهم كه نماز بخوانيم و سر خود صد بار خم كرده سجده كنيم خدايِ توانايِ مهربانِ هميشه خجسته ي خود را.(27)پس بايد هر بار بگوئيم:اعتراف مىكنيم به تو پروردگار يكتاي ما كه نه تو را آغاز و نه تو را انجام است.(28)زيرا تو به رحمت خود به همه ي چيز ها دادي آغازشان و زود باشد كه به عدل خود همه را جزا دهي.(29)ميان بشر مانندي نداري.(30)زيرا به وجود بي نهايت خود، دستخوش حركت و عوارض نيستي.(31)به ما رحم كن؛چون تو ما را آفريده اي و ما ساخته شده ي تو هستيم.))
فصل هشتاد و چهارم
(1)چون يسوع نماز خواند فرمود: ((بايد شكر خداي نمائيم؛زيرا او به ما امشب رحمت بزرگي ارزاني فرموده.(2)چون او برگردانيد زماني را كه لازم بود در اين شب بگذرد و نماز خوانديم به اتحاد با رسول خداي.(3)بتحقيق شنيدم آواز او را.))(4)پس چون شاگردان اي سخنان را شنيدند، درخشنده رخسار شدند و گفتند:اي معلم!امشب به ما قدري از اندرزها بياموز.(5)پس يسوع فرمود: ((آيا گاهي ديده ايد فضله را مخلوط با بَلَسان،))(6)پس جواب دادند:نه اي آقا!نه؛بدرستي كه ياد نمىشود ديوانه اي كه اين كار را نمايد.(7)پس يسوع فرمود: ((بدرستي كه من اكنون به شما خبر مىدهم كه همانا در جهان يافت مىشوند كساني كه در ديوانگي از آن بالاترند؛زيرا ايشان خدمت خداي را به خدمت جهان مخلوط مىكنند.(8)حتي بسياري از كساني كه بدون انجام گناه زندگاني مىكنند،فريب شيطان خورده اند.(9)در حيني كه ايشان نماز مىخوانند مشاغل دنيويه را به نماز خودشان در آميخته اند؛پس در آن وقت در نظر خداي مورد خشم واقع شده اند.(10)به من بگوئيد،آيا هرگاه براي نماز غسل مىكنيد بر حذر مىشويد از اينكه به شما نجاستي برخورد؟آري از نجاست برحذر مىشويد.(11)ليكن چه مىكنيد وقتي كه نماز مىكنيد. (12)بدرستي كه مىشوئيد خودتان را از گناه ها بواسطه ي رحمت خداي.(13)آيا هرگز مىخواهيد كه امور دنيويه صحبت بداريد در حالي كه نماز مىخوانيد؟(14)بپرهيزيد از اينكه چنين كنيد.(15)زيرا كلمه ي دنيويه فضله ي شيطان مىشود بر نفس تكلم كننده.))(16)پس شاگردان برخود لرزيدند؛زيرا با ايشان بتندي روح سخن مىگفت.(17)ايشان گفتند:اي معلم!چه كنيم هرگاه دوستي بيايد با ما سخن گويد،درحالتي كه ما نماز مىخوانيم؟(18)يسوع در جواب فرمود: ((بگذاريد او را كه انتظار بكشد و نماز خود را به پايان برسانيد.))(19)پس برتولما گفت:حتي فرض كنيم كه او چون ديد كه ما با او حرف نمىزنيم خشمگين شده و برود؟(20)يسوع در جواب فرمود: ((هرگاه خشمگين شد،پس باور بداريد از من كه او نه همانا دوست شماست و نه مؤمن است؛بلكه كافر و رفيق شيطان است.(21)به من بگوئيد،هرگاه برويد تا با يكي از غلامان اصطبل هيرودس صحبت بداريد و بيابيد او را كه با هيرودس درگوشي سخن مىكند،آيا شما خشمگين مىشويد كه او شما را در انتظار بدارد؟(22)چنين نيست هرگز بلكه مسرور مىشويد كه دوست خود را مقرّب پادشاه مىبينيد.))(23)آنگاه فرمود: ((آيا صحيح است اين؟))(24) شاگردان در جواب گفتند:همانا كه بحقيقت راست است.(25)پس يسوع فرمود: ((راستي به شما مىگويم،كه هركس نماز مىخواند،همانا با خداي صحبت مىدارد.(26)پس مگر رواست كه سخن گفتن با خداي را ترك نمائيد تا با مردم صحبت داشته باشيد؟(27)آيا سزاوار كه دوست شما از براي اين سبب كه شما احترام خداي را بيشتر از او نگه مىداريد خشمگين شود؟(28)از من باور بداريد كه هرگاه او بدين خاطر كه شما او را منتظر داشته ايد خشمگين شود،پس همانا خدمتكار خوبي است شيطان را.(29)زيرا اين همان است كه شيطان آرزوي آن را دارد؛يعني براي خاطر مردم،خداي ترك شود.(30)به هستي خداي سوگند كه واجب است بر هركس كه از خداي مىترسد،اينكه در هر عمل صالحي از كارهاي جهان،دور شود از ناخالصي تا عمل صالح فاسد انجام نشود.))
فصل هشتاد و پنجم
(1)يسوع فرمود: ((اگر كسي بدي كند يا سخن بد بگويد و كسي برود تا او را اصلاح كند و مانع شود كه چنين كاري كند،كار اين شخص چگونه است؟))(2)شاگردان در جواب گفتند:او كار خوبي مىكند؛چه اوخدمت مىكندخداي را كه هميشه مىخواهد منع شر را؛چنانكه آفتاب هميشه مىخواهد دفع تاريكي را.(3)پس يسوع فرمود: ((من به شما مىگويم كه بعكس آن هرگاه كسي كار نيكوئي كند يا سخن نيكوئي بگويد،پس هركس منع او خواهد بوسيله اي كه بالاتر از آن نباشد،همانا خدمت شيطان مىنمايد بلكه رفيق او مىشود.(4)زيرا شيطان به چيزي اهتمام ندارد جز جلوگيري از هركارِ نيكو.(5)ليكن من حالا به شما چه بگويم؟(6)بدرستي كه من به شما مىگويم آنچه را سليمانْ پيغمبر پاك و دوست خداي فرموده:از هر هزار كس كه ايشان را بشناسيد،يكي از ايشان دوست شما خواهد بود.))(7)پس مَتي گفت:در اين صورت نمىتوانيم كسي را دوست بداريم.(8)يسوع در جواب فرمود: ((به شما راست مىگويم؛كه جايز نيست شما را كه چيزي را مكروه بداريد جز گناه را.(9)حتي نمىتوانيد شيطان را دشمن بداريد از باب اينكه او آفريده ي خداست.(10)آيا مىدانيد اين براي چيست؟من به شما مىفهمانم.(11)زيرا او آفريده ي خداست و هرچه خداي آفريده است آن نيكو و كامل است.(12)پس بدين جهت هركس مخلوق را نمىپسندد خالق را نيز نمىپسندد.(13)ليكن دوست،چيزي جداي از ديگر چيز است كه بدست آوردنش آسان نيست؛ولي از دست رفتنش آسان است.(14)زيرا دوست خوش نمىدارد اعتراض را بر كسي كه او را سخت دوست مىدارد.(15)حذر كنيد و بيدار شويد و دوست اختيار نكنيد كسي را كه دوست نمىدارد آن را كه دوست مىداريد؛از اين باب كه او دوست است.(16)پس بدانيد كه مراد از دوست چيست.(17)منظور از دوست جز طبيب نفس نيست.(18)همچنين همان طور كه نادر است انسان طبيب ماهري بدست آورد كه تمام مرض ها را بشناسد و استعمال دواها را در آنها بداند،همچنين نادر است وجود دوستاني كه بشاسند لغزش ها را و بدانند چگونه بايد راهنمائي كنند به صلاح.(19)ليكن در اينجا يك بدي هست و آن اين است كه بسيار كس دوستاني دارند كه چشم از لغزش هاي دوستان خود مىپوشند.(20)دوستان ديگري دارند كه ايشان را معذور مىدارند.(21)دوستان ديگري دارند كه از ايشان بجهت امور دنيويه حمايت مىكنند.(22)دوستاني پيدا مىشوند –واين بدتر است از آنچه گذشت –كه دوستان خود را مىخوانند و ياري مىكنند ايشان را در ارتكاب گناه و زود باشد كه آخرت ايشان نظير فرومايگي ايشان باشد.(23)حذر كنيد از اينكه امثال اين گروه را دوستان خود اختيار كنيد.(24)زيرا ايشان دشمنانند و كشندگان نفس اند براستي.
فصل هشتاد و ششم
(1)بايد دوست تو دوستي باشد كه قبول كند اصلاح را،همچنانكه او مىخواهد كه تو را اصلاح كند.(2)نيز همچنانكه او مىخواهد كه ترك كني هر چيزي را براي محبّت خداي؛پس بر اوست كه راضي باشد بر اينكه ترك كني او را براي خدمت خداي.(3)ليكن به من بگو،هرگاه انسان نداند كه چگونه خداي را دوست بدارد،پس از چه چيز خواهد دانست كه خودش را دوست بدارد؟(4)پس چطور خواهد دانست كه ديگران را دوست بدارد،در صورتي كه نمىداند كه چگونه خودش را دوست بدارد؟(5)براستي كه اين البته محال است.(6)پس هرگاه براي خود دوستي اختيار كني –زيرا هركس را دوست نباشد همانا بينواست –اول در او نظر كن؛ولي نه به نَسَب نيك او و نه به طايفه ي مُعتبر او و نه به خانه ي او و نه به جامه هاي فاخر او و نه به صورت زيباي او و نه به سخن نيكوي او؛زيرا تو اگر به اينها نظر كني،بآساني فريب خواهي خورد.(7)بلكه نظر كن چگونه از خدي مىترسد و چگونه چيزهاي زميني و دنيويه را حقير مىشمارد و چگونه كارهاي نيكو را دوست مىدارد؛و به وجه اخص چگونه تعلق به جسد خود را دشمن مىدارد؛پس آن زمان آسان مىشود بر تو دريافتن دوست راستگوي.(8)نظر كن به وجه اخص هر گاه بترسد از خداي وحقير شمارد اباطيل جهان را و هرگاه حريص باشد بر اعمال صالحه و دشمن بدارد علاقه ي به جسد خود را،مثل دشمني سخت.(9)واجب هم نيست بر تو كه چنين دوستي را دوست بداري،بحيثي كه محبت تو منحصر در او باشد؛زيرا تو بت پرست خواهي شد.(10)بلكه او را دوست بدار مثل اينكه خداي تو را نعمتي عطا فرموده؛پس زينت مىدهد آن را خداي به فضل بزرگتري.(11)راستي به شما مىگويم كه هر كس دوستي پيدا كند،يكي از مسرّت هاي فردوس را پيدا كرده است؛بلكه او همه ي فردوس را يافته.))(12)تِدي گفت:ليكن هرگاه اتفاق افتاد براي انسان وجود دوستي كه منطبق نشود برآنچه گفتي اي معلم!پس او را بايد چه كرد؟آيا واجب است كه او را ترك كند؟(13)يسوع در جواب فرمود: ((واجب است بر او آن كند كه ناخدا با كشتي خود كه مىراند مىكند تا وقتي از آن نفعي مىبيند؛ليكن وقتي كه در آن زياني يافت آن را ترك مىكند.(14)اينچنين واجب است كه بكني با دوستي كه از تو بدتر است.(15)پس ترك كن او را در چيز هائي كه براي تو لغزشي باشد،هرگاه مىخواهي كه تو را رحمت خداي ترك نكند.
فصل هشتاد وهفتم
(1)واي بر جهان از لغزش ها.(2)بناچار لغزش ها خواهد آمد؛ زيرا كه جهان بر گناه ايستادگي دارد.(3)ليكن واي بر انساني كه لغزش بر او وارد مىشود.(4)براي انسان بهتر است اينكه در گردن او سنگ آسيا آويخته شود و در لجه ي دريا غرق شود از اينكه همسايه ي او بلغزد.(5) هرگاه چشم تو مايه ي لغزش تو باشد،پس آن را بِكَن؛زيرا بهتر است كه با يك چشم داخل بهشت شوي از اينكه با دو چشم داخل دوزخ بروي.(6)اگر دست يا پاي تو بلغزاند تو را به آنها نيز چنين كن؛زيرا بهتر است كه در ملكوت آسمان لنگ يا دست و پا بريده داخل شوي،از اينكه داخل دوزخ شوي با دو دست و پا.))(7)پس سمعان –ناميده شده به پطرس –گفت:اي آقا!چگونه واجب است كه چنين كنم؟براستي مىشوم ناقص درزمان كمي.(8)يسوع درجواب فرمود: ((اي پطرس! خلع كن حكمت جسديه را كه حق را فرد و تنها خواهي يافت.(9).زيرا كسي كه تو را تعليم مىكند آن چشم توست،و كسي كه تو را در عمل همراهي مىكند آن پاي توست،و كسي كه خدمت مىكند تو را در چيزي آن دست توست.(10)پس وقتي كه امثال اينها باعث شوند بر گناه،آنها. را ترك كن(11)زيرا بهتر است تو را كه جاهل و فقير و با اعمال كمىداخل بهشت شوي از اينكه داخل دوزخ شوي به اعمال بزرگ و حكيم و توانگر باشي.(12)پس برانداز از خود هر چه را كه باز دارد تو را از خدمت خداي؛چنانكه برمىاندازد انسان هرچه را كه پيش چشم او را مىگيرد.))(13)چون يسوع اين بفرمود،پطرس را به پهلوي خويش خواند و به او فرمود: ((هرگاه برادر تو نسبت به تو كار خطائي كند،برو و او را اصلاح كن.(14)پس چون به صلاح آمد،خوشحال شو؛زيرا تو سود برده اي.(15)اگر به صلاح نيامد،پس برو و دو گواه بخوان و او را به صلاح آور.(16)پس اگر به صلاح نيامد به آن،كليسا را خبر ده.(17)پس اگر باز به صلاح نيامد،او را كافر بشمار.(18)آنگاه بجهت اين،با او در زير سقف خانه اي كه مسكن دارد ساكن مشو.(19)نيز از خواني كه مىنشيند بر آن،مخور.(20)با او گفت و گو مكن.(21) حتي اگر بداني كه در اثناي راه رفتن كجا قدم مىگذارد،در آنجا قدم خود را مگذار.
فصل هشتاد و هشتم
(1)ليكن زنهار كه خود را از او بَرتر بشماري.(2)بلكه واجب است بر تو كه چنين بگوئي كه؛ اي پطرس!همانا اگر تو را خداي مساعدت نمىكرد،هر آينه از او بدتر بودي.))(3)پطرس گفت: چگونه واجب است كه او را اصلاح كنم؟(4)پس يسوع در جواب فرمود: ((به طريقي كه تو دوست داري نفس تو به آن اصلاح شود.(5)پس چنانچه مىخواهي به حِلم با تو رفتار شود، همچنان با ديگران رفتار كن.(6)مرا تصديق كن اي پطرس!زيرا به تو راست مىگويم اينكه هر مرتبه اي كه اصلاح مىكني به مهرباني برادر خود را،از خداي مهرباني خواهي ديد و سخنان تو ثمر مىدهد بعد ثمر.(7)ليكن هرگاه بدرشتي اصلاح كني،عدل خداي از تو بدرشتي قصاص مىنمايد وثمري نمىدهد.(8)اي پطرس!به من بگو آيا فقرا مثلاً اين ديگ هاي سفالين را كه در آنها طعامشان را مىپزند،آنها را با سنگ ها و چكش هاي آهنين مىشويند؟(9)هرگز،هرگز؛بلكه به آب گرم مىشويند.(10)پس ديگ ها با آهن خُرد مىشوند و اشياي چوبين را آتش مىسوزاند؛اما انسان همانا به مهرباني اصلاح مىشود.(11)پس هرگاه اصلاح نمودي برادر خود را،با نفس خود بگو: هرگاه مرا خداي همراهي ننمايد،پس بدرستي كه فردا از من عمل زشتي سرزند كه بدتر باشد از هرچه برادرم امروز كرده است.))(12)پطرس گفت:چند بار چشم بپوشم از برادر خود اي آقا؟ (13)يسوع در جواب فرمود: ((به عدد آنچه كه مىخواهي از تو چشم پوشي شود.))(14)پس پطرس گفت:آيا هفت مرتبه در روز؟(15)يسوع در جواب فرمود: ((نمىگويم فقط هفت؛بلكه از او چشم بپوش هر روز هفتاد بار و هر بار هفت مرتبه.(16)زيرا هركس چشم پوشي كند،از او چشم پوشي مىشود و هر كس جزا دهد جزا داده مىشود.))(17)در اين هنگام نگارنده گفت: واي بر رؤسا؛زيرا ايشان زود باشد كه بسوي دوزخ بروند.(18)پس يسوع او را توبيخ فرموده، گفت: ((همانا تو كودن شده اي اي برنابا!كه چنين سخن كردي.(19)شما را راست مىگويم كه حمام براي تن و لگام براي اسب و سُكّان براي كشتي ضروري نيست مثل ضرورت رئيس براي بلاد.(20)به چه سبب خداي اذن داد به موسي و يشوع و سموئيل و به داوود و سليمان و به جماعت هاي ديگر كه صادر كنند احكام را؟(21)همانا خداي داد شمشير را به مانند اينان براي برانداختن گناه.))(22)پس در اين هنگام نگارنده گفت:چگونه واجب مىشود فرمان صادر كردن به قصاص و عفو؟(23)يسوع در جواب فرمود: ((اي برنابا!هركسي قاضي نيست؛زيرا تنها قاضي را مىرسد كه سزا دهد ديگران را.(24)بر قاضي است كه از مجرم قصاص كند؛چنانكه پدر امر مىكند به بريدن عضو فاسد فرزند خود،تا همه ي تن او فاسد نشود.))
فصل هشتاد و نهم
(1)پطرس گفت:چقدر واجب است بر من كه مهلت بدهم برادر خود را تا توبه كند؟(2)يسوع فرمود: ((بقدري كه مىخواهي مهلت داده شوي.))(3)پطرس گفت:همه كس اين سخن را نمىفهمند؛با ما بوضوح تمامتر سخن بگو.(4)يسوع فرمود: ((مهلت بده برادر خود را مادامىكه خداي او را مهلت داده.))(5)پس پطرس گفت:اين را هم نمىفهمند.(6)يسوع فرمود: ((مهلت بده مادامىكه او را وقت توبه باشد.))(7)پس پطرس و ديگران محزون شدند؛زيرا پي به مقصود نبردند.(8)آن وقت يسوع فرمود: ((اگر شما ادراك صحيح مىداشتيد و مىدانستيد كه شما خود خطا كاريد،هرآينه دردل شما خطور نمىكردمطلقاً كه از دل هايتان مهرباني به خطاكار را بزدائيد. (9)از اين رو فاش مىگويم به شما؛بدرستي واجب است اينكه خطا كار مهلت داده شود كه توبه كند،تا وقتي كه او را نفسي است كه از پس دندانهايش بر مىآيد.(10)زيرا اينسان نيز مهلت مىدهد او را خدايِ توانايِ مهربان ما.(11)چه،خداي نفرموده است كه من خطا كار را در ساعاتي كه روزه مىگيرد و زيارت يا حج مىكند مىآمرزم.(12)و آن همان است كه بسياري به آن قيام كرده اند و حال آنكه ايشان به لعنت ابدي گرفتارند.(13)ليكن او فرموده:در ساعتي كه گناه كار بر گناهان خود براستي توبه مىكند فراموش مىكنم گناه او را و ديگر به ياد نمىآورم))پس يسوع فرمود: ((آيا فهميديد؟))(14)شاگردان در جواب گفتند:بعضي را فهميديم و بعضي را نه. (15)يسوع فرمود: ((آنچه را كه نفهميده ايد كدام است؟))(16)پس در جواب گفتند:ملعون بودن بسياري از آنانكه نماز خوانده اند و روزه گرفته اند.(17)آن وقت يسوع فرمود: ((راست مىگويم به شما؛بدرستي كه رياكاران از مردمان،نماز مىخوانند و صدقه مىدهند و روزه مىگيرند،بيشتر از دوستان خداي.(18)ليكن چون ايشان ايمان نداشته اند،متمكّن نشدند از توبه و از اين رو ملعون شده اند.))(19)پس در اين وقت يوحنا گفت:به ما بگو ايماني كه از روي محبت خداي باشد كدام است؟(20)يسوع در جواب فرمود: ((همانا وقت آن رسيده كه نماز صبح بخوانيم. ))(21)پس برخاستند و خود را شست و شو داده،براي خداوند فرخنده ي جاويد ما نماز خواندند.
فصل نودم
(1)چون نماز به نهايت رسيد،شاگردانِ يسوع نزديك وي شدند و او دهان گشوده فرمود: (2) ((پيش بيا اي يوحنا!زيرا به تو امروز از هرچه پرسيده اي جواب خواهم گفت.(3)ايمان خاتمىاست كه خداي برگزيدگان خود را به آن مُهر مىكند؛آن انگشتري است كه عطا فرموده آن را به پيغمبر خود،آنكه هر برگزيده اي ايمان را از دست هاي او گرفته است،چنانكه خداي يكي است.(4)از اين رو چون خداي پيش از همه چيز پيغمبر خود را آفريد و به او بخشيد پيش از همه چيز ايماني را كه آن مثابه ي صورت خداست و هر چه خداي ساخته و هرچه خداي فرموده.(5) پس مىبيند مؤمن به ايمان خود،هرچيزي را واضح تر از آنكه به چشم خود ببيند.(6)زيرا چشم ها گاهي خطا مىكنند؛بلكه نزديك به خطا هستند هميشه.(7)اما ايمان هرگز خطا نمىكند؛زيرا بنياد آن خداي و كلمه ي اوست.(8)باور كن از من؛بدرستي كه به ايمان خلاص مىشوند همه ي برگزيدگان خداي.(9)البته همانا بدون ايمان كسي را ممكن نيست تا خداي را خشنود نمايد.(10) از اين روست كه شيطان در صدد اين نيست كه روزه و نماز و صدقات و زيارات يا حج را باطل نمايد؛بلكه كفّار را ترغيب بر آنها مىكند؛زيرا او مسرور مىشود از اينكه انسان مشغول شود به كاري بدون رسيدن به مزد(11)از اين جهت واجب شد كه مخصوصاً و جداً بايد بر ايمان حريص بود.(12)ايمن ترين راه براي آن،اين است كه كلمه ي ((چرا چنين))را ترك كني؛زيرا ((چرا چنين))بشر را از فردوس بيرون نمود و آدم را از فرشته ي خوشروي به ديو هولناك حواله داد. ))(13)پس يوحنا گفت:چگونه ترك كنيم((چرا چنين)) را و حال آنكه آن دروازه ي علم است.(14)يسوع در جواب فرمود: ((بلكه ((چرا چنين)) دروازه ي دوزخ است.))(15)پس يوحنا خاموش شد؛اما يسوع بيفزود: ((وقتي كه دانستي خداي چيزي را فرموده،پس تو كيستي اي انسان تا به كُنه آن برسي كه بگوئي اي خداي چرا چنين كردي؟(16)مگر ظرف سفالين به سازنده ي خود مىگويد چرا مرا ساختي تا آب يا بَلَسان را در بر گيرم؟(17)حق مىگويم به شما؛واجب است در هر تجربه،قويدل شويد به اين كلمه كه بگوئيد:همانا خداي چنين فرمود؛همانا خداي چنين كرد؛همانا خداي چنين مىخواهد.(18) چون اين را به جا آوردي در امن زندگاني خواهي كرد.))
فصل نود و يكم
(1)در اين زمان بسبب حضور يسوع هيجان عظيمىروي داد در سرتاسر يهوديه.(2)زيرا لشكريان روم بواسطه ي عمل شيطان،عبرانيان را به هيجان آوردند كه مىگفتند:همانا يسوع خداست كه آمده تا از ايشان تفقدي بفرمايد.(3)بسبب اين،فتنه ي بزرگي روي داد؛تا جائي كه يهوديه تماماً تا چهل روز مسلّح شدند؛پس پسر بر روي پدر و برادر بر روي برادر برخاست.(4)زيرا فرقه اي مىگفتند بدرستي كه يسوع همان خداست كه به جهان آمده.(5)نيز فرقه اي مىگفتند:نه چنين است؛ بلكه او پسر خداست.(6)ديگران مىگفتندنه چنين است؛زيراخداي را شباهت بشري نيست و از اين رو نمىزايد؛بلكه بدرستي كه يسوع ناصري پيغمبرخداست.(7)اين گفته ها همانا از آيات بزرگي كه آنها را يسوع به جاي آورد،ناشي شده بود.(8)پس بجهت آرام نمودن مردم بر رئيس كاهنان لازم شد تا سوارشود بر مركبي درحالتي كه جامه هاي كاهني را پوشيده باشد و نام خداوند قدوس ((تتغراماتن))بر پيشاني او باشد.(9)همچنين پيلاطس حاكم و هيرودس هم سوار شدند.(10)پس جمع شد در مزپه پشت سر آن،سه اردو كه هريك از آنها دويست هزار مرد شمشيربند بودند.(11)پس هيرودس با ايشان گفت وگو نمود؛اما ايشان ساكت نشدند.(12)حاكم و رئيس كاهنان به سخن درآمده وگفتند اين فتنه را همانا عمل شيطان بر پا نموده؛چونكه يسوع زنده است و واجب است كه پيش او رفته از او سؤال كنيم كه گواهي از خودش پيش آورد و بحسب سخن خودش به او ايمان آوريم.(13)پس بدين واسطه شورش ايشان همه آرام گرفت و اسلحه ي خود را بر انداختند و با هم معانقه نموده و مىگفتند:اي برادر!مرا ببخش.(14)در آن روز هر يك عهد بستند كه ايمان آورند به يسوع بحسب آنچه بفرمايد.(15)آنگاه حاكم و رئيس كاهنان جايزه هاي بزرگ پيشنهاد نمودند براي كسي كه بيايد و به ايشان خبر دهد كه يسوع كجاست.
فصل نودودوم
(1)دراين زمان ما و يسوع به جبل سينا رفتيم،بجهت عمل نمودن به فرمان فرشته ي پاك.(2)بماند يسوع آنجا چهل روز را با شاگردان خود.(3)پس چون مدت تمام شد،يسوع نزديك نهر اردن رفت تابه اورشليم روَد.(4)سپس يك تن از آنهائي كه اعتقاد ورزيده بودند يسوع همان خداست،او را ديد.(5)با مسرت تمام فرياد زد:آنجاست خداي ما؛خداي ما آمده.(6)چون به شهر رسيد همه ي اهالي را شورانيد و مىگفت:اي اورشليم!خداي ما مىآيد؛آماده ي پذيرائي او باش.(7)شهادت داد كه او يسوع را در نزديكي اردن ديده بود.(8)آنگاه هركس از خُرد وكلان از شهر بيرون شدند تا يسوع را ديدار كنند.(9)ناگاه شهر تهي شد؛زيرا زن ها كودكان خود را بردست هاي خود برداشتند و فراموش نمودندكه توشه اي براي خوراك با خود بردارند.(10)پس چون حاكم و رئيس كاهنان از آن خبردار شدند،سواره بيرون رفتند و رسولي به سوي هيرودس فرستادند.(11)اوهم سواره بيرون شد،تا يسوع را ديدار كند بجهت آرامش فتنه ي گروه ها.(12)پس دو روز در صحرا در نزديكي نهر اردن به جست وجوي او شدند.(13)در روز سوم وقت ظهر،او را پيدا كردنددرحالي كه او و شاگردانش مشغول تطهير بودند براي نماز مطابق كتاب موسي.(14)يسوع چون كثرت جمعيت را،كه زمين را پوشانيده بود ديد،متحيرشد.(15)به شاگردان خود فرمود: ((شايد شيطان در يهوديه فتنه اي برپا كرده.(16)خداي دور كند از شيطان تسلطي را كه او راست بر خطاكاران.)) (17) چون اين بفرمود،مردم نزديك شده بودند.(18)پس تا او را شناختند،آغاز كردند به فرياد كه:مرحبا به تو اي خداي ما!و بنا كردند به سجده نمودن به او چنانكه به خداي سجده مىكنند.(19)يسوع آهي كشيده،فرمود:‍ ((از من دورشويد اي ديوانگان!زيرا من مىترسم از اينكه زمين دهان باز كند و بخاطركلام شما كه خداي را به خشم مىآورد،مرا با شما فرو برد.))(20)از اين رو مردم ترسيدند و همه گريستند.
فصل نودوسوم
(1)دراين وقت يسوع دست بلند نموده،اشاره به سكوت فرمود.(2)پس فرمود: ((بدرستي كه شما هر آينه گمراه شديد؛گمراهي بزرگ اي اسرائيليان!چه،شما مرا خداي خودخوانديد و حال آنكه من انساني بيش نيستم.(3)همانا من مىترسم كه بخاطر اين فكرشما خداي به اين شهرمقدس وباي سختي فرود آورده و آن را تسليم كند براي بندگي نمودن به اجانب.(4)برشيطاني كه شما را به اين فكر برانگيخت هزار لعنت باد!)) (5)چون يسوع اين بفرمود،به هر دو دست خود لت به روي خود زد.(6)پس درعقب آن گريه ي سختي بر مردم چيره شد؛به اندازه اي كه كسي نشنيد آنچه را يسوع فرمود.(7)پس از اين جهت مرتبه ي ديگر دست خود را بلند كرده،اشاره به سكوت فرمود.(8)چون گريه ي مردم آرام گرفت،بار ديگر به سخن درآمده،فرمود: (9)((گواهي مىدهم در برابر آسمان و هر چه را در زمين است گواه مىگيرم از هر آنچه شما گفته ايد بيزارم.(10)زيرا من انساني هستم زائيده شده از زني كه فناپذير و از جنس بشر است و در معرض حكم خداست و مبتلا به رنج خور و خواب و سرما و گرماست؛مثل ساير بشر.(11)از آن رو وقتي كه خداي براي جزا دادن بيايد،سخن من مثل شمشيري خواهد بود كه مىشكافد هركس را كه معتقد باشد كه من بالاتر از انسان هستم.))(12)چون يسوع اين بفرمود،كبكبه ي از سوارها را ديد؛پس دانست كه والي با هيرودس و رئيس كاهنان پيش مىآيند.(13)آنگاه فرمود: ((شايد ايشان هم ديوانه شده اند.))(14)پس چون والي با هيرودس و رئيس كاهنان آنجا رسيدند،همه ي لشكريان پياده شدند. (15)آنگاه مردم گرداگرد يسوع را احاطه كردند؛تا به آنجا كه سپاهيان نتوانستند آنان را كه مىخواستند مكالمات يسوع را با كاهن گوش دهند،دفع كنند.(16)يسوع به احترام نزديك كاهن شد؛ليكن او مىخواست كه به يسوع سجده كند.(17)پس يسوع فرياد زد: ((زنهار!چه مىخواهي بكني اي كاهنِ از خداي رانده شده؛در يگانگي خداي خطا مكن.))(18)كاهن در جواب گفت:همانا اهل يهوديه بواسطه ي آيات و تعليم تو به جنب و جوش آمده اند.تا جائي كه آشكارا مىگويند،همانا تو خدائي،پس بناچار با والي روم و هيرودس پادشاه بسبب مردم به اينجا آمدم. (19)پس اميد داريم از تو به تمام دل هاي خود،اينكه راضي شوي به فرونشاندن آشوبي كه بواسطه ي تو بر پا شده.(20)زيرا جماعتي مىگويند،همانا كه تو خدائي و ديگري گويد كه تو پسر خدائي و جماعتي مىگويند كه تو پيغمبري.(21)يسوع در جواب فرمود: ((تو اي رئيس كاهنان!چرا فتنه را خاموش نكردي؟(22)مگر تو هم ديوانه شده اي؟(23)مگر نبوت و شريعت خداي را فراموش كرده اي؛اي يهوديه با شقاوت كه شيطان تو را گمراه نموده است!))
فصل نود و چهارم
(1)چون يسوع اين بفرمود برگشته،دوباره فرمود: ((همانا من شهادت مىدهم پيش روي آسمان و گواه مىگيرم هرچه را كه بر روي زمين است بر اينكه من بيزارم از هر آنچه مردم از زبان من گفته اند كه من از بشري بالاترم.(2)زيرا من بشري هستم زائيده شده از زني و در معرض حكم خداي هستم و مثل ساير بشر زندگاني مىكنم و در معرض رنج عمومي.(3)به هستي خداوندي كه جانم در حضور او ايستاده سوگند،همانا اي كاهن!هر آينه خطا كردي خطاي بزرگي به اين سخني كه گفتي.(4)خداي به اين شهر مقدس لطفي بفرمايد تا به آن نقمت بزرگي فرود نيايد بواسطه ي اين خطا.))(5)پس آن وقت كاهن گفت: خداي بيامرزد ما را؛اما تو دعا كن براي ما. (6)پس والي و هيرودس گفتند:اي آقا!همانا محال است بشري بكند آنچه را كه تو مىكني پس از اين رو نمىفهميم آنچه را تو مىگوئي.(7)يسوع در جواب فرمود: ((همانا آنچه را مىگوئي راست است؛بدرستي كه خداي بر صلاح انسان عمل مىفرمايد چنانكه شيطان بر شر عمل مىكند.(8)زيرا انسان بمنزله ي دكان است كه هر كس به رضاي خود او در آن درآيد مشغول مىشود و در آن مىفروشد.(9)لكن تو اي والي و تو اي پادشاه!به من بگوئيد چون شما از شريعت ما بيگانه هستيد اين را مىگوئيد؛زيرا اگر شما عهد و ميثاق خداي ما را خوانده بوديد هر آينه ديده بوديد كه موسي دريا را به عصاي خود خون گردانيده و غبار را كك و نم را تندباد و روشنائي را تاريكي گردانيد.(10)غوك ها و موش ها را بر مصر فرستاد پس زمين را پوشانيدند و فرزندان نخستين را كشت و دريا را شكافت و در آن فرعون را غرق نمود.(11)من هيچ يك از اينها را نكرده ام.(12)همه اعتراف دارند به اينكه موسي اكنون مردي است مرده.(13)يشوع آفتاب را متوقف كرد و رود اردن را شكافت و اين دو از آنهائي است كه تا كنون نكرده ام. (15)ايليا آتش را از آسمان آشكارا فرود آورد و باران را نازل كرد و اين دو از آنهائي است كه من نكرده ام.(16)پس همه اعتراف كردند كه همانا ايليا بشر است.(17)بسياري ديگر از پيغمبران و پاكان و دوستان خداي به قوّت خداي كارهائي كرده اند كه به كنه آنها نمىرسد عقول آناني كه خداي تواناي هميشه خجسته و مهربان ما را،آنگونه كه هست نمىشناسند.))
فصل نود و پنجم
(1)بنابراين والي و كاهن و پادشاه به يسوع توسل جستند تا بر جاي بلندي بر آمده و با مردم بجهت تسكين ايشان سخن راند.(2)آن وقت يسوع بر يكي از سنگ هاي دوازده گانه –كه يشوع به دوازده سبط امر فرموده بود كه از وسط اردن آنها را بردارند در وقتي كه اسرائيل از آنجا عبور كردند بدون اينكه ته كفش هاي ايشان نم بردارد –بر آمد.(3)آنگاه به آواز بلند فرمود: ((كاهن بايد بر جاي بلند بر آيد؛جائي كه بنيكي برخوردار شود از فهم كلام من.))(4)بدين جهت كاهن به آنجا بالا رفت.(5)پس يسوع آشكارا،بگونه اي كه هركي برخوردار بود از شنيدن سخنان او،به كاهن فرمود: ((همانا در عهد و پيمان خداي زنده نوشته شده است: خداي ما را آغازي نيست و او را انجامىنخواهد بود.))(6)كاهن در جواب گفت:همانا درست اينچنين در آنجا نوشته شده است.(7)پس يسوع فرمود: ((همانا در آنجا نوشته شده:خداي ما هرچيزي را فقط به كلمه ي خود آفريد.))(8)كاهن در جواب گفت همانا چنان است.(9)پس يسوع فرمود: ((در آنجا نوشته شده است؛خداي ديده نمىشود؛نيز او از عقل انسان محجوب است؛زيرا او غير متجسّد و غير مركّب و غير متغيّر است.))(10)پس كاهن گفت:همانا چنان است حقاً.(11)يسوع فرمود: ((همانا در آنجا نوشته شده است:آسمان آسمان ها هم گنجايش او را ندارند؛زيرا خداي ما غير محدود است.))(12)پس كاهن گفت:اي يسوع!سليمان پيغمبر چنان فرموده است.(13)يسوع فرمود: ((در آنجا نوشته شده است:خداي را حاجتي نيست؛زيرا او نه مىخوابد و نه مىخورد نه به او نقصي عارض مىشود.))(14)كاهن گفت:چنان است.(15)يسوع فرمود: ((آنجا مكتوب است: خداي ما در همه جا هست و به غير او خدائي نيست.او مىزند و شفا مىدهد و مىكند هر چه مىخواهد.))(16)كاهن گفت:چنان نوشته شده است.(17)آنگاه يسوع دست هاي خود را بلند نموده و فرمود: ((اي پروردگار،خداي ما!اين همان ايماني است كه آن را گواه خواهم آورد در روز جزاي تو بر هر كس كه برخلاف آن عقيده داشته باشد.))(18)سپس بسوي مردمان التفات نموده و فرمود: ((توبه كنيد؛زيرا شما گناه خودتان را از آنچه كاهن گفت مىشناسيد و آنچه او گفت در سِفر موسي،كه عهد خداست تا ابد نوشته شده است.(19)همانا من بشري هستم ديده شده و مشتي از گِل كه روي زمين راه مىروم و مثل ساير بشر فاني هستم.(20)همانا مرا آغازي بوده و مرا انجامىخواهد بود و همانا من نمىتوانم آفريدن مگسي را از جانب خود.))(21)آن وقت مردمان آواز خود را با گريه بلند نموده و گفتند:هرآينه بحقيقت گناهكار شديم اي پروردگار، خداي ما!پس به ما رحم كن.(22)آنگاهد هر يك از ايشان زاري نمودند بسوي يسوع كه دعا كند به جهت امان شهر مقدس تا خداوند آن را از روي غضب خود وانگذارد كه پايمال امت ها شود.(23)آنگاه يسوع دست هاي خود را برداشته و بجهت شهر مقدس و بجهت مردمان آن دعا فرمود و هر يك فرياد مىزدند كه:چنين باد،آمين!
فصل نود و ششم
(1)چون دعا تمام شد،كاهن با آواز بلند گفت:بايست اي يسوع!زيرا واجب است بر ما كه بشناسيم تو كيستي،بجهت آرام كردن امت ما.(2)يسوع در جواب فرمود: ((من يسوع،پسر مريم هستم؛از نسل داوود بشر ميرنده،و از خداي مىترسم و مىگويم كه اكرام و بزرگواري روا نباشد مگر خداي را.))(3)كاهن گفت:در كتاب موسي نوشته شده كه زود باشد كه خداي ما براي ما مسيا را،كه خواهد آمد،مىفرستد تا خبر دهد ما را به آنچه خداي مىخواهد.او رحمت خداي را بر جهان خواهد آورد.(4)از اين رو اميد دارم از تو كه براستي بفرمائي،آيا تو مسياي خدائي كه ما منتظر او هستيم؟(5)يسوع در جواب فرمود: ((آري؛خداي اينچنين وعده داده است؛ليكن من او نيستم.بدانيد كه او پيش از من آفريده شده و بعد از من خواهد آمد.))(6)كاهن گفت:به هر حال ما از سخن تو و آيات تو اعتقاد مىكنيم كه تو پيغمبر و قدوس خداي هستي. (7)از اين رو به اسم همه ي اسرائيل و يهوديه از تو اميد دارم تا كه محض محبت خداي به ما افاده كني كه به چه كيفيت مسيا خواهد آمد.(8)يسوع در جواب فرمود: ((سوگند به هستي خداوندي كه در حضور او جانم ايستاده،بدرستي كه من نيستم آن مسيا كه تمام قبايل زمين انتظار او را دارند؛ چنانكه خداي به پدر ما ابراهيم وعده كرده و فرموده:به نسل تو بركت مىدهم همه ي قبايل زمين را.(9)ليكن وقتي كه خداي مرا از جهان مىگيرد بار ديگر شيطان اين فتنه ي ملعونه را بر پا خواهد كرد؛به اينكه واداركند ناپاك را بر اعتقاد ورزيدن به اينكه من خداي و پسر خدايم.(10) پس بسبب اين سخن تعليم من ناپاك مىشود تا به اينجا كه نزديك مىشود سي نفر مؤمن باقي نماند.(11)آن هنگام خداي برجهان خود رحم مىفرمايد و پيغمبر خود را،كه همه ي چيز ها را براي او آفريده است فرو مىفرستد.(12)او كسي است كه بقوّت از جنوب خواهد آمد و بتان و بت پرستان را هلاك خواهد نمود.(13)او تسلط شيطان را بر بشر زايل خواهد فرمود.(14)او با رحمت خداي،براي خلاصي كساني كه به او ايمان آورده اند خواهد آمد.(15)پس بدانيد كسي كه به سخن او ايمان بياورد رستگار خواهد شد.))
فصل نود و هفتم
(1)آنگاه فرمود: ((با اينكه من لايق نيستم كه بند كفش او را پاك كنم،نعمت و رحمت خداي مرا در بر گرفته تا او را ببينم.))(2)پس آن وقت كاهن با والي و پادشاه گفت:دل خود را پريشان مساز اي يسوع،قدوس خداي!زيرا اين فتنه بار ديگر در زمان ما حادث نخواهد شد.(3)زيرا ما از مجلس مقدس شيوخ روم صادر شدن فرمان شاهي را مىخواهيم كه بعد از اين هيچ كس تو را خداي يا پسر خداي نخواند.(4)پس آن هنگام يسوع فرمود: ((اين سخن شما مرا تسلي نمىدهد؛ زيرا از جائي كه اميد نور داريد تاريكي خواهد آمد.(5)ليكن تسلي من در آمدن پيغمبري است كه هر اعتقاد دروغي را درباره ي من از ميان خواهد برد و آئين او امتداد خواهد يافت و همه ي جهان را فرا خواهد گرفت؛زيرا خداي به پدر ما ابراهيم چنين وعده فرموده است.(6)همانا آنچه مرا تسلي مىدهد آن است كه آئين او را هيچ نهايتي نيست؛زيرا خداي او را درست نگه داري خواهد فرمود.))(7)كاهن گفت:آيا پيغمبران ديگر بعد از آمدن پيغمبر خداي خواهند آمد؟(8)پس يسوع در جواب فرمود: ((بعد از او پيغمبران راستگوي كه از جانب خداي فرستاده شده باشند نخواهند آمد.(9)ليكن جمع بسياري از پيغمبران دروغگوي خواهند آمد و همين است كه مرا محزون مىدارد.(10)زيرا شيطان ايشان را به حكم خداي عادل مىشوراند و با ادعاي انجيل من،حقيقت از ايشان مستترمىشود. ))(11)هيرودس گفت:چگونه آمدن اين كافران به حكم خداي عادل است.(12)يسوع در جواب فرمود: ((از عدل است كه هر كس براي نجات خود براستي ايمان نياورد، براي لعنت خود به دروغ ايمان بياورد.(13)از اينجهت به شما مىگويم كه جهان هميشه پيغمبران راستگو را خوار مىداشت و دروغگويان را دوست؛چنانكه در ايام ميشع و ارميا مشاهده مىشد؛زيرا شبيه،دوست مىدارد شبيه خود را. ))(14)پس آن وقت كاهن گفت:به چه ناميده مىشود مسيا و كدام است آن علامتي كه آمدن او را اعلان مىنمايد.(15)يسوع در جواب فرمود: ((نام مسيا عجيب است؛زيرا خداي خود وقتي كه روان او را آفريد و در ملكوت اعلي او را گذاشت،خود او را نام نهاد.(16)خداي فرمود:صبر كن اي محمد!زيرا براي تو مىخواهم خلق كنم بهشت و جهان و بسياري از خلايق را كه مىبخشم آنها را به تو؛تا حدّي كه هر كس تو را مبارك مىشمارد مبارك مىشود و هر كس با تو خصومت كند ملعون مىشود.(17)وقتي كه تو را بسوي زمين مىفرستم پيغمبر خود قرار مىدهم تو را به جهت خلاصي و كلمه ي تو صادق مىشود تا جائي كه آسمان و زمين ضعيف مىشود؛ليكن دين تو هرگز ضعيف نمىشود. (18)همانا نام مبارك او محمد است.))(19)آن وقت جمهور مردم صداهاي خود را بلند نموده و گفتند:اي خداي!بفرست براي ما پيغمبر خود را،اي محمد!بيا زود براي رهائي جهان.
فصل نود و هشتم
(1)چون اين بفرمود،جمهور مردم با كاهن و والي،با هيرودس برگشتند در حالتي كه درباره ي يسوع و تعليم او با همديگر محاجه مىنمودند.(2)از اين رو كاهن به والي ترغيب نمود كه مطلب را تماماً به مجلس شيوخ روم بنويسد؛پس والي چنان كرد.(3)از اين رو مجلس شيوخ بر اسرائيل مهرباني نموده و فرماني صادر نمود كه هيچ كس نبايد يسوع ناصري،پيغمبر يهود را خداي يا پسر خداي بخواند؛ والّا كشته خواهد شد.(4)پس اين فرمان بر مس نقش شده و در هيكل آويخته شد.(5)بعد از آنكه گروه زيادي از آن مجتمع برگشتند،تقريباً پنج هزار مرد،غير از زنان و كودكان،به جاي ماندند.(6)آنها نتوانستند مثل ديگران باز گردند؛زيرا ايشان را سفر خسته كرده بود و هم بجهت اينكه دو روز بي نان مانده بودند؛چون از شدت اشتياق به ديدن يسوع،فراموش كرده بودند تا با خود چيزي از نان بردارند و گياه سبز را قوت خود مىساختند.(7)چون يسوع اين را بديد،او را بر ايشان شفقت گرفت وبه فيلّپس فرمود: ((از كجا براي ايشان ناني بياورم كه از گرسنگي هلاك نشوند.))(8)فيلّپس در جواب گفت:اي آقا!دويست پاره ي از زر كفايت نمىكند بجهت خريدن يك مقداري از نان كه به هر يك كمىبرسد.(9)آن وقت اندرياس گفت:اينجا پسري است كه پنج نان و دو ماهي دارد؛ليكن براي اين جمعيت چه مىشود؟(10)يسوع فرمود: ((جمع را بنشان. ))(11)پس نشستند مردم،پنجاه پنجاه و چهل چهل.(12)آن وقت يسوع فرمود: ((به نام خداي.)) (13)آنگاه نان راگرفته و خداي راخواند؛پس نان را شكسته،به شاگردان داد و شاگردان به آن جمع دادند.(14)بر دو ماهي نيز چنين كرد.(15)پس همه خوردند و سير شدند.(16)آن وقت يسوع فرمود: ((باقي مانده راجمع كنيد.))(17)شاگردان آن خرده ها را جمع نمودند و دوازده سبد را پر كردند.(18)آن وقت هر كسي دست خود را بر چشم هاي خود گذاشته و گفت:من بيدارم يا خواب مىبينم.(19)پس همه ي ايشان مدت ساعتي درنگ كردند؛گويا كه ديوانگانند بسبب اين آيت بزرگ.(20)پس بعد از آنكه يسوع شكر كرد خداي را،ايشان را روانه كرد.(21) مگر هفتاد و دو نفر مرد كه نخواستند از او جدا شوند.(22)پس چون يسوع ايشان را ديد،به شاگردي اختيارشان فرمود.
فصل نود نهم
(1)چون يسوع در مغازه اي كه در صحراي تيرو بود در نزديكي نهر اردن خلوت گزيد،آن هفتاد و دو تن و آن دوازده تن را خواند.(2)پس از آنكه بر سنگي نشست،ايشان را به پهلوي خويش نشانيد ودهان خويش را بگشود و درحالتي كه آه مىكشيد فرمود: ((هرآينه گناه بزرگي در يهوديه و اسرائيل ديدم و آن گناهي است كه دل من در سينه ام از خوف خداي مىتپد.(3) راستي به شما مىگويم خداي بر كرامت خويش غيور است و اسرائيل را مثل عاشقي دوست مىدارد.(4)شما مىدانيد كه هرگاه جواني به زني گرفتار شد كه آن زن او را دوست نمىدارد؛بلكه جوان ديگري را دوست مىدارد،كينه ي او به جوش مىآيد و عاشق همسر خود را مىكشد.(5)بدرستي كه من به شما مىگويم اينچنين خداي مىكند.(6)زيرا وقتي كه اسرائيل چيزي را دوست بدارد كه بسبب آن خداي را فراموش نمايد،آن چيز را خداي از ميان مىبرد.(7)چه چيز پيش خداي در زمين از كهانت و هيكل مقدس محبوب تر است؟(8)مع ذلك چون قوم،خداي را در زمان ارمياي پيغمبر فراموش نمودند و به هيكل تنها كه درهمه ي عالم ميان آن نبود مفاخرت نمودند،خداي غضب خود را به جوش آورد بواسطه ي بختنصر پادشاه بابل و او و لشكر او را برآن مدينه مقدسه مسلط نمود.(9)حتي چيز هاي مقدسه اي كه پيغمبران از دست زدن به آنها مىلرزيدند زير پاهاي كفار گناهكار پايمال شد.(10)ابراهيم،اسماعيل پسر خود كمىبيشتر از آنچه سزاوار بود محبت ورزيد،از اين رو خداي ابراهيم را امر نمود كه پسر خود را ذبح نمايد تا آن محبت مشوِق به گناه را كه در دل او بود بكشد،و آن امري بود كه به جا آورده بود اگر كارد بريده بود.(11)داوود ابشالوم را سخت دوست مىداشت؛از اين رو خداي راضي شدكه پسر بر پدرش برآشفت و به موي خودش آويخته شد واو را يوآب كشت.(13)نزديك بودكه ايوب پاك افراط كند در محبت پسران هفتگانه و دختران سه گانه ي خود؛پس او را خداوند به دست شيطان واگذارنمود و تنها در يك روز پسران و ثروت او را نگرفت؛بلكه او را نيز به درد سختي گرفتار نمود تا اينكه كرم ها مدت هفت سال از بدن او بيرون مىآمدند.(14)پدر ما يعقوب،پسرش يوسف را بيشتر از پسران ديگرش دوست داشت؛ از اين رو قضاي خداوند بر فروختن او جاري شد و قرار داد كه يعقوب از همان پسران خود فريب داده شود،تا باور كرد كه جانور دشتي پسر او را پاره كرده و ده سال در نوحه گري به سر برد.
فصل صدم
(1)اي برادران! سوگند به هستي خداي كه به حقيقت مىترسم از اينكه خداي بر من غضب فرمايد.(2)از اين رو واجب شد بر شما كه در يهوديه و اسرائيل سير كنيد در حالتي كه مبشر باشيد اسباط دوازده گانه ي اسرائيل را تا فريب از ايشان برداشته شود.))(3)پس شاگردان ترسان و گريان در جواب گفتند:همانا آنچه راكه به آن ما را فرمان دهي مىكنيم.(4)پس آنوقت يسوع فرمود: ((بايد سه روز نمازكنيم و روزه بگيريم و از حالا به بعد هر شب بايد نماز كنيم براي خداي سه بار،وقتي كه ستاره ي اول نمايان شود؛آنگاه كه براي خداي نماز به جاي مىآوريم سه بار از او خواهان رحمتيم؛زيرا خطاكاري اسرائيل بر خطاكاري هاي ديگران سه برابر زياده مىشود.)) (5)شاگردان گفتند:چنين است.(6)پس چون روز سوم به پايان رسيد،در صبح روز چهارم يسوع همه ي شاگردان و رسولان را خواند و فرمود: ((كافي است كه با من برنابا و يوحنا بمانند.(7)اما شما بلاد سامره و يهوديه و اسرائيل را تماماً بگرديد،در حالتي كه مبشر باشيد به توبه؛زيرا تيشه بر نزديكي درخت گذاشته شده است تا آن را ببرد.(8)بر بيماران دعا كنيد؛زيرا خداوند مرا به هر مرضي مسلط نموده.))(9)آن وقت نگارنده گفت:اي معلم!اگر ازشاگردان تو سؤال كنند از راهي كه به آن واجب است اظهار توبه،پس چه جواب گويند؟(10)يسوع در جواب فرمود: ((اگرمردي كيسه ي خود را گم كند آيا چشم خود را مىگرداند تا آن را ببيند،يا دست خود را تا آن را برگيرد،يا زبان خود را تا فقط بپرسد؟نه،هرگز چنين نيست؛بلكه با تمام تن خود چشم مىاندازد و هر قوّتي كه در خود دارد به كار مىبرد تا آن را پيدا كند.(11)آيا اين درست است؟))(12) نگارنده در جواب گفت:همانا درست است بتمام درستي.